مسئولین می دانند پاوه کجاست؟

ذوالفقار بابایی - آیا مدیران، مسئولان، مسئولین می دانند پاوه کجاست؟ اورامانات کجاست؟ پاسگاه شهدا کجاست؟ دزلی، دالانی،راخون ، کاویژال ، تته ،سروآباد، سه راه حزب الله، هزار قله، کوه الزهرا، شمشی،سه راه شهدا،چهار راه شهدا، نوسود،نودشه، دزآور ،کجاست؟

آیا می دانند در این مناطق در زمان 8 سال دفاع مقدس چه وقایعی رخ داده آیا می دانند در این مناطق چند تا شهید داریم ؟ چند تا جانباز ؟ ایثارگر، آزاده، رزمنده، بسیجی، پاسدار، پیشمرگ مسلمان، آیا می دانند چند تا مادر را بی فرزند کرده ؟ چند تا پدر بی فرزند شدند ؟ چند تا پسر یا دختر بی پدر و مادر ؟ چند تا بی خواهر و بی برادر شدند ؟ آیا می دانند مظلومیت کردستان مریوان ، پاوه، نودشه، نوسود، یا روستاهای تابعه یعنی چه ؟

آیا می دانند سرمای 80 درجه یعنی چه؟ می دانند 3 متر یا 4 متر برف جنگ تن به تن از این سنگ به آن سنگ یعنی چه ؟ آیا می دانند بچه های آن روز در سرمای کردستان زجر کشیدند تا درخت انقلاب به ثمر بنشینند . امروز هم از سرمای قوانین حاکم زجر می کشند .

آیا در منطقه پاوه و مریوان و اورامانات ، مدیران، مسئولین به خودشان اجازه داده اند یک مرکز فرهنگی هنری 8 سال دفاع مقدس با موضوعات شهدا، رزمندگان، بسیجیان بومی و غیربومی ، جانبازان ، ایثارگران ، جهادگران، بسیجیان افتخاری، زنان و مردان غیور که جانانه در دفاع از آرمان های انقلاب نقش بسزایی داشتند؟

آیا می دانند خواهرهایی که پشت جبهه برای رزمندگان در زیر زمین منزل مسکونی خود به پخت نان، شستن لباس، دوختن لباس ، واکس زدن پوتین ها و دوختن کفش ها ، بافتن دستکش، کلاه و شال گردن، همپای رزمندگان سایه به سایه، پا به پای رزمندگان، سنگر به سنگر ، قله به قله ، جاده به جاده، از این کوه به آن کوه  رساندن دارو ، پانسمان کردن ، بخیه کردن، رساندن خون در سرمای 80 درجه با 3 یا 4 متر برف در کولاک و یخبندان یعنی چه؟

آیا مدیران، مسئولان، مسئولین پشت میزهای خود لم داده اند ، اینها  را می دانند، به خداوند خدا قسم اینها را نمی دانند و اگر می دانستند یادگارهای 8 سال دفاع مقدس در منطقه مریوان، پاوه و اورامانات به فراموشی سپرده نشد هر مدیری یا مسئولی یا مسئولانی که بگویند بنده در مناطق پاوه و اورامانات و مریوان برای یادگاران 8 سال دفاع مقدس چه در فرهنگی ، چه در خدماتی ، چه در زیارتی ، چه در سازماندهی بگو من کاری انجام داده ام دروغ می گویید فقط شعار می دهند .

برای نمونه اش یک دفعه گروه جهادی را برای رفع محرومیت به منطقه برده بودم بماند با چه مشکلاتی روبرو شدم ، وقتی درباره یک پل راه ارتباطی این طرف روستا به آن طرف روستا با یکی از مسئولان بزرگ صحبت کردم با برخورد تند و زننده ی آن مسئول روبرو شدم. آن مسئول گفت ما یک پل برای فلان روستا ساختیم با بنیاد مسکن شهرستان صحبت کردم . مسئول بنیاد در جواب گفتند که پل موردنظر شما بنیاد مسکن ساخته نه فلان مدیر یا مسئول . وقتی دوباره با او تماس برقرار کردم گفت: آقای بابائی برای یک پل در فلان روستا 7 میلیارد تومان هزینه شده ، بنده هم با گوشی دیگر با مدیران بنیاد مسکن ارتباط برقرار کردم که گفت : آقای بابایی آن پل مربوط به بنیاد مسکن است خوب جناب آقای مسئول در جواب چه سوالی داری به من بدهی.

آن مسئول در جواب مدیران بنیاد مسکن و بنده عاجز ماند که چه جوابی بدهد ، بنده اگر برای یک پل 6×4 متر ، 7 میلیارد خرج شده ، پس چرا پل ناقص هست؟

1) هیچ پلی به جز بنیاد مسکن در آن روستا هیچ مسئولی در آن روستا کاری انجام نداده ،

2) مسئول راست می گوید ، 7 میلیارد تومان خرج کرده ولی برای زادگاه خودش و اهل خانواده اش باغ، زمین، ویلا، اتومبیل های گران قیمت خریده نه برای محرومیت روستاهای صدمه از جنگ ، اگر بنده بگویم آن طرف کیست؟ بخداوند خدا قسم آدمیزاد شاخ در می آورد . حاضرم در هر دادگاهی یا هر اداره ای رو در رو با ایشان مناظره داشته باشم.

مدیران، مسئولان، مسئولین ، حواسشان باشد اگر پستی یا مقامی یا لقمه نانی دارند می خورند از تلاش و زحمات بی وقفه شهدا، رزمندگان، جانبازان، بسیجیان ، ایثارگران ، جهادگران است . فکر نکنند از زرنگی خودشان است.

نه اگر قدمی کج بگذارند               صدمه اش بخودشان بر می گردد

مدیران، مسئولان، مسئولین به ماها می گویند شماها به درد ماها نمی خورید ، چرا؟ چون ماها تندرو هستیم و عصبی . بله اگر همین تندروها و عصبانی ها بودند که انقلاب کردند ، شدند سپر انقلاب در جبهه ها ، تن به تن با دشمن جنگیدند، همین ها بودند که پرچم یا حسین (ع) یا زهرا (س) جمهوری اسلامی را در تمام جهان طنین انداز کردند. همین پابرهنه ها بودند .

بله آقای مدیر ، بله آقای مسئول ، بله آقایی که پشت آن میز و صندلی نشسته ای و برای گرسنه ها و تشنه های و فقرا و مستضعفین دم از قانون می زنی و برای خودت قانون یا تبصره و ماده و آئین نامه تعیین می کنی ، ولی این را بدان که هر قانونی یا تبصره و ماده و آئین نامه را صادر کنی جای دیگری برای شما همین را صادر می کنند.

بله ، بنده خواهر شهید با 80 درصد معلولیت ذهنی ، جانبازان را، فرزندان شهدا را، مادران و پدران شهدا را ، رزمندگان بسیجی را ، جهادگران را ، پیشمرگان مسلمان را ، ایثارگران را ، انقلابی های واقعی حزب الهی را ، خادمان الشهدا را ، فرزندان خمینی را ، سربازان ولی امر مسلمین را  باید در منزل مسکونی فتنه گران و سرمایه داران و اختلاس گران کارگری و رختشوئی و نظافت کاری بکنند باید به کهنه حرینی مشغول باشند ، باید در کوچه ها و خیابان ها به جمع آوری پلاستیک و نان خشکی بپردازند  یا به دست فروشی و بساط پهن کردند در پیاده روها، خیابان ها و کوچه و دهان به دهان مأموران انتظامی و شهردای یا به فروش کلیه جهت پرداخت شهریه یا اجاره منزل یا جهاز دخترش یا هزار کوفت و زهرمار دیگر شود.

آیا این درست است در مقابل این همه فداکاری این عزیزان شما مدیران ، مسئولان، مسئولین هر بلایی سر این عزیزان بیاورید ؟ یا بی توجیه یا بی محلی بگذارید ؟ انگار به خانواده خود انجام داده اید . بچه های شما هم همین بلا را سر شما می آورند. می گوئید نه ، بنده نمونه اش رادارم. نه یکی نه صد تا بلکه بالای 200 یا 300 نفر را یا بیشترش را هم دارم.

رزمنده برایتان سراغ دارم چون شرافتمندانه زندگی کرده بچه هایش بهتر زندگی را دارند ولی مستأجر است . یک وجب زمین ندارد ولی مدیری یا مسئولی یا مسئولانی سراغ دارم بهترین سرمایه بهترین باغ، ویلا، حقوق، منزل ، ماشین، املاک و غیره دارد بهترین غذا را می خورد ولی بدترین بلا و غضب را نصیب خود وخانواده اش شده ، چرا ؟

مدیران، مسئولان، مسئولین، خداوند بزرگ و سبحان ناظر همه کارهای ماها و شماها است . پس قدم های خود را برای یگانه عالم بشریت و خداوند سبحان بردارید . یا چهار تا آش نذری ، غذا دادن به فقیر و فقرا خودت را نشان نده ، این کارها فقط جنبه تبلیغاتی دارد.