پیش به سوی رزمایشی که تاریخ را بازنویسی خواهد کرد

فاش نیوز - به نام خدا؛ ای مردم غیور و باوفای ایران، ای یادگاران حماسه و تندیس‌های استقامت، در لحظه‌ای حساس از تاریخ، زمانی که طوفان‌های توطئه از هر سو می‌وزد و چشم‌های جهان به سوی ماست، اعلام می‌کنیم که بازه زمانی «شنبه ۱۳ تیر لغایت دوشنبه ۱۵ تیر ۱۴۰۵ » را روزهایی حیاتی و سرنوشت‌ساز بدانید. ما امروز نیازمند یک «رزمایش عظیم آخرالزمانی» هستیم؛ رزمایشی که نه با سلاح، بلکه با حضور جسورانه و میلیونی شما رقم می‌خورد. این، مهم‌ترین و شاید بهترین فرصت ما برای تغییر مسیر تاریخ و نمایش اقتدار است.

از هر گوشه و کنار این سرزمین، با هر سختی و هر مشقتی، خود را به قلب پایتخت برسانید. اجازه دهید این رزمایش تاریخ‌ساز، پیام اراده‌ی ما را به گوش جهانیان برساند.

برادران و خواهران، تمام آن نگرانی‌هایی که از پس از آتش‌بس در دل‌های ما نشست، تمام آن دل‌های شورزده‌ای که نسبت به جان ولیّ خدا و نایب امام زمان (عج) می‌تپید، تنها با یک پاسخ درمان می‌شود: یک تشییع عظیم، باشکوه و خردکننده برای دشمن.

به یاد آوریم که «آقای شهید» همواره می‌فرمود: «حضور مردم، امنیت‌آور است و چشم طمع دشمن را از کشور می‌دارد.» امروز، بیش از هر زمان دیگری در چهل و هفت سال گذشته، در میانه جنگ و با بدرقه‌ی معنوی شهیدمان، این حضور حیاتی و استراتژیک است.

پس هرگونه تردید و انذار اشتباه را کنار بگذارید؛ سخنان کسانی که می‌گویند «تهران شلوغ است»، «هوا گرم است» یا «شرایط دشوار است» را نشنوید. در مسیر اقتدار، هیچ مانعی به اندازه اراده‌ی ما بزرگ نیست. حتی اگر نتوانستید به مصلی برسید، در هر نقطه از مسیر، در هر کیلومتر از این تشییع باشیم، حضور ما معنا دارد. این تشییع باید چنان تاریخی باشد که خود، تاریخ‌ساز شود.

هموطنان عزیز، بسیار به یاد داشته باشید که دشمن ما و شما یکی است و ما دشمنانی مشترک داریم. کسانی که از آن سر دنیا آمده‌اند، تنها یک هدف دارند: «گسستن اتحاد ما». آن‌ها نمی‌خواهند پیمانی میان ما بماند و می‌خواهند تا اثر «ایرانی بودن» از این سرزمین پاک کنند. اما ما پاسخ می‌دهیم: «ما کنار هم می‌مانیم.»

 بیایید این پرچم سربلند ایران را بر دوش بکشیم و چون جان خود در آغوش بگیریم. هرگاه در مسیر زندگی راه را گم کردیم، به خون شهیدان بنگریم که تنها سنگ‌محک و مشعل راهنمای مایند.

در جهانی که اراده‌ها سست گشته و زورگویان قد برافراشته‌اند، گواهی می‌دهیم که کسی ایران‌دوست‌تر و دلسوزتر از «این مرد» در این دیار نداریم؛ مردی که با جسارت در برابر ستمگران ایستاد و کمر به خدمت بست.

ما تا پایان مسیر، دست در دست او می‌مانیم و هرگز او را تنها نمی‌گذاریم.

«به سوی تهران، برای رزمایشی که تاریخ را بازنویسی می‌کند.»

فردای ما، جز حاصلِ امروز ما نیست...

با اتحاد قلب‌ها و اراده‌های شکست‌ناپذیر، ایران را تنها نمی‌گذاریم.

|| انجمن جانبازان نخاعی