فاش نیوز - سالها انتظار برای داشتن یک دختر، با تولد فادیا به خاطرهای شیرین در زندگی خانواده تبدیل شد؛ دختری که آرزوی پزشک شدن داشت و با شور و نشاط زندگی میکرد.
گوشوارههای کوچک او بعدها نشانهای برای شناسایی پیکرش شد و پس از شهادتش، دستهمویی از فادیا باقی ماند که خانواده آن را قاب کردند تا بخشی از وجود دخترشان برای همیشه در کنارشان بماند.

فهیمه رستاخیز، مادر شهیده فادیا شهمیری از شهدای دانشآموز مدرسه شجره طیبه میناب، در گفتوگو با خبرنگار فارس از سالهایی گفت که خانواده پس از تولد دو پسر، چشمانتظار داشتن یک دختر بودند.وی با یادآوری لحظه تولد فادیا گفت: وقتی دخترم به دنیا آمد، به او گفتم «خوشآمدی دختر و رفیق من»؛ از همان ابتدا دوست داشتم رابطهمان مثل دو دوست باشد.
نام فادیا نیز برای اطرافیان جذابیت خاصی داشت و معنای آن «فداکار» بود. مادر فادیا میگوید: نام دخترم برای خیلیها جالب بود و بعضی خانوادهها هنگام انتخاب نام دخترشان درباره نام فادیا با ما مشورت میکردند.
مادر شهیده شهمیری، دخترش را کودکی توصیف کرد که به زندگی، شادی و پویایی عشق میورزید. فادیا شنا و ژیمناستیک را دوست داشت، از طبیعتگردی لذت میبرد و به زیارت حرم مطهر امام رضا(ع) علاقهمند بود. ارادت ویژهای هم به شهید حاج قاسم سلیمانی داشت.
مادر فادیا با اشاره به آرزوی پزشک شدن دخترش ادامه داد: فادیا دوست داشت پزشک شود تا بتواند به مردم کمک کند. پدرش هم با شوق و علاقه برای او وسایل و اسباببازیهای پزشکی مختلف میخرید تا در مسیر رسیدن به این آرزو همراهش باشد.
آخرین صبح؛ نماز با چادر مادر
مادر فادیا از صبح ۹ اسفند ۱۴۰۴ بهعنوان روزی متفاوت یاد کرد؛ روزی که دخترش حدود ساعت ۶:۳۰ با لبخند از خواب بیدار شد و چهرهاش نورانیتر از همیشه به نظر میرسید.
وی گفت: وقتی از فادیا پرسیدم برای سحری چه چیزی آماده کنم، به جای پاسخ دادن پرسید: «میشه با چادر نمازت نماز بخونم؟»
بعد چادر نماز مرا برداشت و با آن نماز خواند.
رستاخیز با اشاره به لحظه رفتن فادیا به مدرسه افزود: فاطمه، خواهر کوچکترش، به او یادآوری کرد قمقمه آبش را فراموش نکند، اما فادیا با لبخند پاسخ داد: «آبجی من روزهام».
فادیا از خانه بیرون رفت و ما نمیدانستیم این آخرین خداحافظیمان با اوست.
مادر شهیده شهمیری با اشاره به روایت دوستان دخترش گفت: آنها بعدها تعریف کردند حدود پنج دقیقه پیش از حمله به مدرسه، فادیا در انتهای کلاس همراه دوستش آتنا مشغول بازی و گفتوگو بود؛ شاد و خندان و با همان شور و نشاط همیشگی.
جستوجوی مادر میان آوار و بیمارستان
رستاخیز از لحظه شنیدن خبر حمله به مدرسه گفت؛ زمانی که با اصابت موشک، خانه لرزید و نگرانی خانواده آغاز شد.
وی پس از اطلاع از حادثه خود را به مدرسه رساند، اما کلاس دخترش کاملاً زیر آوار بود.
مادر فادیا با یادآوری آن لحظات گفت: نمیتوانستم بپذیرم دخترم زیر آوار مانده باشد و با گریه فریاد میزدم: «دختر من زیر این آوار نیست».
وی ادامه داد: وقتی شنیدم احتمال دارد مجروحان را به بیمارستان منتقل کرده باشند، با عجله به آنجا رفتم. آمبولانسها پیدرپی کودکان خاکآلود و خونین را منتقل میکردند و پدران و مادران در جستوجوی فرزندانشان بودند.
رستاخیز افزود: اورژانس و بخشهای مختلف بیمارستان را جستوجو کردیم، اما خبری از فادیا نبود. با انتشار خبر احتمال بمباران بیمارستان، حاضران ناچار به ترک آنجا شدند. با این حال، تا شب همچنان امیدوار بودم دخترم را پیدا کنم و در میان بیخبری، امام حسین(ع) را صدا میزدم.
وی با اشاره به وسایل پیدا شده از زیر آوار گفت: کیف خاکآلود و خونین فادیا، کتابها، دفترها و جامدادیاش پیدا شد و روی کیف آثار ترکشهای ریز دیده میشد.
مادر شهیده شهمیری ادامه داد: حدود ساعت ۱۱ شب، پدر فادیا در مسجد بیمارستان و از طریق نمایشگر، پیکر دخترمان را شناسایی کرد. پیشانی شکسته، صورت خاکآلود و خونین و گوشوارههای اشکی از نشانههایی بود که در شناسایی او اهمیت داشت.
رستاخیز با اشاره به تشییع و خاکسپاری دخترش افزود: پیکر فادیا ابتدا در میناب و سپس در روستای چاغربال تشییع شد و در نهایت در روستای سرنی، در جوار پدربزرگ و بزرگان خاندان، به خاک سپرده شد.
وی گفت: پیکر دخترم سالم بود و ما این موضوع را از عنایت و کرم سیدالشهدا(ع) میدانیم.
دستهموهایی که در قاب دلتنگی ماندند
مادر فادیا در ادامه از یادگاری دیگری گفت که پس از شهادت دخترش پیدا شد؛ دستهموهایی که برادر کوچکتر فادیا برای نشان دادن به خواهرش نگه داشته بود.
رستاخیز توضیح داد: چند ماه پیش از شهادت، خاله فادیا موهای او را کوتاه کرده بود. مهدی، برادر کوچکترش، موهای صاف و قهوهای خواهرش را در کیسهای پلاستیکی گذاشته و بالای کابینت آشپزخانه قرار داده بود تا بعدها آنها را به خود فادیا نشان بدهد.
وی ادامه داد: پس از برگزاری مراسم چهلم، هنگام خانهتکانی، دخترعموی فادیا آن کیسه را پیدا کرد. همه اعضای خانواده تحت تأثیر قرار گرفتند و اشک ریختند.
مادر شهیده شهمیری با بیان اینکه دیدن این یادگار برای خانواده بسیار تأثیرگذار بود، گفت: دیدن آن موها برایمان بسیار تکاندهنده بود؛ انگار بخشی از وجود فادیا دوباره پیش چشممان قرار گرفته بود.
رستاخیز افزود: خانواده موهای باقیمانده را قاب کردند تا این یادگار کوچک برای همیشه در خانه حفظ شود.
دختری که رفیق خانواده بود
مادر فادیا در بخش دیگری از این گفتوگو به رابطه صمیمانه دخترش با پدر و مادر اشاره کرد و گفت: فادیا کلاً با من و پدرش خیلی دوست بود و رابطه عاطفی بسیار بالایی داشت. همیشه برای من لباس انتخاب میکرد و به شوخی میگفت: «تو دهه شصتی هستی، سلیقه من بهتره». مثل دو دوست با هم بیرون میرفتیم و حرف میزدیم.
رستاخیز با اشاره به علاقه فادیا به خواهر کوچکترش فاطمه ادامه داد: فادیا شش سال از خواهرش بزرگتر بود و روز تولد او گفته بود: «رسماً اعلام میکنم این خواهر منه و من بزرگش میکنم». در سالهای بعد موهای فاطمه را شانه میکرد و در حمام کردن، لباس پوشیدن و مرتب کردن وسایلش به او کمک میکرد.
وی با اشاره به باقی ماندن وسایل دخترش در خانه گفت: دوچرخه، اسکوتر برقی، توپ بسکتبال، عروسکها، کتابها، دفترها و اسباببازیهای پزشکی فادیا هنوز در خانه هستند. لباسهایش هم با همان نظم همیشگی در کمد قرار دارند.
مادر شهیده شهمیری درباره ویژگیهای رفتاری دخترش نیز گفت: فادیا نظم را دوست داشت، کابینتها و کمدها را مرتب میکرد و ظرف میشست. نماز میخواند، دعای فرج را زمزمه میکرد و برای سلامتی امام زمان(عج) دعا داشت.
رستاخیز در پایان از آرزوی پزشک شدن دخترش یاد کرد؛ آرزویی که در میان وسایل و اسباببازیهای پزشکی باقیمانده از فادیا هنوز برای خانواده زنده است؛ دختری که میخواست روپوش سفید پزشکی بپوشد و به مردم کمک کند، اما با جنایت آمریکا فرصت دنبال کردن آرزویش را نیافت.
|| علی گلخنی