یک یادگاری خوب از مرحوم پوراحمد

سلام و درود . اینکه شما از چه کسی درس می آموزید به خودتان مربوط است. ولی من از همان اول گفتم من از نهج البلاغه درس می آموزم .
فحش دادن کار بدی است . خیلی بد . اما اگر برای طلب حق شرعی و اسلامی و اجرای احکام اسلامی باشد اشکال ندارد. مه اینکه فحش بدیم . نه . اعتراض محکم داشته باشیم مثل حضرت علی علیه السلام . سکوت و سر در برف کردن به هنگام تعطیل دیدن احکام خدا مذموم است. من آدم صبوری هستم اما وقتی این همه جفا به نام اسلام می بینم دیگر سکوت جایز نیست و به روش اسلامی اعتراض می نمایم .در این صورت شاید چند جمله که بار سنگینی دارد و معاویه صفت‌های آن را فحش بدانند از زبانم جاری شود. این فحش نیست . گوسفند و سوسمار و شتر و بی شرف گفتن من فحاشی نیست . در کل آدم خدا را شکر بددهن نیستم . جاذبه شدیدی دارم . اما هر چیزی حدی دارد. مماشات حدی دارد. مسامحه حدی دارد. من به آدمی مشهورم که کتابی صحبت می کند. اما صبر هم حدی دارد. من از دو گروه ضربه خوردم . ظالم که ظالم است. سکوت آدمهایی که مظلوم را دیدند و یاری نکردند. قربان قامت رعنایتان چرا دور می آیید سر زندگی خاکستر شده ؟ می خواستید بیایید ولی حالا چرا؟ شایدم برای اینکه ببینید چقدر سوختیم و خاکستر شدیم . در اقدام بعدی نفت و هیزم کافی تدارک ببینید . کارمان یکسره کنید. (خخخخخ شوخی کردم . چون خوب می دانید قبل از اینکه ما بسوزیم شما سوختید از جفا. همیشه آرزوی همه ما خاکستر نشینها این بوده مبادا شما در رنج باشید. اشکال در تزکیه و تصفیه مان بود)
سیره علوی در بیان نارضایتی :
در خطبه شصت و نهم مى فرمايد: «كَمْ أُدَارِيكُمْ كَمَا تُدَارَى الْبِكَارُ الْعَمِدَةُ وَ الثِّيَابُ الْمُتَدَاعِيَةُ! كُلَّمَا حِيصَتْ مِنْ جَانِبٍ تَهَتَّكَتْ مِنْ آخَرَ»؛ (چه قدر با شما مدارا كنم! همچون مدارا كردن با ((شتران)) تازه كار كه از سنگينى بار، پشتشان مجروح مى شود و همچون جامه كهنه و فرسوده اى كه هرگاه گوشه اى از آن را بدوزند، از سوى ديگر پاره مى شود).
در خطبه نود و هفتم آمده: «أَيُّهَا الْقَوْمُ الشَّاهِدَةُ أَبْدَانُهُمْ، الْغَائِبَةُ عَنْهُمْ عُقُولُهُمْ، الْمُخْتَلِفَةُ أَهْوَاؤُهُمْ المُبْتَلَى بِهِمْ أُمَرَاؤُهُمْ... يَا أَهْلَ الْكُوفَةِ! مُنِيتُ مِنْكُم بِثَلَاثٍ وَ اثْنَتَيْنِ: صُمٌّ ذَوُو أَسْمَاعٍ وَ بُكْمٌ ذَوُو كَلاَمٍ وَ عُمْىٌ ذَوُو أَبْصَارٍ، لَا أَحْرَارُ صِدْقٍ عِنْدَ اللِّقَاءِ وَ لَا إِخْوَانُ ثِقَةٍ عِنْدَ الْبَلاَءِ!»؛ (اى كسانى كه بدن هايتان حاضر است و عقل هاى شما پنهان و خواسته هايتان متفاوت و اى كسانى كه زمامدارانتان به شما مبتلا شده اند،... اى اهل كوفه! من به سه چيز [كه در شما هست] و دو چيز [كه در شما نيست] مبتلا شده ام: گوش داريد امّا كَريد، سخن مى گوييد امّا گُنگيد، چشم داريد؛ امّا كوريد. نه هنگام نبرد آزادمردانِ صادقيد و نه به هنگام آزمايش، برادرانِ قابل اعتماد!).
در خطبه يكصد و نوزدهم آمده است: «مَا بَالُكُمْ أَمُخْرَسُونَ أَنْتُمْ؟!... مَا بَالُكُمْ لاَ سُدِّدْتُمْ لِرُشْدٍ وَ لَا هُدِيتُمْ لِقَصْدٍ»؛ (شما را چه مى شود؟ مگر لاليد [چرا سخن نمى گوييد؟]... چرا چنين هستيد؟ هرگز به راه راست موفّق نشويد! و هيچ گاه در راه حق قدم مگذاريد!).
در خطبه يكصد و بيست و يكم مى خوانيم: «أُرِيدُ أَنْ أُدَاوِىَ بِكُمْ وَ أَنْتُمْ دَائِي كَنَاقِشِ الشَّوْكَةِ بِالشَّوْكَةِ وَ هُوَ يَعْلَمُ أَنَّ ضَلْعَهَا مَعَهَا! اَلّلهُمَّ قَدْ مَلَّتْ أَطِبَّاءُ هذَا الدَّاءِ الدَّوِىِّ»؛ (من مى خواهم به وسيله شما بيمارى ها را مداوا كنم، امّا شما خود دردمنديد! من به كسى مى مانم كه بخواهد خار را به وسيله خار بيرون آورد، با اينكه مى داند خار همانند خار است. بار خداوندا! طبيبان اين درد جانگداز خسته شده اند!).
در خطبه يكصد و بيست و سه مى فرمايد: «وَ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْكُمْ تَكِشُّونَ كَشِيشَ الضِّبَابِ لَا تَأْخُذُونَ حَقّاً وَ لَا تَمْنَعُونَ ضَيْماً»؛ (گويا مى بينم كه به هنگام [فرار] همهمه مى كنيد، همچون صدايى كه از سوسماران به هنگام ازدحامشان به وجود مى آيد، نه قادر به گرفتن حقّى هستيد و نه به جلوگيرى از ظلم و ستمى).
در خطبه يكصد و بيست و پنج آمده: «أُفٍّ لَكُمْ! لَقَدْ لَقِيتُ مِنْكُمْ بَرْحاً، يَوْماً أُنَادِيكُمْ وَ يَوْماً أُنَاجِيكُمْ، فَلَا أَحْرَارُ صِدْق عِنْدَ النِّذَاءِ وَ لَا إِخْوَانُ ثِقَةٍ عِنْدَ النَّجَاءِ»؛ (اف بر شما باد! چه قدر ناراحتى از شما ديدم، يك روز با صداى رسا و آشكارا با شما سخن مى گويم و روز ديگر مخفيانه و به گونه آهسته و نجوا، ولى نه آزادمردان راستگويى به هنگام فرياديد و نه برادران مطمئن و رازدارى به هنگام نجوائيد!).
و در خطبه يكصد و سى و يك آمده: «أَيَّتُهَا النُّفُوسُ الْمُخْتَلِفَةُ وَ الْقُلُوبُ الْمُتَشَتِّتَةُ، الشَّاهِدَةُ أَبْدَانُهُمْ وَ الْغَائِبَةُ عَنْهُمْ عُقُولُهُمْ، أَظْأَرُكُمْ عَلَى الْحَقِّ وَ أَنْتُمْ تَنْفِرُونَ عَنْهُ نُفُورَ الْمِعْزَى مِنْ وَعْوَعَةِ الاَسَدِ»؛ (اى روح هاى پراختلاف! و اى قلب هاى پراكنده! شما كه بدن هايتان حاضر و قلب هايتان پنهان است؛ من شما را به سوى حق مى كشانم؛ ولى همچون گوسفندانى كه از غرّش شير فرار كنند، مى گريزيد».