صورت شیطان

خانمی دیوانه وار مسافت زیادی را می دوید و باز به همان جای اولش برمی گشت! رفتارش مانند انسان های دیوانه بود، لباس های خاک آلودی بر تن داشت و بر سر و صورتش می زد. ستوان حقی الدلیمی با خنده خطاب به او گفت: چه شده است؟ دنبال کسی می گردی؟

آن خانم با صدای بلند گفت: همسرم!

ستوان به سوی او رفت و گفت: من همسر توام!

خانم گفت: نخیر! عبدالله مثل فرشته ها بود، اما تو به شیطان می مانی!

ستوان حقی ضربه ای به صورت او زد و هفت تیرش را به سوی او نشانه رفت و از خواست تسلیم خواسته های شود. جواب این خانم در کمال عفت و پاکدامنی چنین بود: ستاره های آسمان نزدیک تر از تو هستند که به این خواسته ات برسی.

ستوان هفت تیرش را کشید و سه گلوله به سر او شلیک کرد. آن گاه ستوان فریاد زد: او قصد ترور مرا داشت، می خواست مرا بکشد!

فقط افراد کمی حرف ستوان را باور کردند.

درباره ی این خاطره:

سرهنگ دوم ستاد «سلام نوری الدلیمی» از افسرانی است که خاطرات کوتاه خود را در کتاب «جنایت های ما در خرمشهر» به همراه هشت افسر دیگر نقل کرده است. خاطره ی «صورت شیطان» دنیایی از پاکی و شجاعت را در دل خود پنهان کرده است. پاسخ زن خرمشهری به ستوان «حقی الدلیمی» پیش از آن که یک پاسخ شخصی باشد، یک پاسخ ملی است به همه ی کسانی که چشم طمع به زیبایی های ایران زمین دوخته اند.

کاش نام ونشانی از این زن خرمشهری داشتیم و به آن بیشتر می بالیدیم. این جمله زیبا، شاعرانه و پرقدرت؛ از قلبی مملو از ایمان و عصمت سرچشمه می گیرد، اگر ستوان حقی الدلیمی با شنیدن این جمله به یادماندنی به جای این که زن خرمشهری را شهادت برساند، خودش را می کشد، حق داشت!

نکته ای درباره ی تعدی به زنان در جنگ ها وجود دارد که نمی توان از کنارش به سادگی گذشت. می گویند تعدی به زنان در جنگ پیش از آن که یک نیاز باشد، پیام تحقیرآمیزی است به سربازان مقابل که شما عرضه ی نگهداری از خواهران و مادران تان را ندارید. در کمتر جنگی است که این پیام تحقیر آمیز و ناجوانمردانه رد و بدل نشده باشد.

مأخذ: جنایت های ما در خرمشهر، خاطرات افسران عراقی از جنگ در خرمشهر، گردآورنده و مترجم محمدنبی ابراهیمی، تهران، سوره مهر، سازمان تبلیغات اسلامی، حوزه هنری، دفتر ادبیات و هنر مقاومت، ۱۳۸۶٫