به بهانه پیروزی عبدل السید در انتخابات سنای آمریکا

فاش نیوز - به فاصله کوتاهی پس از پیروزی «زهران ممدانی» در انتخابات شهرداری نیویورک، پیروزی «عبدل السید» در انتخابات حزب دموکرات ایالت میشیگان، دومین پیروزی چشمگیر مسلمانان در آمریکا است. آن هم مسلمانانی که موضع‌گیری صریح در برابر اسرائیل دارند. این پیروزی‌ها در چه فضایی شکل‌گرفته‌اند؟ آیا استثنا هستند یا آغاز یک‌روند؟
اسرائیل برای دهه‌ها محبوبیتی حداقل ۶۰ درصدی در آمریکا داشت که بعد از کشتار غزه این محبوبیت به حدود ۴۰ الی ۴۵ درصد نزول کرده است. نکته اینجا است که بار این محبوبیت ۴۰ الی ۴۵ درصدی را گروه‌های سنی بالاتر به دوش می‌کشند. به‌عبارت‌دیگر با از دنیا رفتن این نسل‌ها، محبوبیت اسرائیل، نزول بیشتری نیز در آمریکا پیدا خواهد کرد. 
اسرائیل، بین مذهبی‌ها و جمهوری‌خواهان، بسیار محبوب‌تر است. سن که بالا برود، اشخاص، جمهوری‌خواه‌تر می‌شوند؛ بنابراین نزول محبوبیت اسرائیل، تا حدی به این شکل جبران خواهد شد. اما اثر جبرانی تغییر سن، در برابر نامحبوب بودن اسرائیل بین جوان‌ها چندان قابل‌اعتنا نیست. پس ممدانی و السید، در آینده آمریکا تکثیر نیز خواهند شد. 
در انتخابات ۲۰۲۴، رأی آوردن ترامپ بیش از هر عاملی معلول حضورپیدانکردن طرف‌داران حزب دموکرات در انتخابات به دلیل حمایت‌های هریس و بایدن از اسرائیل بود.
                                                                                                                        
نکته دیگری که قدری به تقویت مؤلفه نسبت با اسرائیل در نتایج انتخابات در آمریکا کمک خواهد کرد، رشد جمعیت هیس‌پانیک‌تبارها در آمریکا است. آنها بزرگ‌ترین اقلیت نژادی آمریکا هستند و رشد جمعیتشان از سفیدپوست‌ها بیشتر است. آنها بیشتر کاتولیک هستند. به‌عبارت‌دیگر با رشد جمعیت هیس‌پانیک‌ها، وزن مذهب کاتولیک در آمریکا قدری بیشتر خواهد شد. کاتولیک‌ها در نسبت با پروتستان‌ها، گرایش کمتری به اسرائیل دارند.
آمارهای رسمی می‌گوید جمعیت مسلمانان در آمریکا نصف جمعیت یهودیان است؛ ولی رشد جمعیت مسلمانان بیشتر از یهودیان است و در آینده‌ای نه‌چندان دور، جمعیت مسلمانان بیشتر از یهودیان خواهد شد.
خلاصه اینکه تغییر نسل و ترکیب جمعیت، «می‌تواند» خودبه‌خود سیاست خارجی آمریکا را به سیاست خارجی کشورهایی همچون ایرلند و اسپانیا تبدیل کند.
آیا لابی‌های صهیونیستی، از این چشم‌اندازها غافل هستند و برایش برنامه و تدبیر ندارند؟ امثال عربستان و قطر و اسلام محافظه‌کار چطور؟ 
تشیع و ایران چطور؟ آیا در این موضوع، آینده‌نگر هستند و برایش طرح و تدبیر دارند یا اهمیتی نمی‌دهند؟

|| حامد فتاحی