سوختند تا نسوزیم

ســــوختندتانسوزیم .افتادندتانیفتیم.رفتندتابمانیم.دردکشیدندتادرمان شویم.خون دادندتامقتدرباشیم.خون دل خوردندتاآسوده خاطرامروزکنارخانواده امان زیردمای مطبوع کولرهای سنترال مرکزی ادای روشنفکری کنیم وگاهاهمه اصول راهم زیرسئوال ببریم .اماباهمه این اهدائیاتی که برای مادادندای کاش امروزمیتوانستیم ماهم بگویم ...دادیم ودرمسیرتان بودیم ای کاش امروزحرفی برای زدن داشتیم وای کاش جمله شرمنده ایم بطورکلی رخت بربنددازمیان ماوخون دلخوردگان وخون دادگان چراحقیقتاطی سه دهه واندی آنقدرگفتیم شهداشرمنده ایم که خودمان ازاینهمه شرمندگی شرمنده ایم .وهرنقطه ایی میرسیم مینویسیم خدایابماآنقدربصیرت عطاکن تاشرمنده خودمان نباشیم چراکه هیچ دردی دردمندانه ترازاین نیست که انسانی درآخرین لحظات تلاش روزانه اش وقتی چراغ اتاق خواب راخاموش میکنددردی رامتحمل شودکه ازبدترین دردهاست دردشرمندگی ازخویش به ریاست قاضی بی بدیلی چون ضمیرانسانی این بدترین دردممکن است .