وقتی تبریک، رنگ دلتنگی می‌گیرد…

فاش نیوز - اول‌ازهمه، میلاد باسعادت مولی‌‌الموحدین حضرت امیرالمؤمنین علی علیه‌‌السلام و روز پدر را به همه پدران مهربان و فرزندان عزیز، از صمیم قلب تبریک و تهنیت عرض می‌نمایم.

اما با همه زیبایی‌ها و تبریک‌ها، این روز برای همه شیرین نیست…
برای برخی، روز پدر نه روز جشن، که روز دلتنگی است…
روز مرور خاطراتی که هنوز بوی آغوش می‌دهد…
برای پدران، فرزند ازدست‌داده!
برای پدرانی که جای خالی فرزندشان را هر روز با تمام وجود حس می‌کنند، و برای فرزندانی که دیگر دستی نیست تا ببوسند، صدایی نیست تا دعایشان کند، و شانه‌ای نیست تا به آن تکیه دهند…
روز پدر گاهی به یکی از سخت‌ترین، اما عمیق‌ترین و ماندگارترین روزهای سال تبدیل می‌شود.
آنها هم آرزو داشتند… آرزو داشتند فرزندشان در چنین روزی بیاید، با لبخندی ساده اما از ته دل، دستشان را ببوسد، و با صدایی پر از عشق بگوید: «روزت مبارک پدر«…

و چه بسیار پدران و فرزندانی که در این روز، جای خالی فرزند و یا پدر را بیش از همیشه، سنگین‌تر از همیشه، در گوشه دلشان احساس می‌کنند…

یادم می‌آید چند سال پیش در جمعی حضور داشتم. صحبت از هدیه روز پدر بود… هر کسی با شوق‌وذوق از برنامه‌اش می‌گفت!
یکی از هدیه‌ای که خریده بود، دیگری از سورپرایزی که برای پدرش تدارک دیده بود،
لبخندها ردوبدل می‌شد و فضای جمع پر از هیجان بود …اما هیچ‌کس متوجه نبود که در همان جمع، غیر از من، دو نفر دیگر هم بودند که نه هدیه‌ای داشتند و نه کسی که هدیه را به او تقدیم کند…
آنها فقط گوش می‌دادند، سکوت کرده بودند؛ نگاهشان گره خورده بود به زمین… و ناگهان بُغضی قدیمی، که سال‌ها در دلشان جا خوش کرده بود، شکست… و اشک‌هایشان بی‌اختیار جاری شد…
آری…!
خیلی سخت است خیلی سنگین، وقتی خاطره‌ها زنده می‌شوند و نبودن، بیش از همیشه خودش را نشان می‌دهد…
وقتی بقیه متوجه این صحنه شدند، دل‌ها لرزید. سکوت عجیبی جمع را فراگرفت… و آنجا بود که فهمیدیم، برای بعضی‌ها تبریک روز پدر معنای دیگری دارد…

یعنی رفتن بر سر مزار؛ یعنی نشستن کنار سنگی سرد و حرف‌زدن با عزیزی که دیگر دیده نمی‌شود؛ اما همیشه شنونده است…

یعنی هدیه‌ای از جنس فاتحه، یعنی صلواتی آرام برای آرامش روح پدری یا فرزندی که دیگر نیست، اما همیشه هست…!
در قلب‌ها، در خاطره‌ها و در دعاهای هر شب…
و شاید زیباترین تبریک روز پدر همین باشد که دلمان را کمی آرام‌تر، کمی مهربان‌ تر و کمی بیشتر به یاد آنان که نیستند اما همیشه حضور دارند، بسپاریم…
برای پدرانی که آسمانی شدند و فرزندانی که پر کشیدند، فاتحه‌ای از سر عشق و دعایی از عمق دل بفرستیم …چرا که عشق، حتی پس از نبودن، هرگز پایان نمی‌یابد…

روحشان شاد و یادشان گرامی

|| علی‌رضا ضابطی سیستان