«آن‌گونه که خون از تن خاور زده بیرون»

در ادامه این غزل را می‌خوانید:

زخم نمک‌خورده

آن‌گونه که خون از تن خاور زده بیرون
از گرده‌ی ما تیغه‌ی خنجر زده بیرون

آن داغ که یک عمر نهفتیم به سینه
از صورت ما، چون گل پرپر زده بیرون

خرمای عزا حکمتش آن است که با مرگ
از خاک وطن نخل تناور زده بیرون

لب باز کن‌ای زخم نمک‌خورده که هر بار
از خنده‌ی تو قند مکرر زده بیرون

هر برگ که از شاخه‌ی امّید رها شد
بالی است که از بند قفس پر زده بیرون

بگذار بسوزیم، که هر مرتبه ققنوس
از خرمنِ خاکسترِ آذر زده بیرون

ما جز سخن عشق نگوییم که این بانگ
از حنجر ما تا دم محشر زده بیرون