پرچم جمهوری اسلامی؛ امانت خون شهداست

فاش نیوز - به نام خداوندی که پرچم عزت را بر بلندای ایران برافراشت. برای من و بسیاری از هم‌رزمانم، پرچم فقط یک مناسبت در تقویم نیست... پرچم، بخشی از خاطرات ماست، بخشی از جوانی ماست، بخشی از سنگرهای ماست، و بخشی از جان ماست.
من هرگاه چشمم به پرچم سه‌رنگ جمهوری اسلامی ایران می‌افتد که در باد به اهتزاز درآمده، بی‌اختیار اشک از چشمانم جاری می‌شود. شاید برای خیلی‌ها فقط یک پرچم باشد! اما برای من، پشت همین سه‌رنگ، چهره‌های بسیاری ایستاده‌اند، چهره هم‌رزمانی که روزی کنارم بودند و امروز نیستند... به یاد می‌آورم روزهایی را که در جبهه، صدای گلوله و انفجار از هر سو شنیده می‌شد و ما در میان دود و آتش، چشم به یک نشانه داشتیم، نشانه‌ای که می‌گفت اینجا هنوز ایران ایستاده است.
وقتی عملیاتی با پیروزی همراه می‌شد و مواضع دشمن به تصرف رزمندگان در می‌آمد لحظه‌ای فراموش‌نشدنی رقم می‌خورد پرچم سه‌رنگ ایران اسلامی، مزین به نام مقدس الله، بر فراز مواضع فتح شده به اهتزاز در می‌آمد. آن لحظه، فقط پارچه‌ای سه‌رنگ بالا نمی‌رفت غرور یک ملت بالا می‌رفت! پیام ایستادگی یک ملت بالا می‌رفت و خون شهیدانی که برای این لحظه جان داده بودند، در برابر چشمانمان معنا پیدا می‌کرد گاهی پرچم در دست رزمنده‌ای بود، رزمنده‌ای که تا آخرین نفس آن را حفظ می‌کرد و اگر بر اثر اصابت گلوله یا ترکش، بر زمین می‌افتاد و پرچم از دستش رها می‌شد دست دیگری از میان خاک و خون بیرون می‌آمد پرچم را بر می‌داشت و دوباره به اهتزاز در می‌آورد این رسم جبهه بود... رزمنده می‌افتاد؛ اما پرچم نمی‌افتاد و اگر پرچم لحظه‌ای بر زمین می‌ماند رزمنده‌ای دیگر آن را بلند می‌کرد؛ چون همه می‌دانستیم که این پرچم، تنها یک نماد نیست! امانت خون شهداست.
ما آن روزها جوان و نوجوان بودیم، اما خوب می‌فهمیدیم که برای چه می‌جنگیم برای خاکی که نامش ایران بود! برای مردمی که پشت سر ما ایستاده بودند و برای آرمانی که به آن باور داشتیم.
سبزِ پرچم، یادآور سرسبزی و امید! سفید، نشانی از صلح و پاکی! و سرخ، یادآور خون شهیدانی است که برای عزت و سربلندی این سرزمین از جان خود گذشتند و در میان این سه‌رنگ، نام مقدس «الله» قرار گرفته است! تا یادمان باشد که عزت و سربلندی این ملت، باایمان و توکل به خداوند معنا پیدا می‌کند امروز که سال‌ها از آن روزهای پرخطر گذشته است، وقتی پرچم را می‌بینم گاهی با خود می‌گویم آیا نسل امروز می‌داند چه خون‌هایی پای این پرچم ریخته شده است؟ آیا می‌داند چند مادر چشم‌انتظار ماندند؟ چند پدر قامتشان زیر بار داغ فرزند خم شد؟ چند همسر سال‌ها چشم‌به‌راه ماندند؟ و چند رزمنده، بخشی از سلامتی و جوانی خود را برای آن روزها تقدیم کردند؟ ما جانبازان و آزادگان، پرچم را فقط با چشم نمی‌بینیم ما آن را با خاطراتمان می‌بینیم،  با زخم‌هایمان، با اشک‌هایمان و با جای خالی هم‌رزمان شهیدمان. برای همین است که هرگاه پرچم ایران را می‌بینم دلم می‌لرزد و اشکم جاری می‌شود من و هم‌رزمانم روزی عهد کردیم که اگر لازم باشد، جانمان را بدهیم، اما نگذاریم پرچم بر زمین بماند. امروز نیز همان عهد را در دل داریم، پرچم ایران باید در میدان‌های جنگ برافراشته باشد، اما افتخار آن فقط به میدان نبرد محدود نیست.
وقتی قهرمان ایرانی بر سکوی افتخار می‌ایستد و پرچم کشورمان بالا می‌رود وقتی دانشمند ایرانی در عرصه علم‌وفناوری افتخار می‌آفریند وقتی جوان ایرانی در میدان ورزش، فرهنگ، هنر و دانش نام ایران را سربلند می‌کند باز هم دل ما می‌لرزد و چشممان به اهتزاز پرچم دوخته می‌شود چه زیباست که پرچم یک ملت، هم در سنگر جنگ به اهتزاز درآید و هم در سنگر علم و دانش و ورزش و پیشرفت و امروز، در روز پرچم، با تمام وجود می‌گوییم ما برای این پرچم، جان دادیم! برای این پرچم، جانباز شدیم! برای این پرچم، سال‌ها اسارت و دوری را تحمل کردیم! و هنوز هم به عهد خود با شهدا وفاداریم. اگر رزمنده‌ای افتاد، رزمنده‌ای دیگر پرچم را برداشت! اگر دستی از حرکت ماند، دستی دیگر آن را به اهتزاز درآورد! و اگر نسلی رفت، نسل دیگری باید پرچم را تحویل بگیرد. چرا که... رزمنده می‌افتد جانباز پیر می‌شود؛ اما پرچم نباید بر زمین بماند. به احترام خون شهیدان، به احترام ایثارگران، و به احترام ایران پرچمت همیشه برافراشته باد. جسم زخمی من فدای پرچم سه‌رنگ جمهوری اسلامی ایران

|| علی‌رضا ضابطی سیستان