تجربه اسیر ایرانی ۱۶ ساله از ماه رمضان

این قطع پشتیبانی فرصتی را برای دشمن فراهم کرد تا رزمندگان پیشرو را محاصره کرده و اسیر بگیرد که ما نیز در زمره کسانی بودیم در این عملیات اسیر شدند. در ابتدای اسارت، به موصل چهار و سپس به موصل دو منتقل شدم. بعثی‌ها تعدادی از رزمندگان کم سم و سال را برای امور تبلیغاتی جدا کردند و در نهایت من نیز با این همرزمان به کمپ ۲ رمادی ۷ منتقل شدم.

سربازان بعثی تصور می‌کردند که ما آغاز کننده جنگ بودیم و به همین دلیل ما را مجوس می‌دانستند و از روزه‌داری اسرا تعجب می‌کردند. بعثی‌ها سر شب به ما غذا می‌دادند و مجبوریم می‌شدیم تا مقداری از این غذا را برای سحری نگه داریم و عادت کرده بودیم تا کمتر بخوریم و این به سود ما بود چرا که کمتر بیمار می‌شدیم.

معمولاً قبل از اذان صبح که بیداریم می‌شدیم، سعی می‌کردیم تا قرآن بخوانیم و ادعیه ماه مبارک رمضان را به کمک طلبه‌هایی که در بند اسارت بودند، قرائت می‌کردیم. بعثی‌ها بسیار تلاش می‌کردند تا ما را بر علیه نظام بشورانند، اما دوستان مقاومت بسیاری از خود نشان دادند و حتی در این راه شهید و جانباز دادیم. با استفاده از خمیر نان، شکر و پرتقال، بامیه درست می‌کردیم.