یکشنبه 22 شهريور 1405 , 14:35




جانبازی که دستش را نذر رهبر شهید کرد
روایت زندگی علی جوانمرد جانباز دفاع مقدس و رزمنده لشکر ۱۴ امام حسین (ع)، تنها خاطرهای از روزهای جنگ نیست؛ روایت مردی است که ایثار را محدود به میدان نبرد ندانست و سالها پس از پایان دفاع مقدس نیز بر همان عهد و پیمان باقی ماند...
فاش نیوز - علی جوانمرد، جانباز ۴۵ درصد اصفهانی که سالها پیشآمادگی خود را برای اهدای تنها دستِ سالمش به رهبر معظم انقلاب اعلام کرده بود، همچنان با همان روحیه ایثار، پرچم جمهوری اسلامی ایران را برافراشته نگه داشته است.
به گزارش فاش نیوز، روایت زندگی علی جوانمرد جانباز دفاع مقدس و رزمنده لشکر ۱۴ امام حسین (ع)، تنها خاطرهای از روزهای جنگ نیست؛ روایت مردی است که ایثار را محدود به میدان نبرد ندانست و سالها پس از پایان دفاع مقدس نیز بر همان عهد و پیمان باقی ماند.
علی جوانمرد، متولد سال ۱۳۴۶ و ساکن محله مسجد علی خوراسگان اصفهان، چند روز مانده به مراسم ازدواج خود، عازم جبهههای نبرد شد و حضور در عملیات «خیبر» را بر برگزاری مراسم عروسی ترجیح داد. او سپس در عملیات «والفجر ۸» در منطقه فاو، بر اثر اصابت ترکش خمپاره، دست چپ خود را از دست داد و بهافتخار جانبازی ۴۵ درصد نائل شد.
اما یکی از متفاوتترین فصلهای زندگی این جانباز، به سال ۱۳۷۶ و رزمایش «علویون» بازمیگردد؛ رزمایشی که در پادگان شهید خرازی مورچهخورت برگزار شد و رزمندگان و جانبازان فرصت یافتند نامههایی خطاب به رهبر انقلاب بنویسند. جوانمرد نیز با تنها دستِ سالم خود، نامهای نوشت که بعدها موردتوجه قرار گرفت. او در آن نامه اعلام کرده بود که آمادگی دارد تنها دستِ سالم خود را نیز برای خدمت بیشتر به رهبر انقلاب اهدا کند.
وی در این باره میگوید: «بعد از مدتی از دفتر رهبر انقلاب با من تماس گرفتند و برای دیدار دعوت شدم.»
جوانمرد، دیدار با رهبر انقلاب را ماندگارترین خاطره زندگی خود توصیف کرد و افزود: «ایشان با مهربانی از این احساس قدردانی کردند و فرمودند: شما ایثار خود را انجام دادهاید و این دست باید برای ادامه زندگی خودت باقی بماند.»
این جانباز اصفهانی امروز نیز باوجود محدودیت جسمی، فعالیتهای فرهنگی و اجتماعی خود را ادامه داده است. او هر شب با تنها دستِ سالم خود، پرچم جمهوری اسلامی ایران را در میدان خوراسگان برافراشته نگه میدارد و میگوید: «این پرچم، یادگار خون شهدا و نماد ایستادگی ملت ایران است.»
این جانباز دلاور در پایان میگوید که هنوز فقدانِ رهبر کبیر انقلاب را باور ندارد و لحظهای نیست که در فراق آن مجاهد نستوه، چشمانش بارانی نشود.

















