دوشنبه 25 آبان 1405 , 10:41




بهیاد دلاورمردان پیشگام در جنگ ایران و عراق:
نخستین سنگرهای مقاومت
فاش نیوز - مرزها فقط خطوطی بر نقشه نیستند مرزها حافظه، هویت و شناسنامه یک ملتاند و نام آنانی که برای پاسداری از این شناسنامه جان دادند، هرگز از تاریخ ایران پاک نخواهد شد....
چو ایران نباشد، تن من مباد
بدین بوم و بر زنده یک تن مباد
همه سر به سر تن به کشتن دهیم
از آن به که کشور به دشمن دهیم
تاریخ ایران، تاریخ ایستادگی مردمانی است که در گذر قرنها، از دشتهای پهناور و کوهستانهای سربلند تا مرزهای دوردست این سرزمین، در برابر مهاجمان ایستادهاند. از روزگار آریوبرزن و سربازان ایران باستان تا حماسههای مردان این سرزمین در روزگار معاصر، یک حقیقت همواره پابرجا مانده است؛ ایران را اراده مردمانی حفظ کرده که دفاع از وطن را فراتر از جان خویش دانستهاند. در میانبرگهای پرافتخار تاریخ دفاع مقدس، نام ژاندارمری ایران شایسته یادآوری ویژه است؛ مردانی که پیش از آنکه آتش جنگ در سراسر مرزهای غربی و جنوب غربی شعلهور شود، در پاسگاههای مرزی، نخستین نشانههای تجاوز را دیدند و در همان سنگرهای دورافتاده، سینه سپر کردند. ۳۱ شهریور ۱۳۵۹، روزی بود که آسمان ایران از صدای هواپیماهای دشمن و زمینش از غرش توپخانه و تانکهای متجاوز لرزید. در قصرشیرین، مهران، نفتشهر، دهلران و بستان، پاسگاههای مرزی به نخستین میدانهای نبرد تبدیل شدند. ژاندارمهایی که نه از نظر تجهیزات توان برابری با ماشین جنگی عراق را داشتند و نه از پشتیبانی گسترده روزهای بعد برخوردار بودند، اما در برابر دشمن ایستادند؛ زیرا برای آنان هر وجب از خاک ایران، بخشی از تاریخ، هویت و شرف یک ملت بود.
مقاومت این مردان در نخستین روزهای جنگ، تنها دفاع از چند پاسگاه نبود؛ آنان با ایستادگی خود برای سازماندهی و حضور گستردهتر نیروهای ارتش و مردمی فرصت آفریدند. برخی به شهادت رسیدند، برخی مجروح شدند و برخی سالها در سنگرهای مرزی و جبهههای نبرد باقی ماندند تا پرچم ایران بر فراز خاک این سرزمین برافراشته بماند. حماسه ژاندارمری را باید در امتداد همان تاریخ بلند مقاومت ایرانیان روایت کرد؛ از سربازانی که در برابر سپاه اسکندر ایستادند تا مردانی که در روزگار دفاع مقدس، در سنگرهای خاکی و پاسگاههای مرزی، معنای واقعی وطندوستی را به نمایش گذاشتند. آنان شاید کمتر از بسیاری نامها در روایتهای عمومی جنگ شنیده شده باشند، اما جایگاهشان در حافظه تاریخی ملت ایران محفوظ است. امروز، یادآوری نام ژاندارمری، ادای احترام به مردانی است که در نخستین لحظات هجوم، مرزهای ایران را تنها نگذاشتند. مردانی که در سکوت پاسگاهها، حماسهای بزرگ آفریدند؛ حماسهای که نه در هیاهوی میدان، بلکه در وجدان تاریخی یک ملت ماندگار شد. فراموش نکنیم مرزها فقط خطوطی بر نقشه نیستند مرزها حافظه، هویت و شناسنامه یک ملتاند و نام آنانی که برای پاسداری از این شناسنامه جان دادند، هرگز از تاریخ ایران پاک نخواهد شد.
ز خاک ایران اگر یک مشت باقی است
همان یک مشت، بنیاد بقای ماست
به نام آن دلیران سربلند که جان دادند تا ایران بماند پایبند
|| دکتر مهدی بیرانوند(روژمان)

















