20 تير 1405 / ۲۵ محرم ۱۴۴۸
شناسه خبر : 114165
سه شنبه 24 مهر 1403 , 10:13
سه شنبه 24 مهر 1403 , 10:13


چرا ترامپ عصبانی شده و فحاشی میکند؟
یدالله جوانی
روایت تاریخی و حکمت معنوی مزار رهبر شهید
محمدرضا اسدزاده
گستاخی ترامپ، نقابِ ناتوانی راهبردی واشنگتن
علیرضا ضابطی سیستان
این هشدار دوستانه و از سر دلسوزی است
جعفر بلوری
قانون تاریخ
سیدمهدی حسینی
ترامپ، ناسزا و فرصت
سید محمدرضا میرشمسی
پاکستان و قطر در معادلات جدید منطقه
علیرضا رجائی
درسهای مکتب عاشورا در مبانی فکری امام شهید
رضا علامهزاده
نگاهِ مردمیِ امامِ شهیدِ از منظر رهبری معظم انقلاب جدید
علیرضا ضابطی سیستان
رستاخیز ملتی مبعوثشده
حسن رشوند
رستاخیز غیرت در جبهه واحد
حمیدرضا مرادی

چهار تصویر از چهار شهر و چهار معنا
محسن مهدیان
سروده ای سوزناک از زبان امام شهید
افشین علا
دلتنگیهایی دخترانه بدرقه راه پدر امت
صنوبر محمدی
تابوت تو بود اما من جسم خودم دیدم!
سیدمحمدرضا میرشمسی
اشک ماتم بر پیکر پدر
فاطیما محمدمرادی

مجروحی که وسط جنگ هوس آب انجیر کرده بود
فاش نیوز - «مینا کمایی» از امدادگران دوران جنگ تحمیلی خاطرهای دارد از مجروحی که وسط جنگ هوس آب انجیر کرده بود.

مینا کمایی نزدیک به ۵ سال در مناطق جنگی و در بیمارستانهای آبادان و شوش و اهواز به مجروحان خدمت میکرد؛ او خاطرات بسیاری از دوران دفاع مقدس دارد که امروز یکی از آنها را برای شما تعریف میکنیم.«سهراب نریمانی» از رزمندههای بستری در بیمارستان امام بود. او ۱۶ساله بود و به قول خودش، نمیتوانست رأی بدهد؛ سال ۶۰ در عملیات ذوالفقاریه آبادان مهره چهارم سهراب ترکش خورده و قطع نخاع شده بود.سهراب تنها مجروحی بود که یک هفته در بیمارستان ما بستری شد؛ بهخاطر شرایط جسمی نباید به او آب میدادیم، اما تشنه بود و با لهجه اصفهانی میگفت: «آب انجیر، آبدوغ و نوشابه به من بدهید.» بعد از اینکه پزشک اجازه آبخوردن به او داد، سهراب دلش آب انجیر میخواست؛ من آبادان را خیلی گشتم تا توانستم برایش انجیر پیدا کنم. بعد انجیر را در لیوان آب ریختم و با ست سرم که مثل نی است به او آب انجیر دادم.

منبع: خبرگزاری فارس


خاطرهای دلنشین با آقای شهید در جاده طلائیه
سیدرضا موسوی فاضل
فوتبال را که باختند، سهمیه گوشت را قطع کردند
حسین عبدالستار اسلامی
ما برای آنکه ....
رضا امیریان فارسانی
حاجمحب؛ نقطه وصلِ دلها بود
علیرضا ضابطی سیستان
یاداشتی از تنگه هرمز، به قلم رزمندۀ میدان دیروز و امروز
رضا امیریان فارسانی















