دومرد، دوسنگر، یک‌عهد

فاش نیوز - به نام خدا؛ سنگرها عوض می‌شوند؛ اما سربازی پایان نمی‌پذیرد. در روزهایی که برخی تلاش می‌کنند هر جابه‌جایی مسئولیت را بهانه‌ای برای ساختن دوگانه‌های سیاسی کنند، باید یک حقیقت را فراموش نکرد که در مکتب انقلاب، جایگاه‌ها موقتی‌اند، اما عهدها ماندگار.

سردار محسن رضایی و دکتر محمدباقر ذوالقدر، هر یک با دهه‌ها تجربه در عرصه‌های مختلف دفاع، امنیت، سیاست و مدیریت راهبردی، از نسلی هستند که بخش مهمی از عمر خود را در سنگرهای حساس این کشور سپری کرده‌اند.
اگر امروز مسئولیتی از دوش یک سرباز برداشته می‌شود و سنگری تازه به او سپرده می‌شود این را نباید «پایان» دانست؛ این همان منطق سربازی است. هر جا نیاز باشد، همان‌جا باید ایستاد.
اهمیت حضور سردار محسن رضایی در جایگاه‌های راهبردی و نیز دبیری شورای‌عالی امنیت ملی و نمایندگی رهبری معظم حفظه‌الله در این شورا، همچنین اعتماد به دکتر ذوالقدر در عرصه مشاوره و تصمیم‌سازی سیاسی، بیش از آن که حکایتِ رفتن و آمدن افراد باشد، می‌تواند نشانه استفاده از تجربه انباشته مردانی باشد که سال‌ها در میدان‌های سخت آزموده شده‌اند.
درباره دکتر ذوالقدر نیز آنچه بیش از عنوان و مسئولیت اهمیت دارد، تصویری است که هوادارانش از او به‌عنوان مدیری باتجربه، آرام، کم‌حاشیه و برخوردار از روحیه خدمت و اخلاص ترسیم می‌کنند مردی که ارزش خدمت را نباید صرفاً با نام یک سمت یا عنوان اداری سنجید.                                                                        مردان بزرگ، بزرگ‌تر از مسئولیتی هستند که بر عهده می‌گیرند.
ممکن است امروز یک نفر در شورای‌عالی امنیت ملی باشد و فردا در جایگاهی دیگر، یکی مشاور باشد و دیگری مسئول اجرایی؛ اما آنچه اهمیت دارد، این است که هر کدام در جای خود، بخشی از بار سنگین تصمیم‌گیری و خدمت به کشور را بر دوش بکشند.
این همان درسی است که از سال‌های دفاع مقدس به‌یادگارمانده است.
در جبهه، هیچ‌کس مالک خاکریز نبود؛ هر خاکریز، امانتی بود برای روزی که باید از آن دفاع می‌کردی.
امروز نیز خاکریزها شکل دیگری دارند؛ یکی در میدان امنیت است یکی در سیاست.
یکی در عرصه تصمیم‌سازی و دیگری در میدان خدمت به مردم.
اما دشمنان این حقیقت را نمی‌توانند تغییر دهند؛ دو سرباز یک جبهه، با تغییر سنگر، مقابل یکدیگر قرار نمی‌گیرند.
پس نباید اجازه داد تیترهای سیاست‌زده و تحلیل‌های جناحی، میان مردانی که سال‌ها برای یک هدف مشترک تلاش کرده‌اند، دیوار بسازد.
امروز اگر سردار محسن رضایی در یک سنگر قرار می‌گیرد و دکتر ذوالقدر در سنگری دیگر، باید گفت، سنگرها متفاوت‌اند، اما آرمان یکی است.
مأموریت‌ها متفاوت‌اند، اما تکلیف می‌تواند یکی باشد.
عنوان‌ها تغییر می‌کنند؛ اما اخلاص و عهد، اگر واقعی باشد، تغییر نمی‌کند.
و چه زیباست حکایت مردانی که وقتی سنگری را تحویل می‌دهند به‌جای دل‌بستن به صندلی، چشم به سنگر بعدی می‌دوزند.
 سردار محسن رضایی، دکتر محمدباقر ذوالقدر و همه مردان آزموده این میدان را باید با کارنامه‌شان سنجید، نه با عنوان امروزشان؛ زیرا در نهایت، تاریخ درباره آنان نخواهد پرسید که «چه سمتی داشتند؟»؛ بلکه خواهد پرسید، «وقتی کشور به آنان نیاز داشت، کجا ایستادند؟»؛ و این، معیار واقعی سربازی است.
سنگر عوض می‌شود، مسئولیت تغییر می‌کند؛ اما برای سربازی که دل به آرمان سپرده است، راه همچنان ادامه دارد...
 سربازان واقعی، بازنشسته نمی‌شوند.
فقط سنگرشان تغییر می‌کند.

|| علی‌رضا ضابطی سیستان