چهارشنبه 12 اسفند 1394 , 10:55
میان تهران و واشنگتن صلح نمی تواند باشد
چندی قبل " سازمان جانشین پروژه قرن آمریکای نوین " که از اهداف اصلی آن ، شکلدادن به یک قرن جدید بر اساس اصول و منافع آمریکایی ، همراه با به چالش کشیدن برخی نظامها از جمله نظام جمهوری اسلامی ایران بر محور منافع ایالات متحده و ارزشهای آن است ، .به کاربران خود توصیه کرد که مقاله " زمان سخت گرفتن به ایران " را که به قلم "الیوت کوهن"، "اریک ادلمن" و "ری تکیه " نوشته شده را در فارین افرز بخوانند.
هدف اصلی مقاله فارین افروز تزریق مفهوم تغییر ساختار نظام در مباحثات انتخابات ریاست جمهوری2016 آمریکا است ودر بخشی از آن آمده است: «جمهوری اسلامی در بلندمدت به سرنوشت اتحاد جماهیر شوروی و دیگر آثار باقی مانده ایدئولوژیک قرن بیستم ملحق می شود. » نویسندگان مقاله توصیه می کنند که آمریکا بایستی برای مقابله با ایران هزینه های سیاست خارجی،تضعیف اقتصاد ایران و حمایت از مخالفان داخلی را افزایش دهد. آنها در این مقاله به وضوح ایران را دشمن علنی شماره یک خاورمیانه و داعش را ناشی از القائات ایران می دانند!!؟ و آن را یک گروه انحرافی نسبتا کوچک می شمرند. در ادامه این مقاله آمده است : « به هر حال، تا زمان فروپاشی نظام ایران هیچ صلح واقعی میان واشنگتن و تهران نمیتواند وجود داشته باشد»
این مقاله که نویسندگان آن ؛ " ری تکیه " عضو ارشد شورای روابط خارجی آمریکا ، " الیوت کوهن " یکی از طراحان حمله آمریکا به عراق و"اریک ادلمن" مأمور سابق سرویس خارجی آمریکا و معاون ارشد مشاور امنیت ملی «دیک چنی» معاون رئیسجمهورسابق آمریکا هستند ، مستندی است بر تداوم دشمنی سازمان یافته آمریکا علیه ایران و پاسخی به خوش خیالی های موجود در سیاست خارجی دولت مبنی بر آن که به لبخند آمریکایی ها باید اعتماد کرد .
صحنه واقعی سیاست آمریکا در هر دو جناح داخلی آن چیز دیگری است . هدف مشترکی که " براندازی نظام ایران " نام دارد و تنها محل اختلاف در «روش انجام »آن است . از یک سو دموکرات ها در آمریکا مباحثات انتخابات ریاست جمهوریشان را حول موضوع «تغییر ماهیت نظام ایران » دنبال می کنند و نومحافظه کاران تندرو نیز هنوز هدف شان درخصوص «تغییر ضربتی رژیم در تهران »را رها نکرده اند و از سوی دیگر جناح غربگرا در ایران بر سر آشتی با آمریکا مسابقه گذاشته است !
اینکه امروز با مغالطات کلامی « دشمنی آمریکایی » را حمل به صحت کنیم و در مقابل « بدبینی به دشمن » را افراط گری و «تقابل با دنیا» بنامیم نه چیزی از واقعیت دشمنی می کاهد و نه ما را پیروز میدان می کند. حقیقت آنست که « تاریخ هیچ کس را بابت غفلت هایش نستوده است ».
به نقل ازجهان نیوز
