دعای روز هجدهم ماه مبارک رمضان

الهی ...
سه خصلت است که نمی گذارد از درگاهت چیزی بخواهم و فقط یک خصلت است که مرا به آن ترغیب می کند ؛ آن سه خصلت عبارتند از :فرمانی که داده ای و من در انجامش درنگ کرده ام  و کاری که مرا از آن نهی فرمودی ولی من بدان شتافته ام  و نعمتی است که عطا فرموده ای ولی من در شکرگزاریش کوتاهی نموده ام ...
و اما تنها مساله ای که مرا به سویت می خواند : تفضل و مهربانی تو به کسی است که به آستانت روی آورده و چشمِ امید به تو بسته است ...همه ی لطف و احسانت از روی تفضل و همه ی نعمتهایت بی سبب و بدونِ زمینه استحقاق است . " دعای 12 صحیفه ی سجادیه - بخش 1 تا 3 "
امشب ، شب احیاست . آنهایی که درک درستی از این شب عظما دارند ، یه سال تمام ، تلاش می کنند تا معنویت چنین شبی رو درک کنند و چند ساعت قبل از فرا رسیدن تاریکی ، دلشان به تلاطم می افتد . آخه حرف ، حرف تقدیر و مقدرات یکسال آدم است . اما آدمای عادی مثل من چی ؟
از غافلان حساب دلم را جداکنيد
"حرف وحديث کهنه خودرارهاکنيد"
چيزي به شب قدر نمانده به خلوت
که میرويد"قدری دل شکسته مارا
آدمای عادی مثل من ، که ماهها بدنبال یافتن یه گوش محرم بین مخلوقات خدا ، پرسه می زنیم برای بازگو کردن رنج درونی خود ؛ ببین چی بشه وقتی به شب قدر برسیم ؛ و چقدر حس و حال درونی مان هنوز پاک مونده باشه ، که بتونیم سر خودمان فریاد بزنیم و بگوییم : آدم داغون ، این همه ماه به هر ریسمان پوسیده ای چنگ زدی ، چی شد ؟ بالا غیرتا یه امشب بیا آدم باش و رفیق واقعی رو صدا بزن دیگه ..
همان که همیشه منتظرت بوده و امشب بیشتر از هر زمان دیگری چشم براهته ... یکی دو قطره از اون همه اشکی که تو حرف زدن با مخلوقات خدا ریختی ، تا باورت کنند ، بیا تو حرف زدن با این رفیق منتظر خرج کن ...ببین چه کن فیکونی به پا میشه !
خلاصه ، امشب باید بیشتر از شبهای دیگر معنا و مفهوم رفاقت را درک کنیم . اگه هنوز ته مانده ای از آدمیت تو وجودمان یافت شود ، یادمان میاد ، مدعیان رفاقت ، تو این یک سال ، تا کجای کار با ما همراهی کردند و بعد مستاصل و پریشانتر از قبل رها شدیم .اما این رفیق ، به تعداد سالها و ماهها و لحظه های عمرمان ، مشتاقانه منتظر صدا کردنش بوده ..تا شیرینی استجب لکم را به کام ما بچشاند . چه خوبه رفیقی هست ، که خطاها و نامهربانی های ما را به رویمان نمی آورد و باز هم آغوشش به روی ما باز است . همین چند لحظه آدمیت رو که تو برگشتن به طرف دوست واقعی مایه بذاریم ، کمک می کنه بی تامل در مقابلش زانو بزنیم و سرمان را رو به طرف بارگاه حاجت روا کن او کج کنیم و از ته دلمان ضجه بزنیم ""یا رفیق من لا رفیق له ...خدا ""