ولایت‌‌ پذیری؛ از ادعا تا عمل!

 فاش نیوز - به نام خدا؛ ولایت‌پذیری، شعار نیست، معیار آن، اطاعت عملی از رهنمودهای ولیّ امر است.
 رهبر شهید ره در دی‌ماه ۱۴۰۴، ضمن نهی صریح از اهانت به رؤسای کشور و مسئولان، بر حمایت از مسئولانی که در کنار مردم حرکت می‌کنند تأکید فرمودند.
 ایشان در شهریور ۱۴۰۴ نیز فرمودند: «رئیس‌جمهور را حمایت کنید. او فردی پرتلاش، پرکار و پیگیر است و چنین افرادی باید مورد قدردانی قرار گیرند.»
 پس از آن نیز، رهبر معظم انقلاب حضرت آیت‌الله آقا سیدمجتبی خامنه‌ای حفظه‌الله، در پیام نوروزی از رئیس‌جمهور با عناوین شجاع صادق و مردمی تشکر کردند و بر همدلی، وحدت ملی، حفظ انسجام، امید آفرینی و پرهیز از اختلاف‌افکنی تأکید فرمودند.
 اکنون پرسش اینجاست که آیا ولایت‌پذیری یعنی فقط آن بخش از فرمایشات رهبری را بپذیریم که باسلیقه سیاسی ما سازگار است و بخش دیگر را نادیده بگیریم؟
 آیا می‌توان خود را سرباز ولایت نامید، اما در برابر توصیه به حمایت از مسئولان خدمتگزار، پرهیز از اهانت، حفظ وحدت و امید آفرینی، راهی متفاوت در پیش گرفت؟
 ولایت‌پذیری به نصب تصویر رهبری و تکرار شعارها محدود نمی‌شود. ولایت‌مداری واقعی در اطاعت عملی جلوه می‌کند. ولایت‌مدار واقعی، سخنان رهبری را گزینشی نمی‌بیند؛ آنچه مطابق میل اوست برجسته و آنچه برخلاف سلیقه‌اش است، فراموش نمی‌کند.
 امروز دشمن بیش از هر چیز بر اختلاف، دوقطبی‌سازی، ناامیدی و تضعیف اعتماد عمومی سرمایه‌گذاری کرده است. ازاین‌رو، هر رفتار و موضعی که موجب اختلاف، تخریب مسئولان خدوم و خدشه به وحدت ملی شود، باروح ولایت‌مداری فاصله دارد.
 معیار ولایت‌پذیری، نه ادعا، بلکه عمل است. اگر در گفتار و رفتار ما وحدت، بصیرت، انصاف، امید، اخلاق، احترام، حمایت از خدمتگزاران صادق و دفاع از منافع ملی دیده شود، آنگاه می‌توان از ولایت‌پذیری سخن گفت.
 و کلام آخر این که، اگر فارغ از سلایق سیاسی، «اطاعت از رهنمودهای ولیّ امر» را سرلوحه رفتار خود قرار دهیم، بسیاری از اختلافات رنگ خواهد باخت، صفوف ملت مستحکم‌تر خواهد شد و دشمن در ایجاد شکاف میان مردم و جبهه انقلاب ناکام خواهد ماند.
 ولایت‌مدار واقعی نه جلوتر از ولایت حرکت می‌کند و نه عقب‌تر بلکه همواره در مسیر ولایت گام بر می‌دارد.

تفاوت نقد، با توهین و تخریب
 ولایت‌پذیری به معنای تعطیل‌کردن عقل، بستن راه نقد یا چشم‌پوشی از کاستی‌ها نیست. جامعه پویا و نظام کارآمد، به‌نقد دلسوزانه، منصفانه، مستند و سازنده نیاز دارد. نقد سازنده برای اصلاح امور و پیشرفت کشور است، نه تحقیر اشخاص، ایجاد نفرت و تضعیف اعتماد عمومی. گاهی یک تذکر منصفانه و نقد کارشناسانه، نقاط ضعف را آشکار، مسیر اصلاح را مشخص و حتی موجب شکوفایی استعدادها، توانمندی‌ها و ظرفیت‌های عملی مدیران و مسئولان می‌شود.
 مدیر نقدپذیر از بیان اشکالات نمی‌هراسد و منتقد واقعی نیز کسی است که راه اصلاح را نشان دهد، نه راه تخریب را. بنابراین، نقد عملکرد مسئولان، مطالبه‌گری و حتی اعتراض کارشناسی و منطقی حق مردم است، اما مرز اخلاق، انصاف و قانون نباید شکسته شود.
 نقد می‌گوید: «این تصمیم ایراد دارد، بیایید اصلاحش کنیم.»
 توهین و تخریب می‌گوید: «تو شایسته احترام نیستی.»
 نقد متوجه عملکرد و تصمیم است. توهین متوجه شخصیت و حیثیت انسان.
 نقد، راه اصلاح را باز می‌کند؛ تخریب، راه گفت‌وگو را می‌بندد.
 نقد سازنده امید می‌آفریند؛ اما توهین و تخریب، بذر ناامیدی، بی‌اعتمادی و اختلاف را می‌پراکند.
تأکید رهبر معظم انقلاب حفظه‌الله بر پرهیز از اهانت و تخریب، به معنای تعطیلی نقد و مطالبه‌گری نیست، بلکه یعنی نقد و مطالبه‌گری در چارچوب اخلاق، انصاف و حفظ حرمت‌ها.
 ولایت‌مداری واقعی، هم حمایت از خدمتگزاران صادق را می‌فهمد و هم نقد منصفانه و مطالبه‌گری دلسوزانه را، اما اجازه نمی‌دهد نقد، بهانه‌ایی برای توهین و تخریب و اختلاف سلیقه، زمینه‌ساز دشمنی و شکاف در جامعه شود.
 در این مسیر، باید به یک اصل مهم از سیره امیرالمؤمنین حضرت علی ع توجه داشت: 
 «... جاذبه بی‌نهایت و دافعه در حد ضرورت...»
 یعنی تا آنجا که ممکن است، بااخلاق، انصاف، محبت، منطق و رفتار شایسته، دل‌ها را جذب کنیم و از ایجاد فاصله و دفع افراد پرهیز نماییم، اما آنجا که اصول، ارزش‌ها و مصالح جامعه در معرض آسیب قرار می‌گیرد، مرزبندی و ایستادگی نیز باید بابصیرت، حکمت و در حد ضرورت انجام شود.
 بنابراین، نه هر انتقادی دشمنی است و نه هر مخالفتی مستوجب طرد و تخریب؛ همان‌گونه که حمایت نیز نباید به معنای چشم‌پوشی از خطاها باشد. هنر ولایت‌مداری آن است که جاذبه را حداکثری و دافعه را ضروری و حکیمانه بداند و در همه حال، اخلاق، انصاف، وحدت و مصالح جامعه را بر سلایق شخصی مقدم بدارد.
 موفق و پایدار باشید

 || علی‌رضا ضابطی سیستان