تا زنده‌ام، دشمن از خط گردان عبور نمی‌کند

شهید عزیز علی غیوری بزرگ مرد ومجاهدی واقعی بود که هنوز هم مظلوم است به این خاطر که آن سردار عزیز شناخته نشده وبه نسل بعد معرفی نشده است.
او رزمنده ای بی ادعا وعارفی واقعی بود.
بنده اورا سالهادر جبهه می دیدم ومی شناختم
به یک خاطره کوچک ازاین شهید بزرگوار اشاره می کنم:
مدتی بود به علت آماده باش مرخصی ها لغو شده بود. درگرمای مهران وقلاویزان خدمت کردن در سنگرهای کوچک زیرزمینی کاری بسیار سخت وطاقت فرسابود.روز گرما سوزان وشب هم گرم وهجوم انواع پشه باعث میشد رزمنده ها درعذاب باشند.
خلاصه دراین شرایط ماندن درخط مقدم بسیار سخت بود وحالا ندادن مرخصی بعلت آماده باش مزید برعلت...
بنده چندروزی مرخصی اضظراری گرفتم وبه سرعت به ماشین تدارکات رسیدم که بتونم به عقب برگردم. چون اگرازماشین تدارکات جا می ماندم باید صبرمی کردم شاید ماشین دیگری بیاید یا تاروز دیگر صبر می کردم.
خلاصه باعجله سوار شدم وبه دژبانی که رسیدم طبق معمول بازرسی صورت گرفت ویک عدد فشنگ کلاش توی جیبم پیدا شدکه خدارا شاهدخبرازش نداشتم!!
دژبان با فشنگ مکشوفه ونامه بنده را به قرارگاه انتقال دادندتا درقرارگاه تکلیف من روشن شودکه به واحد قضایی معرفی شوم و...
بنده بسیجی بودم وبا لباس خاکی وخسته ...
دژبان مرا یش شهید بزرگوار علی غیوری که مسئول قرارگاه بود بردونامه را به ایشان تحویل وتوضیح داد که بله این فشنگ ازایشان کشف شده است!!
شهید غیوری نگاهی به من کرد وپس ازاحوالپرسی کوتاه واینکه مال کدام گردان وکدام خط مقدم هستی(بااینکه هیچ آشنایی قبلی بابنده نداشت) گفت خسته نباشید.تشریف ببرید.
من ناباورانه رفتم وازقضا ماشینی فراهم وزودتراز دژبان همراهم به دژبانی رسیدم. آنجا بازمرا نگه داشتند وگفتندکه حتمافرار کردی وگرنه چطوربه این زودی برگشتی ودژبان هنوز نیامده.!!
خلاصه ماندیم تا دژبان برگشت وقتی ازش سوال کردند گفت برادر غیوری گفته به خاطر یک عدد فشنگ که آن هم ندانسته آوردن یک رزمنده خسته را اینطور اذیت نکنین.
برخورد شهید با رزمنده ها اینگونه بود.
او تمام جوانب را درک می کرد. میدانست که حتی اگر عمدا هم آن گلوله باخود آوردم ارزش این را ندارد که با یک رزمنده ی خسته درآن شرایط برخوردی صورت گیردکه در روحیه یاو تاثیر نامطلوب بگذارد.
من آن بزرگواری وبرخوردشان را هرگز فراموش نکرده ام.
روحش شاد ویادش گرامی باد.