فاش نیوز - روزهداری برای اسرای دفاع مقدس سختیهای زیادی به همراه داشت که کمترین آن جیرهبندی آب و غذا بود. اما اسرا در این شرایط استقامت میکردند؛ طوری که بعد از سالها نگهبان عراقی به آزاده ایرانی پیام میدهد: «شما رستگار شدید!»
یکی از ابعاد مغفول مانده تاریخ دفاع مقدس، بازگو کردن مقاومت اسرا به نقل از نگهبانان اسارتگاههای رژیم بعث عراق است؛ یکی از نگهبانانی که طی ارتباط با اسرا به بیان خاطرات و روحیه مقاومت اسرا پرداخته، «سید شجاع» است.
«سید شجاع» که در سال ۱۳۶۵ نگهبان اردوگاه تکریت ۱۱ بود هم اکنون در یکی از شهرهای مرزی، کردنشین و شیعه عراق زندگی میکند و خودش رئیس قبیله است. در سالهای اخیر سیدشجاع و آزاده دفاع مقدس «عبدالکریم مازندرانی» توانستهاند باهم ارتباط بگیرند و جویای احوال یکدیگر باشند.
پیام جالب نگهبان عراقی به آزاده ایرانی
عبدالکریم مازندرانی در شبکههای اجتماعی و تماسهای تلفنی با سید شجاع داشته و با یکدیگر گفتگو میکردند، او درباره اولین تماس تلفنی میگوید: «سید شجاع قبل از اینکه به اردوگاه بیاید نگهبان بخش اسرای ایرانی بیمارستان صلاحالدین شهر تکریت بود و در آنجا با روحیه دینی اسرای ایرانی آشنا شده بود. سید شجاع در اولین تماس تلفنی که باهم داشتیم به من گفت: شما رستگار شدید!».
تأثیر معنوی اسرای ایرانی بر سیدشجاع
آنچه آزادگان دفاع مقدس بر آن اذعان دارند این است که تحمل سختیها و شکنجههای اسارت بدون توسل به اهل بیت(ع) به خصوص حضرت زینب(س) غیرممکن بود. همین معنویات و ایمان اسرا که مورد توجه نگهبانان مسلمان عراقی قرار داشت، سبب شده بود، آنها جذب روحیه مقاومت و ایمان اسرا شوند.عبدالکریم مازندرانی در این باره میگوید: «یکبار که با سیدشجاع صحبت میکردم، به من گفت: از همان زمان که در بیمارستان صلاح الدین تکریت دیدم شما اسرا با آن وضعیت اسارت، کمبود غذا و امکانات تمام ماه رمضان را روزه گرفتید و حتی چون در روز عید فطر شک داشتید آن روز را هم روزه گرفتید، من مؤمن شدم و از آن زمان ایمان دارم. منظورش این بود به نماز، روزه و سایر مسایل دینی پایبند شدم در حالیکه قبلاً اعتنای زیادی به این مسایل نداشتم.»
تحسین اخلاق عباس نجار
در ارتباطاتی که سیدشجاع با مازندرانی داشت، او جویای احوال دیگر اسرا بود اما بعد از گذشت ۳۴ سال خیلی از آنها را به خاطر نمیآورد. مازندرانی برای یادآوری خاطرات عکسی قدیمی از اسرا را به او نشان میدهد؛ سیدشجاع از بین اسرا، عباسعلی مؤمن معروف به عباس نجار را به خاطر میآورد و می گوید: «اخلاقش عالی بود. سلام بهش برسان».
نگهبان با انصاف
محسن جامِ بزرگ که از اسرای دوران دفاع مقدس است، درباره سیدشجاع میگوید: «وقتی که در بیمارستان بستری بودم، معرکه میگرفتم تا بچهها کمی بخندند و غصهها را فراموش کنند. البته خوشی ما به علت وجود چند نگهبان خوب و با انصاف از جمله سیدشجاع بود!»
????تصویر سمت راست سیدشجاع
جام بزرگ یکی از خاطرات خود با سیدشجاع را اینگونه بازگو میکند: «یک روز شجاع، از من سؤال شرعی به عربی پرسید و گفت: محسن هنگامی که نماز میخوانم، اگر در بزنند؛ نماز را رها میکنم و میروم در را باز میکنم، آیا نمازم صحیح است؟ گفتم: نه. باطل است! خواستم به او بگویم میتوانی صدای اذکار را بلند کنی، تا کسی که در میزند متوجه نماز خواندن تو شود و صبر کند، یادم افتاد این بیچارهها نمازخواندنشان را از همدیگر پنهان میکنند. گفتم: لا، صلاة تجدید. یعنی دوباره بخوان! گفت: شکراً. رفت و دوباره آمد و پرسید: محسن! وقتی نماز را قطع میکنم، وضو هم باطل میشود؟ گفتم: نه، وضو باطل نمیشود. بعد مبطلات وضو را یادش دادم. رفت نمازش را خواند و دوباره آمد. من سؤالات شرعی سیدشجاع را جواب میدادم اما دیگر اسرا به من میخندیدند که الکی، الکی شده بودم حجتالاسلام و مسئلهها را جواب میدادم. سیدشجاع گاهی سؤالاتی میپرسید و کارهایی میکرد که هم اتاقیهایی که دست و پایشان تیر خورده و شکسته بود، از خنده ریسه میرفتند.»
????گلدوزی در اسارت توسط مرحوم اسدالله خالدی در تکریت ۱۱
سیدشجاع بعد از سقوط صدام ۳ بار به ایران آمده و به زیارت حضرت علی بن موسی الرضا (ع) و حضرت معصومه (س) در قم مشرف شده است. «شجاع» در ایام اسارت علاقه خود به ایمان مخلصانه اسرا را نشان داده بود. او اکنون هم به ایمانی که اسرای ایرانی داشتند همچنان علاقمند است.
حلالیت خواستن نگهبان عراقی از اسرا
«شجاع» بارها از اسرای اردوگاه به جهت خطاهایی که در نظام صدام ملعون مرتکب شدهاند، عذرخواهی و طلب حلالیت کرده است. او در یکی از پیامهایش به عبدالکریم اینگونه نوشته است: «السلام علیکم اخی عبد الکریم رمضان. انا مشتاق لک. وارجو ان تحاللونی وتوهبونی وتبرونی الذمه؛ انی مقصر ویاکم. لانه تعرفون النظام السابق. در این پیام نگهبان شجاع، ضمن ابراز محبت به عبدالکریم، از اسرای اردوگاه خواسته است که او را حلال کرده و او را ببخشند و بری الذمه کنند.
