به بهانه سالگرد اسارت رزمندگان گردان ۴۰۹ حمزه سیدالشهدا(ع)

فاش نیوز - سی و هشت سال از روزی می‌گذرد که جمعی از دلاورمردان گردان ۴۰۹ حمزه سیدالشهدا (ع) لشکر ۴۱ ثارالله، پس از نبردی نابرابر و مقاومتی جانانه، به اسارت ارتش بعث عراق درآمدند، روزی که در تقویم دفاع مقدس، نه نماد شکست، بلکه جلوه هایی از ایثار، وفاداری، استقامت وعزت رزمندگان اسلام است.

ارتش عراق از اواخر سال ۱۳۶۶ سلسله عملیات «توکلنا علی‌الله» را آغاز کرد که نتیجه آن بازپس‌گیری مهران، تصرف فاو و برخی مناطق آزادشده توسط جمهوری اسلامی ایران بود، پس از بررسی شرایط جنگ و انتقال گزارش‌ها به محضر حضرت امام خمینی ره، در ۲۷ تیرماه ۱۳۶۷ قطعنامه ۵۹۸ از سوی جمهوری اسلامی ایران پذیرفته شد.

خبر پذیرش قطعنامه، برای بسیاری از رزمندگان بسیار سنگین و تلخ بود، اشک در چشمانشان حلقه‌زده بود و این سؤال در دل‌ها موج می‌زد که آیا درِ باغ شهادت بسته شد؟ آیا روزهای ناب اخلاص و صفای جبهه‌ها به پایان رسید؟

اما تقدیر الهی، سرنوشت دیگری را رقم زده بود. نیروهای گردان ۴۰۹ به منطقه شلمچه و محور اهواز - خرمشهر اعزام شدند و در محل جهاد کرمان مستقر گردیدند، شب جمعه، ۳۱ تیرماه، نشانه‌هایی از حادثه‌ای بزرگ در راه بود، فرماندهان گروهان‌ها، شهید حاج حسن‌پور اسماعیل، شهید آزاده و جانباز حسین کلبعلی، شهید آزاده و جانباز حبیب خسروی و ایرج حسن‌پوردر حال بررسی آخرین وضعیت بودند.

صبح روز بعد، نیروها با تحویل وسایل خود به واحد تعاون، به مسئولیت برادر عزیز محمد یوسف زایی که با شجاعتی مثال‌زدنی امانت‌های رزمندگان را از زیر آتش دشمن حفظ و منتقل کرد، راهی خط مقدم شدند.

در مسیر سه‌راه حسینیه، تانک‌هایی از دور دیده می شدند، برخی گمان می‌ کردند متعلق به نیروهای خودی هستند ، اما لحظاتی بعد حقیقت آشکار شد، تانک‌ های دشمن با پشتیبانی و فرماندهی هلیکوپترها، نبردی نابرابر را آغاز کردند، دو گروهان در دو سوی جاده مستقر شدند و با کمترین امکانات، در برابر زرهی سنگین دشمن ایستادند.

آتش از زمین و آسمان می‌بارید، مهمات روبه‌پایان بود و مقاومت تا آخرین گلوله ادامه داشت.

رزمندگان، باروحیه ایی عاشورایی، تا واپسین لحظه و آخرین فشنگ جنگیدند. بسیاری به شهادت رسیدند، گروهی مجروح شدند و سرانجام نیروهای سه گردان لشکر ۴۱ ثارالله در کنار ریل راه‌آهن به محاصره کامل درآمده و به اسارت دشمن بعثی درآمدند.

و آغاز اسارت، پایان جهاد نبود، بلکه فصل دیگری از مقاومت آغاز شد. در اردوگاه‌های اسارت، فرماندهانی چون سردار شهید حاج محب فارسی، با همان روحیه فرماندهی، هدایت و امیدبخشی، ستون استقامت آزادگان شدند، آن روزها، سردار دلاور حاج حسین معروفی از آخرین تماس بی‌سیمی خود با سردار شهید حاج‌قاسم سلیمانی یاد می‌کند، جایی که خبر محاصره نیروها را می‌دهد و حاج‌قاسم تنها یک سفارش ماندگار می‌کند: «مراقب بچه‌ها باشید.»!

همین سفارش، منش فرماندهانی چون حاج محب فارسی و دیگر فرماندهان اسارت شد، آنان بابصیرت، صبر و هدایت، اجازه ندادند دشمن و منافقین در ایمان و اراده آزادگان رخنه ایی ایجاد کنند.

حاج محب فارسی، پیش از اسارت نیز پناهگاه نیروها بود، فرماندهی که به‌جای طردکردن، فرصت دوباره می‌بخشید و از بسیاری از نیروهای به‌ظاهر اخراجی، رزمندگانی مؤمن، فداکار و حتی شهید ساخت، به‌راستی اگر گفته شود «حاج محب از اخراجی‌ها، معراجی‌ها ساخت»، سخنی به‌گزاف نیست.

دفاع مقدس، برای بسیاری از رزمندگان، دانشگاه انسان‌سازی بود، دانشگاهی که استادان آن، بزرگ‌مردانی چون سردار شهید حاج‌قاسم سلیمانی، سردار شهید حاج‌قاسم میرحسینی، شهید حسن هراتی اسکندری، سردار شهید حاج محب فارسی شهید، غلامحسن میرحسینی، شهید محمدعلی جعفرزاده و شهدا و جانبازانی چون سردار حاج محمدحسین پودینه، علی آقایی، عبدالحسین باقری، فرامرز بهمنی، حاج حسن پوراسماعیلی، حبیب خسروی، حاج احمد اعرابی، حاج غلام باغبانی، حاج حبیب دانش شهرکی، حاج حسین کلبعلی، حاج علی کیخا، حاج ابراهیم حیدری، حاج غلام شهرکی، حاج‌جعفر دولتی مقدم، حاج عباس گمرکی (امینیان)، حاج محمدرضا حیدری‌نسب، حاج‌محمد پودینه، حاج ایرج حسن‌پور، حاج مبین میر و... (فرماندهانی که از سال ۶۴ تا اسارت در کلاس فرماندهی‌شان مشق رزم و اخلاق آموختم) بودند؛ فرماندهانی که باایمان، اخلاص و اخلاق، نسل بزرگی از رزمندگان را تربیت کردند.

آنچه بر این مردان خدا گذشت، تنها روایتی از یک گردان نیست، بلکه نمونه‌ای از هزاران سرگذشت خانواده‌های ایرانی است که فرهنگ دفاع مقدس، برخاسته از فرهنگ عاشورا، را با جان‌ودل زندگی کردند.

آیا امروز بیش از هر زمان دیگری، نباید این فرهنگ ایثار، مقاومت، اخلاص و ولایت‌مداری را برای نسل‌های آینده زنده نگه داریم؟

درود بر شهیدان، سلام بر آزادگان سرافراز و جانبازان گران‌قدر، و رحمت الهی بر همه فرماندهان و رزمندگانی که با ایثار خود، عزت و امنیت این سرزمین را رقم زدند. یادشان جاودان، راهشان پررهرو و نامشان تا همیشه بر تارک تاریخ ایران اسلامی خواهد درخشید.

موفق و پایدار باشید

|| علی‌رضا ضابطی سیستان(آزاده و جانباز نخاعی و فرزند شهید)