حماسه ماهی‌های آزاد اروند !

فاش نیوز - به نام خدا؛ شب بود و کاروان عشق، زیر لب زمزمهٔ یا زهرا (س)، در آب‌های سرد و متلاطم اروندرود آرام می‌گرفت. عملیات کربلای چهار، نه‌فقط یک مانور نظامی که سفری عارفانه بود؛ سفری برای رسیدن به معشوقی که در پسِ سنگرهای بتنی دشمن، به انتظار نشسته بود.

اینجا، مرز میان خاک و آب، مرز میان بودن و فنا شدن بود. رزمندگان، نه با تکیه‌بر فولاد و آتش، بلکه با اتکاء به "إِنَّ‌ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ‌الْمُؤْمِنِینَ أَنفُسَهُمْ وَ أَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ‌الْجَنَّةَ"(توبه/۱۱۱) در دل تاریکی و سکوت، به‌سوی ناشناخته‌ها می‌خزیدند. غواصان، این مسافران دریادل، با هر حرکت دست‌ و پا، نه آب را به عقب می‌راندند، بلکه حجاب‌های دنیوی را از پیش رو برمی‌داشتند. صدای بلم‌ها در دل آب، لالایی مرگ برای ستم بود و زمزمه دعا، تنها سلاح پنهان در زیر جلیقه‌های نجات.

آن سرمای استخوان‌سوز آب اروند، آزمونی بود برای یقین. هر قطره آب که بر صورت می‌نشست، غبار گناه را می‌شست و هر لحظه خفگی، درس تسلیمی عمیق‌تر به ارادهٔ الهی. آنجا، در قعر آن شب زمستانی، رزمنده دیگر به پیروزی زمینی نمی‌اندیشید؛ او در صدد بود تا در راه حسین(ع)، به کمال نهایی برسد. جانبازانی که پیکرشان فریاد درد بود، اما روحشان پرواز را تجربه می‌کرد، گواه این سیر بودند. آنان با خون خود، سند عشق را امضا کردند.

شهدا، آنهایی که در لحظهٔ برخورد اولین گلوله، یا در انجماد تن در آب سرد، بال گشودند، نهایتاً مقصد را پیش از دیگران یافتند. آنها برای اثبات ولایت و دفاع از حریم معتقدات، تن به "کربلا"ی مقدر دادند، تا کربلایی حسینی را در آغوش گیرند.

هر قطعه از تن‌های به‌جامانده در آن‌سوی اروند، بذری شد که میوه آن، صلابت امروز ماست. شهادت، نه پایان راه که کمال عرفان بود.

عملیات کربلای چهار، اگرچه از نظر نظامی با دشواری‌هایی همراه بود، اما از منظر معنوی، دانشگاهی شد برای درس ایمان خالص. رزمندگان آن عملیات به ما آموختند که جهاد اکبر، در دل جهاد اصغر نهفته است؛ و بالاترین پیروزی، آن لحظه‌ای است که انسان، فارغ از هر چیز، تنها به یاد معبود است و در راه او، تن به هر سختی می‌دهد.

درود بر روح بلند شهدای آن شب‌های تار و درود بر ایستادگی جانبازان و رزمندگان آن حماسه جاوید و تعظیم و عرض ادب و احترام به خانواده‌های معزز شهدای این عملیات.

 ||رضا بشارتی(جامانده از قافله شهدا)