20 تير 1405 / ۲۵ محرم ۱۴۴۸
شناسه خبر : 116897
پنجشنبه 16 اسفند 1403 , 09:12
پنجشنبه 16 اسفند 1403 , 09:12


چرا ترامپ عصبانی شده و فحاشی میکند؟
یدالله جوانی
وقتی خیابان، زبانِ وفاداری است نه فاصلهگیری
سیدرضا موسوی فاضل
روایت تاریخی و حکمت معنوی مزار رهبر شهید
محمدرضا اسدزاده
گستاخی ترامپ، نقابِ ناتوانی راهبردی واشنگتن
علیرضا ضابطی سیستان
این هشدار دوستانه و از سر دلسوزی است
جعفر بلوری
قانون تاریخ
سیدمهدی حسینی
ترامپ، ناسزا و فرصت
سید محمدرضا میرشمسی
پاکستان و قطر در معادلات جدید منطقه
علیرضا رجائی
درسهای مکتب عاشورا در مبانی فکری امام شهید
رضا علامهزاده
نگاهِ مردمیِ امامِ شهیدِ از منظر رهبری معظم انقلاب جدید
علیرضا ضابطی سیستان
رستاخیز ملتی مبعوثشده
حسن رشوند

چهار تصویر از چهار شهر و چهار معنا
محسن مهدیان
سروده ای سوزناک از زبان امام شهید
افشین علا
دلتنگیهایی دخترانه بدرقه راه پدر امت
صنوبر محمدی
تابوت تو بود اما من جسم خودم دیدم!
سیدمحمدرضا میرشمسی
اشک ماتم بر پیکر پدر
فاطیما محمدمرادی

هممیهن: کاش پزشکیان به جای زلنسکی با ترامپ ملاقات و میز مذاکره را ترک میکرد(!)
فاش نیوز - روزنامه هممیهن ضمن ابراز شیفتگی چندباره برای مذاکره با ترامپ نوشت: پزشکیان برخلاف زلنسکی که آنقدر نشست و این اراجیف را گوش داد تا به دستوپا افتاد با خفت از کاخ سفید بیرون رانده شد، از گفتوگوی منطقی و نتیجهبخش مأیوس میشد و بیآنکه در جواب ترامپ کلامی به زبان بیاورد، مقتدرانه بلند میشد و بعد از نگاه عاقل اندر سفیه، با صلابت و شجاعت میز مذاکره را ترک میکرد.
این روزنامه در یادداشتی عجیب که بوی خودآزاری به خاطر شیفتگی به مذاکره میدهد، نوشت: عجیبتر از ماجراى ترامپ و زلنسکی، برداشت مشترک و دریافت یکسان برخی از اصلاحطلبان و اصولگرایان بود که این اتفاق را شاهدی محکم، روشن و صادق برای اثبات مدعایشان در نفی هرگونه گفتوگو و مذاکره با آمریکا تلقی کردند.
در این میان، اظهارات یکی از دوستان اصلاحطلب و نیز اظهارات بانوى سخنگوی دولت جالب توجهتر بود که اولی گفته بود: «حالا تصور کنید به جای زلنسکی پزشکیان نشسته بود» و نتیجه گرفته بود که دیگر نباید حرفی از مذاکره زد، و دومى هم تاکید کرده بود: «حاضر نیستیم توهین به رئیسجمهور اوکراین را تجربه کنیم و رویکرد ما مذاکره است به شرطى که عزتمندانه باشد.»
تصور کنیم این مذاکره بین ترامپ و پزشکیان بوده و ترامپ همچنان با روحیه استکباری و زیادهخواهی قصدش از همان ابتدا این است که پیش چشم خبرنگاران و مردم دنیا رئیسجمهور ما را تحقیر کند و نتیجه دلخواهش را بگیرد. حالا تصور کنید که پزشکیان برخلاف زلنسکی که آنقدر نشست و این اراجیف را گوش داد تا به دستوپا افتاد و در نهایت، با خفت از کاخ سفید بیرون رانده شد. پزشکیان که از گفتوگوی منطقی و نتیجهبخش مأیوس شده است؛ بیآنکه در جواب ترامپ کلامی به زبان بیاورد، استوار و مقتدرانه بلند شود و بعد از نگاهی عمیق و معنادار از جنس نگاه عاقل اندر سفیه به ترامپ، با صلابت و شجاعت میز مذاکره را ترک کند و از محل جلسه خارج شود و در اولین گفتوگو با رسانهها اعلام کند که ترامپ شایسته حتی یک جواب کوتاه هم نبود. و قضاوت درباره این دیدار را به مردم دنیا واگذار کند.
آیا در کنار همه تصوراتتان میتوانید این حقیقت را هم تصور کنید که این رفتار پزشکیان چگونه و بالاتر و موثرتر از هر اقدام از هر جنسی چه تبلیغاتی، چه سیاسی و چه نظامی میتواند حقانیت ایران و هوشمندی و عقلانیت ایرانیان را از یک طرف و بلاهت و جنون آغشته به قدرتطلبی و زیادهخواهی سران آمریکا بهویژه شخص ترامپ را از سوی دیگر به دنیا ثابت کند؛ همان کاری که اگر حتی زلنسکی که در مَثَل میتوان او را یک آدمک در اختیار غربیها دانست، انجام داده بود، امروز به قهرمانی در دنیا تبدیل میشد
و ترامپ هم رسواتر از همیشه...
هنوز جای این پرسش باقی است که شرافت را از چه کسى توقع دارید؟ مسلماً از ترامپ چنین توقعی نیست. اما از پزشکیان حتماً چنین انتظاری هست. و آیا مگر شرافت غیر از این است که اگر حال و هوای گفتوگو و فضای مذاکره منطقی نیست و ادامه آن میتواند به تکرار نتیجه و تجربه تلخ زلنسکی ختم شود، این پزشکیان است که به جای اینکه بنشیند و بشنود و تحقیر شود و از محل مذاکره بیرون رانده شود، همان رفتار شجاعانه و افتخارآمیزی داشته باشد که ذکر آن رفت.
نویسنده هممیهن توضیح نداده که اگر ترامپ فردی نامتعادل و متوهم و زورگو و مذاکرهناپذیر است، چه مرضی هست که حتما با او دیدار داشته باشیم و توهین ببینیم و بعد نگاه عاقل اندر سفیه به وی بیندازیم و میز مذاکره را ترک کنیم؟!


خاطرهای دلنشین با آقای شهید در جاده طلائیه
سیدرضا موسوی فاضل
فوتبال را که باختند، سهمیه گوشت را قطع کردند
حسین عبدالستار اسلامی
ما برای آنکه ....
رضا امیریان فارسانی
حاجمحب؛ نقطه وصلِ دلها بود
علیرضا ضابطی سیستان
یاداشتی از تنگه هرمز، به قلم رزمندۀ میدان دیروز و امروز
رضا امیریان فارسانی















