یکشنبه 24 آبان 1405 , 00:00




جان ناقابلی دارم، جسم ناقصی دارم، اندک آبروئی هم...
فاش نیوز - خداوندا! سالهاست که جسم خسته و رنجورم توان همراهی باارادهام را ندارد، سالهاست که از حرکت بازماندهام و رنج ضایعهای که بر تن دارم، مرا زمینگیر کرده است، اما به عزت و جلالت سوگند، هنوز دلم در میدان است، هنوز اندیشهام در سنگر دفاع از حقیقت نفس میکشد و هنوز قلم و زبانم در مسیر تبیین ارزشهای اسلام، انقلاب و نظام مقدس جمهوری اسلامی از حرکت بازنایستاده است.
اگرچه از پای فتادهام، اما از آرمانهایم دست نکشیدهام، اگرچه مغزم از فرط درد و رنج، مشوش و خسته است و سبابهام از سالها نوشتن و پیگیری، زخمی و ناتوان، اما همین انگشت لرزان، تا آخرین توان برای نوشتن حقیقت و همین اندیشه خسته، تا آخرین لحظه عمر برای دفاع از باورهایم خواهد ایستاد.
من از نسل روزهای سخت و مردان میدانهای خطرم، روزهایی را دیدهام که عشق به وطن و ایمان به خدا، از جانعزیزتر بود، طعم اسارت را چشیدهام، داغ شهادت پدر را بر سینه دارم و زخم جانبازی را سالهاست با خود حمل میکنم پس چگونه میتوانم در برابر تحریف حقیقت، فراموشی ایثارگران و وارونه جلوهدادن ارزشهایی که برایشان بهای سنگین پرداخته شده است، سکوت کنم؟
یاد امام خمینی ره، آن پیر فرزانه و معمار کبیر انقلاب، یاد شهدای گلگونکفن و یاد رهبر شهید انقلاب، حضرت آیتاللهالعظمی امام خامنهای (رضوانالله تعالی علیه)، بهویژه پدر شهیدم همواره چراغ راه و مایه استواری باورهایم خواهد بود.
امروز اگرچه پاهایم توان حرکت ندارند، اما «ویلچر من همچنان در رکاب ولایت و رهبری معظم انقلاب، حضرت آیتالله آقا سیدمجتبی خامنهای، استوار و آماده حرکت در مسیر پاسداری از آرمانهای اسلام و انقلاب است»
من از میدان خارج نشدهام، فقط سنگرم تغییر کرده است. روزگاری در میدان نبرد و اسارت، با جان و جوانیام از میهن دفاع کردم و امروز از سنگر خانه و بر روی همین ویلچر، با قلم، بیان و اندیشهام هر چند ناقص به میدان تبیین و روشنگری آمدهام.
به فضل الهی، آثار ناکامی و شکست دشمنان این نظام و ملت را در برابر اراده و ایستادگی مردم و اقتدار جمهوری اسلامی ایران به چشم میبینیم دشمنانی که سالها برای خاموشکردن چراغ این انقلاب نقشه کشیدند، اما همچنان با ملتی روبهرو هستند که ریشه در ایمان، ایثار، شهادت و بصیرت دارد.
«بدانند که جانبازی، پایان مسئولیت نیست، اسارت، پایان آزادگی نیست و زمینگیر شدن، به معنای تسلیمشدن نیست»
خدایا!
تا نفس دارم، قلمم را از حقیقت زبانم را از روشنگری و دلم را از وفاداری به اسلام و انقلاب جدا مگردان.
خداوندا
در ظهور و فرج مولایمان حضرت ولیعصر، امامزمان عجلالله تعالی فرجه الشریف تعجیل بفرما و ما را از سربازان صادق و منتظران واقعی آن حضرت قرار ده.
پروردگارا!
عظمت، اقتدار، سربلندی و استحکام نظام مقدس جمهوری اسلامی را روزافزون بگردان و دشمنان اسلام و ایران را در رسیدن به اهداف شومشان ناکام ساز.
بارالها، رزمندگان، مدافعان امنیت، حافظان مرزهای عزت و سربازان ولایت را در پناه خود محفوظ بدار و نصرت و یاریات را بدرقه راهشان فرما.
خدایا!
شفاعت چهاردهمعصوم آل عبا علیهمالسلام، علمای ربانی و شهدای والامقام را نصیب بندگان شایستهات بگردان و عاقبت همه ما را ختم به خیر فرما.
پروردگارا، بر قامت خمیده بیماران، لباس عافیت بپوشان، اسیران را آزاد، گرفتاران را رها و دلهای شکسته را امیدوار بگردان.
خدایا!
سالهاست که زمینگیر شدهام و بار سنگین مراقبت و رسیدگی به من بر دوش عزیزانم افتاده است، میدانم که آنان چه صبورانه رنجهای مرا به دوش کشیدهاند و چه کشیدهاند خواستههای خود گذشتهاند تا من در میان اینهمه درد، تنها نمانم.
خدایا!
همسر فداکار و مهربانم را که سالها پرستار من بوده و در این مسیر، خود نیز گرفتار دردها و رنجهای جسمانی شده است، در پناه لطف بیکرانت قرار ده، به او سلامتی، آرامش و عاقبتبهخیری عطا فرما.
فرزندانم، دامادهایم را که هر یک به شیوهای بار مسئولیت و خدمت به من را بر دوش کشیدهاند، از گزند روزگار مصون بدار و نوه عزیزم، خواهران و برادرم و همه عزیزان سببی و نسبی و کسانی را که در روزهای سخت کنارم بودهاند، مشمول رحمت و عنایت خود قرار ده.
خدایا!
مردم قدرشناس، شریف و نجیب دیارم، بهویژه خانوادههای معظم شهدا، آزادگان و جانبازان را از جمیع بلایا محفوظ بدار و سایه مهر و برکتت را از سر این سرزمین کم مکن.
و اما خدایا...
اگر روزی چشمانم بسته شد و دیگر فرصت نوشتن و گفتن نداشتم، از تو میخواهم آنچه از من باقی میماند نه جسم رنجور و نه خاطرات تلخ سالهای اسارت و جانبازی، بلکه نامی نیک، عملکردی قابلدفاع و ردپایی از وفاداری به حقیقت و آرمانهایم باشد.
ارث من برای فرزندانم، نه مالومنال فراوان، بلکه نامی است که باید باشرافت حفظ کنند، نام پدری که اگرچه بارها زمین خورد، اما از باورهایش دست نکشید، پدری که اگرچه توان برخاستن از بستر را از دست داد، اما هرگز حاضر نشد در برابر حقیقت سر خم کند.
خدایا، تو خود علیم بذات الصدور هستی، از نیتهایم آگاهی، از رنجهایم باخبری و میدانی که در تمام این سالها چه بر من گذشته است.
اگر خطا کردهام، ببخش!
اگر کوتاهی کردهام، عفو فرما!
و اگر قدمی در راه رضای تو برداشتهام، به کرمت بپذیر.
«و سرانجام، عهد من باخدا و آرمانهایم این است»
تا آخرین نفس، تا آخرین توان، تا آخرین ضربان قلب، از تبیین ارزشهای اسلام، پاسداری از آرمانهای انقلاب، دفاع از خون پاک شهیدان و حرمت خانوادههای معظم شاهد و ایثارگر دست نخواهم کشید.
شاید پاهایم دیگر مرا به میدان نبرند، اما اندیشهام هنوز در میدان است، شاید دستانم توان گذشته را نداشته باشند، اما ارادهام هنوز تسلیم نشده است.
«من از پای افتادهام، نه از آرمان، جسمم خسته است، نه ایمانم، ویلچرم سنگر امروز من است، قلمم سلاح روشنگری و دلم همچنان در گرو ولایت و شهیدان است»
«تا آخرین نفس، ویلچر در رکاب ولایت، قلم در خدمت حقیقت و دل در گرو اسلام، ایران و شهیدان خواهد ماند»
والسلام علی من اتبعالهدی
|| علیرضا ضابطی سیستان (فرزند شهید محمدعلی ضابطی سیستان، آزاده و جانباز هفتاد درصد)

















