شنبه 30 آبان 1405 , 16:00




به یاد زندهیاد حاجیهخانم رقیه، چهارمین سالگرد آسمانی شدن مادر
روایتی از عشق بیمنت!
فاش نیوز - مادر؛ خودت نداشتی، اما نمیگذاشتی ما کم بیاوریم! مادر من، حاجیهخانم رقیه، از آن مادرهایی بود که شاید خودش در زندگی چیزی در بساط نداشت، اما دلش میخواست فرزندانش هیچچیزی کم نداشته باشند. از نان شب خودش میزد تا ما سیر، سالم و بانشاط باشیم. برای خودش توقعی نداشت؛ تمام دلخوشیاش این بود که فرزندانش آسوده باشند و زندگیشان سروسامان بگیرد.
زندگی برایش آسان نبود. با دستخالی، کم مهریها و ناملایمات روزگار ساخت، اما هرگز تسلیم نشد. با تمام توان پای زندگی و فرزندانش ایستاد. نه محبتش را دریغ کرد و نه سختیهای زندگی را بهانهای برای کمگذاشتن از ما قرار داد.
مادر فقط مسئول خانه و خانواده نبود؛ برای گذران زندگی، بیرون از خانه هم کار میکرد و پرستاری و نگهداری از کودکان مردم را بر عهده داشت. صبح تا شب تلاش میکرد و خستگی را به جان میخرید؛ اما وقتی به خانه میرسید، باز هم دلش پیش ما بود. بیرون از خانه اهل خدمت بود و در خانه، سراسر عشق و محبت.
نجوای شبانه مادر؛ خلوتی با خدا و دعایی برای فرزندان
یکی از زیباترین و ماندگارترین ویژگیهای مادر، نجواهای شبانهاش بود.
شبها، وقتی سکوت بر خانه حکمفرما میشد و همه در خواب بودند، مادر با خدای خودش خلوت میکرد. آن نجواهای آرام و دعاهای مادرانه، گویی تمام دغدغههایش را در خود جایداده بود.
مادر باخدا از فرزندانش میگفت؛ از سلامتیشان، از عاقبتبهخیریشان، از آیندهشان و از اینکه مبادا در زندگی گرفتار رنج و سختی شوند.
شاید خودش از بسیاری خواستههای زندگی محروم بود، اما آرزوهایش را در خوشبختی ما جستوجو میکرد.
نجواهای شبانهاش فقط زمزمه دعا نبود؛ زبان عشق مادری بود که تمام وجودش را وقف خانواده کرده بود.
امروز که به گذشته نگاه میکنم، بیشتر میفهمم چه گنج بزرگی را در کنار خود داشتیم. چه بسیار شبهایی که مادر بیدار بود و ما در آرامش خوابیده بودیم؛ چه بسیار دعاهایی که بیخبر از آنها، پناه زندگیمان شده بود.
مادر، شبها باخدا از خوشبختی ما میگفت؛ ما امروز باخدا از دلتنگی مادر میگوییم.
مادری که دلش زودتر از خودش خبر داشت!
یکی از خاطرههایی که هیچوقت از یادم نمیرود، مربوط به دوران جنگ است.
روزی مجروح شده بودم، اما به هیچکس خبر نداده بودم. نزدیک ساعت سه نیمهشب به خانه رسیدم. وقتی به در خانه رسیدم، دیدم مادر پشت در ایستاده و چشمبهراه من است!
با تعجب پرسیدم: مادر، اینوقتشب اینجا چهکار میکنی؟
گفت: خواب دیدم یکپایت قطع شده و با عصا داری به خانه میآیی؛ آمدم استقبالت!
ببینید مادر یعنی چه! من هنوز چیزی به کسی نگفته بودم، اما دل مادر آرام و قرار نداشت. انگار دلش زودتر از خودم از حادثه باخبر شده بود.
این خاطره برای من همیشه معنای واقعی عشق مادرانه است؛ عشقی که نه فاصله میشناسد، نه زمان و نه خواب و بیداری.
مادری که تا آخرین نفس ایستاد
سالهای آخر عمرش نیز با بیماری کلیوی و دیابت دستوپنجه نرم کرد. برای نجات سلامتیاش کلیهاش را پیوند زدیم، اما افسوس که عمرش وفا نکرد و خیلی زود آسمانی شد و ما را تنها گذاشت.
حالا چهار سال از رفتنش میگذرد، اما جای خالیاش هنوز در دل ما تازه است.
گاهی دلم برای صدای آرامش، برای دعاهای شبانهاش، برای نگاه نگرانش و حتی برای آن انتظار همیشگیاش پشت در خانه تنگ میشود.
چه سخت است خانهای که روزگاری با حضور مادر گرم بود، اما امروز خاطراتش در گوشهگوشه آن نفس میکشند.
مادر در آیینه شعر پروین اعتصامی
زندهیاد پروین اعتصامی در وصف جایگاه مادر و نقش بیبدیل او در پرورش انسان، چنین سروده است:
«اگر فلاطن و سقراط، بودهاند بزرگ
بزرگ بوده پرستار خردی ایشان
به گاهواره مادر، به کودکی بس خفت
سپس به مکتب حکمت، حکیم شد لقمان»
چه زیباست این نگاه به مقام مادر؛ انسانی که شاید نامش در تاریخ ثبت نشود، اما در ساختن شخصیت و آینده فرزندانش نقشی جاودانه دارد.
مادر عزیز من نیز از همان مادران بود؛ شاید نامش در کتابهای تاریخ نیامده باشد، اما تاریخ زندگی ما با فداکاریها، صبوریها و محبتهای او نوشته شده است.
مادر جان، تو رفتی، اما مرامت ماند.
مادر جان!
تو خودت کم داشتی، اما نگذاشتی ما کم بیاوریم.
سختی کشیدی، بیمهری دیدی، رنج بردی، اما از عشقورزیدن دست نکشیدی.
تو نان را از سفره خودت کم میکردی تا سفره ما خالی نماند. شبها با خدای خود نجوا میکردی تا فردای ما روشنتر باشد. خسته میشدی، اما خستگیات را به رخ ما نمیکشیدی.
تو رفتی، اما مرام، معرفت، صبوری و مهربانیات برای همیشه در زندگی ما باقی ماند.
مادرها از دنیا میروند، اما هیچوقت از دل فرزندانشان نمیروند؛ حضورشان در دعاها، خاطرات، رفتار و حتی در سکوت شبانه فرزندانشان ادامه پیدا میکند. مادر، تو همدم همیشه مایی. روحت شاد و یادت جاودانه، مادر عزیزم. دعای خیرت همچنان بدرقه راه ما باد و امیدوارم بتوانیم ذرهای از بزرگواری، معرفت و انسانیتت را در زندگی خودمان ادامه دهیم.
با عشق و دلتنگی بیپایان
|| علیرضا رجائی

















