امام خامنه‌ای: جانبازان سند جهاد بزرگ ملت ایران‌اند

دفاع‌پرس - حسن علایی فعال؛ بدون شک، گواه و شاهد زنده ایثارگری ها، مرارت ها، سختی و جان فشانی‌های هشت سال دفاع مقدس مردم انقلابی ایران، جانبازانی هستند که با نبرد و مجاهدت‌های خالصانه خود در این جنگ تحمیلی، به افتخار جانبازی نائل آمده و درد و رنج ناشی از مجروحیت‌های این نبرد مقدس را در بطن زندگی به دوش می‌کشند.

رهبر معظم انقلاب اسلامی حضرت آیت الله خامنه‌ای «مدظله العالی» در آبان ماه سال ۱۳۸۴ و در جمع گروهی از جانبازان و خانواده‌های معظم ایشان به بیانات گهر باری در خصوص اجر و فضیلت مقام جانبازی و همچنین ثواب و پاداش همسران این عزیزان پرداخته‌اند که به مناسبت سالروز میلاد با سعادت بزرگ جانباز مکتب اسلام، حضرت ابوالفضل العباس (ع) و روز جانباز منتشر می‌شود:

اگر جانبازی در دوران زندگی جانبازی، حدود الهی را رعایت و تقوا و پاکدامنی را حفظ کند، آن چنان پاداشی دارد که خدای متعال از او تعبیر می‌کند به اجر عظیم: «للذین احسنوا منهم و اتقوا اجر عظیم».

چیزی را که خدای خالق عظمت از آن به عنوان عظیم یاد کند، پیداست که اجر خیلی بالا و بزرگ است. هر کدام از رنج‌های بعد از جانبازی برای شما یک حسنه است و ثبت می‌شود.

رنج ها، محرومیت‌ها و مشکلات زندگی هر کدام اجری دارد. ما که در مقابل حوادث گاهی بی صبری می‌کنیم، بخاطر این است که نمی‌دانیم این حوادث در سرنوشت نهایی ما پیش خدای متعال چه تاثیری دارد. هرکدام از این سختی ها، مابازایی از اجر و ثواب الهی دارد.

در روایتی دارد که در روز قیامت وقتی پاداش سختی کشیده‌های دنیا را جلوی چشم همه خلایق به آنها می‌دهند و خلایق می‌بینند؛ خدای متعال چه پاداش عظیمی را برای رنج کشیده‌ها قرار داده، اهل محشر و حتی خود اینها آرزو می‌کنند که‌ای کاش در دنیا گوشت بدنشان را با مقراض تکه تکه کرده بودند، برای این که اینجا به این رنج‌ها می‌رسیدند.

این مطلب را برای این به من و شما گفته‌اند که بفهمیم و لمس کنیم که هرکدام از رنج‌های شما در دنیا پیش خدای متعال مابازاء و اجری دارد؛ لذا قدر این حالت را بدانید و از خدای متعال سپاسگزار و شاکر باشید.

جانبازان هم شهدای زنده‌اند، شما جانبازان عزیز هم مثل شهدا هستید؛ شهید هم همین ضربه‌ای را که جانباز تحمل کرده است، او هم تحمل کرده؛ سرنوشت او پرواز و رفتن بود، سرنوشت این فعلا ماندن.

اجر بالای همسران جانبازان

نکته بعد مربوط به همسران محترم جانبازهاست که من لازم می‌دانم از آنها تشکر کنم. آنها در رنج‌های زندگی یک جانباز، داوطلبانه خودشان را شریک کردند و مشکلاتی را بر خود هموار کردند، که پیش خدای متعال اجر دارد.

همسران جانبازان اجرشان خیلی بالاست و حقیقتا ما باید از آنها تشکر کنیم. البته آنها هم باید بدانند که این جانباز، یک نعمت خداست در دست آنها و برای آنها؛ چون وسیله اجر و پاداش الهی و جلب رضایت خداست؛ و البته جلب رضایت خدا با تلاش و زحمت و جدیت به دست می‌آید؛ همه خیرات عالم این گونه است.

هر کس هر دستاوردی در هر مقوله‌ای از مقولات مادی و معنوی دارد، با رنج دارد. اگر کسی علمی به دست می‌آورد، ثروتی به دست می‌آورد، اینها با رنج به دست می‌آید، با راحتی و تن پروری به دست نمی‌آید.

یکی از این رنج‌ها و جدو جهد‌ها هم همین است که همسران جانبازان نسبت به جانبازان متحمل می‌شوند.

افتخار بزرگ فرزندان جانبازان

نکته بعدی درباره فرزندان جانبازان است. این کشور یک روز در معرض سخت‌ترین و تلخ‌ترین تهاجم‌ها قرار گرفت. عده‌ای گریختند، عده‌ای حتی از میدان‌های سختی هم فرار کردند-چه برسد به میدان جنگ-، اما عده‌ای رفتند سینه‌شان را سپر کردند، جلوی دشمن را گرفتند و نگذاشتند بیایند؛ آبرو و هستی و شرف و ناموس این ملت را لگدمال کنند. عده‌ای از اینها شهید شدند، یک عده هم جانباز شدند. پدر شما یکی از کسانی است که توانسته این شرف و افتخار بزرگ را به دست بیاورد. فرزندان جانبازان با این دید نگاه کنند، که نگاه درست هم همین است.

بی‌درد‌هایی هستند که «فإذا ذهب الخوف سلقوکم بألسنة حداد أشحة على الخیر»؛ وقتی بلایی پیش بیاید، از ترس مثل موش توی سوراخ‌ها می‌خزند؛ اما وقتی بلا تمام می‌شود، اینها تازه شیر می‌شوند و سینه‌ها را سپر می‌کنند و از همه هم طلبکار می‌شوند!

اما جانبازان ما، خانواده‌های شهدای ما، ایثارگران ما، بخش عظیمی از متن ملت ما، کسانی هستند که در دوران سختی سینه را در مقابل سختی‌ها سپر کردند و به مصاف تلخی‌ها و سختی‌ها و دشواری‌ها رفتند؛ مظهرش همین جانبازان هستند که امروز زنده‌اند و سند و مدرک جهاد بزرگ ملت ایران‌اند.

البته این، وظایف دیگران را در جنب شما کم نمی‌کند. مسئولان، غیرمسئولان، مسئولان دولتی و بخش‌های مختلف، همه وظایفی در قبال شما دارند که آنها را باید انجام دهند. ما در قبال جانبازان عزیزی که در مهم‌ترین آزمایش این انقلاب رفتند و سلامت و جوانی خودشان را این‌طور در راه خدا دادند، وظایفی داریم.