جای خالی یک هدیه روز پدر!

شهید گمنام- پدر... واژه ای زیبا اما برای من گنگ و ناآشنا! ...

همه بچه ها تعریف خاصی از پدر خود دارند اما من چهره ای محو از مردی را در ذهن دارم که با لباس خاکی و گاهی خونی به خانه می آمد و کمتر در خانه بود و از یک زمانی دیگر، حتی دیگر همین صحنه محو را هم ندیدم.

دخترها معمولا خیلی از محبت و آغوش پدر می گویند و پسرها از رفاقت با او ... اما من هیچ یک از این حس ها را تا کنون لمس نکرده ام و طعم اغوش پدر یا رفاقت با او را نچشیده ام!... نمی دانم آن حس بزرگ پشتیبان داشتن چگونه است؟!... و این که احساس کنی میتوانی به مردی بزرگ، قوی، الگو و یگانه بنام " پدر" تکیه کنی، یعنی چه؟!

نمی دانم دخترها از چه احساسی حرف می زنند وقتی که از نوازش های دستانی بزرگ و مهربان، محرومی! و یا وقتی پسرها از فشردن شانه توسط دستان پرقدرت و پرمهر پدرانشان صحبت می کنند!... چه حس غربی ست پدر نداشتن و بیگانه بودن با این احساس های لطیف!

  شاید بقیه بچه ها که همیشه پدرانشان پیششان بوده اند، حال بچه های شهدا را درک نکنند... شاید بتوان به آنها گفت ماهی داخل آب ! و شاید حسرت قلب یک فرزند شهید را هرگز لمس نکنند... اینکه کسی نیست که هر وقت پشتت بلرزد، به وجود او محکم شوی... اینکه با لبخندش، با حرف هایش و با راهنمایی ها و دلگرمی ها و پشتیبانی هایش، در میان مشکلات همراهی ات کند...  هر وقت همه از پدرانشان تعریف می کنند، تو هم خاطره ای برای گفتن داشته باشی... اینکه پدرت در یک قاب عکس خلاصه نشود!...

 این آرزو، خواسته خیلی بزرگ و عجیبی نیست اما برای بچه های شهدا دست نیافتنی ست...

داغ مادر جانسوز است اما داغ پدر کمرشکن... هرچند وقتی از کودکی پدر نداشته باشی، شاید داغی احساس نکنی اما کم کم که بزرگ می شوی و معنی نبودنش را می فهمی... خودبخود داغی بر سینه ات می نشیند و هر روز هم بیشتر سینه ات را می سوزاند...

به مدرسه که می روی، نیست...بیست که می گیری، پدری نیست که با خوشحالی بدوی و با ذوق نمره ات را به او نشان بدهی... بیمار که می شوی، همیشه باید مادر تو را به دکتر ببرد، با هر سختی ای!... اگر خانه دچار مشکل می شود، اگر لوله می ترکد، اگر صاحبخانه اجاره را بالا می برد، اگر هزینه کلاس یا دانشگاه باید تامین شود و ... هزاران اگر دیگر، پدری نیست که بالحنی مطمئن بگوید نگران نباشید. من خودم درست اش می کنم... همه و همه مشکلات به دوش مادر است... بزرگ که می شوی، دانشگاه که می روی، پدر نیست که به تو افتخار کند ... نیست که در روز تولدت یا روز ازدواجت، تو را محکم در آغوش بگیرد و اشک هایش را بر روی صورت مردانه و باغرور اما مهربانش ببینی... نیست که هروقت داری می افتی، دستت را بگیرد و نگهت دارد و... هزاران نیست دیگر!

جایش همیشه بر سر سفره خالی ست ، بر سر هر سفره ای!... سفره غذا، سفره هفت سین، سفره مهمانی یا سفره عقد ... و وقتی به نگاه خسته و بردبار مادرت نگاه میکنی و حسرت همیشگی نبودنش را در چشمان او میبینی، دلت می سوزد. برای مادر... و برای خودت

از کودکی به تو گفته اند که پدرت یک قهرمان است... و وقتی بزرگ می شوی و میفهمی پدرت چه کار بزرگی برای تو و سرزمین و مردمش انجام داده، به او افتخار می کنی اما باز هم دلت می سوزد. از اینکه تو از داشتن چنین قهرمانی و مرد بزرگی در کنار خود محروم شده ای و گاهی هم از حرف های مردم!... آنها که پدرت را نمی شناسند و نه تنها قدرش را نمی دانند بلکه تو را به خیلی چیزها هم متهم می کنند، رویت را به طرف قاب عکس پدر می کنی و دلت بیشتر از نبودنش و رفتنش می شکند.

روز پدر برای خیلی ها روزی قشنگ و مهم است... روزی که با ذوق و شوق برای پدرانشان هدیه ای تهیه می کنند و در روز ولادت سرور عالم، امیرالمومنین علی (ع) به پاس محبت ها و زحمت هایش به او تقدیم می کنند... اما کسی چه می داند حال جوانی را که پدری ندارد برایش هدیه تهیه کند و هدیه که هیچ!... در حسرت یک لحظه بودن و داشتن اوست... همین که روز پدر باشد و پدری نباشد که نگاهش کنی، دستانش را ببوسی، برایش هدیه بخری و ...

 پدر شهیدم! در تمام سال های عمرم تلاش کرده ام که کاری کنم که به قول مادر، به من افتخار کنی. از من راضی باشی و دعایم کنی ... می دانم برای چه چیز و چه هدف بزرگی رفته ای! خوب می دانم که اگر تو نمی رفتی چه بلایی سر من و این سرزمین می آمد! می دانم که تو قهرمان ترین، بی مانندترین و عاشق ترین پدر دنیا بودی اما اجازه بده راز کوچکی را به تو بگویم... هیچ چیز جای خالی تو را برایم پر نمی کند... جای خالی یک پیامک تبریک... و تصور لبخند تو... جای خالی یک هدیه روز پدر...

روز میلاد امیرالمومنین علی (ع) و روز پدر بر همه پدران شهیدی که عاشقانه از زندگی و فرزند خود گذشتند و به شهادت رسیدند و بر همه فرزندان شهدا و ایثارگران و بر همه پدران شهدای این سرزمین مبارک