یاداشتی برای دستگاه‌های نظارتی- امنیتی

فاش نیوز - وقتی با افراد ی که در فتنه‌ها بویژه فتنه 88 و ززآ برخورد نشود مسلم است که در آینده طلبکار شده و حتی مسئولیت گرفته و در پی انتقام باشند. در حالی که اگر اندکی به تاریخ اسلام توجه می‌شد به این بلایا گرفتار نمی‌شدیم. مگر خداوند نفرموده است که «و لکم فی رسول‌الله اسوة حسنه»؟ چرا از این اسوه درس نمی‌گیریم. رهبر عزیزمان چقدر باید عبرت‌ها را به ما یادآوری کنند؟ چرا باید نسبت به مواعظ ایشان در دفاع و حفظ انقلاب بی‌توجه باشیم.

واقدی، یکی از سیره‌نویسان مشهور اهل سنت در خصوص برخورد پیامبر با کسانی که در جنگ‌ها علیه ایشان بودند نقل می‌کند: پیامبر کسانی را که با شمشیر با ایشان می‌جنگیدند در صورت اسیر شدن با گرفتن فدیه آزاد می‌کردند. اما آنان را که در جنگ نرم شرکت می‌کردند دستور به اعدام می‌دادند. از جمله این افراد 6 مرد و 4 زن بودند که در فتح مکه که پیامبر عفو عمومی صادر کردند فرمودند این افراد باید کشته شوند؛ حتی اگر به پرده‌ی کعبه چنگ زده باشند؛ یعنی در مکانی که قتل حرام است هم کشتن این افراد جایز است. یکی از این افراد برادر رضاعی عثمان، «عبدالله‌ابن سعدبن ابی‌سرح» از کاتبان وحی در مدینه بود که پیامبر او را برکنار کرد. او هم از مدینه گریخت و به مشرکان مکه پیوست و به ناسزاگویی پیامبر مشغول گردید.

عبدالله هنگام فتح مکه به عثمان پناهنده شد. عثمان او را نزد رسول خدا صلى‌الله علیه و آله آورد و گفت: یا رسول‌اللّه، او را ببخش. پیامبر صلى‌الله علیه و آله ساکت بود و سخنى نگفت. عثمان سخن خود را براى بار دوم و سوم تکرار کرد. در مرتبه سوم پیامبر فرمود: «او ازآن تو؛ ولی از چشم من دور باشد. زمانى که آن دو رفتند، پیامبر صلى‌الله علیه و آله به اصحاب فرمود: مگر نگفته بودم که هر کس او را یافت به قتل برساند؟ عباد بن بشر گفت: یا رسول‌اللّه، من نگاهم به شما بود که اشاره فرمایید تا او را بکشم؛ ولى شما اشاره‌اى نکردید. پیامبر صلى‌الله علیه و آله فرمود: پیامبران با اشاره دستور قتل کسى را نمى‌دهند.

بی‌بصیرتی این خواص کار را به جایی رساند که این فرد در حکومت عمر و عثمان به‌کارگیری شده و چه خسارت‌هایی که از بابت این به‌کارگیری‌ها بر اسلام و مسلمانان وارد نیامد.

|| دکتر سیدمحمدرضا میرشمسی(جانباز آزاده)