کاش ما هم مثل او بودیم!

یادنامه شهید  علی شکرالهی ، به مناسبت دومین سالگرد شهادت  ( 2 /11 /92 )

ای بندگان خدا، بدانید اکنون که زبان ها باز است و گشاده، پیکرها سالم، اندام ها به خدمت آماده و جولانگاه فراخ و گسترده. پیش از آن که فرصت از دست رود و مرگ شتاب آورد و گریبان بگیرد، به پیشواز مرگ روید و منتظر آمدنش نشوید.

این پیام مولی الموحّدین علی (ع) به همه رادمردانی است که راه شهادت برگزیده اند؛ با هجرت از زندگی مادّی، به وادی ایمن و ملکوت اعلارسیده اند و در جست و جوی کمال، به سرچشمه حیات راه یافته و سرمست ازجرعه «ارجعی الی ربک» به رؤیت جهان و کشف رضایت حق نائل آمده اند. چه غافلند دنیا پرستان و بی خبرانی که ارزش شهادت را در صحیفه های طبیعت می جویند؛ وصف آن را از حماسه ها و شعرها می خواهند و در کشف آن از هنر تخیّل و کتاب تعقّل استمداد می کنند. البته حل این معمّا جز به مدد عشق میسّر نمی شود. هضم و فهم کلام مولا علی (ع) آن گاه میسّر است که عقل و دل جان را سرمایه و ظرف آن سازیم؛ زیرا مخاطب کلام مولا بندگان خدایند نه بنده غیر، سخن حضرت دعوت به راهی آکنده از نور و سرور است؛ توصیه به مرگی اختیاری است؛ زیرا هر حرکت و تحولی، اگر مقّدر و محکوم و محتوم شد، نه سبب کمال است و نه پاداشی در پی دارد. از این رو همه ی حرکات و رفتار و گفتار بندگان حقیقی و مقرّب خداوند از سر اختیار است. این سفارش علی است، که هم ره شناس است هم ره پیما و هم رهنما.

چه خوش گفت امام شهیدان :<< همین تربت پاک شهیدان است که تا قیامت مزار عاشقان و عارفان و دلسوختگان و دارالشّفاء آزادگان خواهد بود .خدا می داند که راه و رسم شهادت ،  کور شدنی نیست و این ملت و آیندگان هستند که به راه شهیدان ، اقتدا خواهند کرد .  >> 

 پِندار ما این است که شهدا رفته اند و ما مانده ایم ، اما حقیقت این است که شهدا مانده اند و زمان ، ما را با خود برده است .    زندگی کردن با مردن معنا می یابد ، کلید ماجرا در مردن است نه زندگی کردن .

وبه دنبال کاروان شهداء این کاروان شهدای جانباز است که در حرکت است، و هر آنکس که از میان جانبازان گوی سبقت را برباید به این کاروان ملحق و به سر منزل مقصود راه میابد.

واکنون دو سال است که برادر جانبازمان شهید علی شکرالهی به سوی معبود شتافته و ما را با دنیایمان تنها گذاشته.ای کاش ماهم خدایی شویم و به او برسیم.

بی شک شهداء چیزی اضافه بر ما داشته و دارند که آنانرا متمایز می کند و علی اینگونه بود:

هر کس برای اولین بار او را می دید  ،گویی سالها اورا می شناسد.

او همواره درد می کشید وبی صدا می سوخت.

او درد جوانان را داشت واز آنان غافل نبود.

پنهانی انفاق می کرد.

سخن نمی گفت، مگر آنکه حرف آخر را بزند.

ودر یک کلام او دستش دست خدا ،قدمهایش قدم الهی،زبانش زبان خدا وبلاخره روحش الهی شد وازمیان ما پر کشید.

روحش جاودان و راهش پر رهرو                                                                

انجمن جانبازان نخاعی 29/10/94