کجا تختی اهل این ادابازی‌ها بود؟!

فاش نیوز - حق؛ من بارها به رفقای سوپرانقلابی توپیده‌ام که ما حق تمسخر علی دایی را نداریم و حتی با علی کریمی هم بهتر است از در مهر وارد شویم؛ ولی خدایی بعضی مشاهیر کشورمان از کمترین صداقت برخوردارند. تختی اگر تختی شد، مهمترین علتش این بود که صداقت داشت و به قول معروف فیلم بازی نمی‌کرد. این نمی‌شود که در استوری اینستا ژست غم برداریم و زندگی را به کام ملت تلخ کنیم، بعد در خلوت‌مان همه‌ی تفریح و تفرج‌مان به راه باشد. این می‌شود نفاق. این می‌شود دورویی. این می‌شود دوئیت و جهان‌پهلوان تختی اهل دوئیت نبود. تختی غم مردم را برای این نمی‌خواست که از خودش قهرمان بسازد. مع‌الاسف می‌بینیم که امثال علی دایی گه‌گاه با غم مردم لاس می‌زنند و از شهرت خود نه استفاده که سوءاستفاده می‌کنند.

اگر نزدیکی و قرابت با نظام خیانت است، من نه، اما علی دایی بیخ ریش شیخ حسن روحانی را هم بوسیده است. چطور شرکت در جشنواره‌ی فیلم فجر خیانت است و لاس‌زدن با شیخ حسن روحانی نه؟ کجا تختی اهل این ادابازی‌ها بود؟ روحانی محبوب غلامرضا تختی، سیدمحمود طالقانی بود که خود طالقانی هم از فرط صدق و صفا مشهور به ابوذر زمان شد. با ادا و شو و شوآف نه تختی ساخته می‌شود، نه طالقانی.

خامنه‌ای سیدی از تبار طالقانی است. چون ساواک در مسجد هدایت را به روی آیت‌الله طالقانی بست، طالقانی مردم را ارجاع داد به خامنه‌ای و درس تفسیر خامنه‌ای؛ و این در حالی است که خامنه‌ای به‌حیث سن و سال در حکم فرزند آیت‌الله طالقانی بود. خامنه‌ای شاه نیست که به صرف دو تا استوری علیه رهبر انقلاب کسی تختی شود. تختی در دوگانه‌ی مصدق- شاه، طرف مصدق بود و به شدت ملی بود. امروز اگر تختی بود، حتماً در دوگانه‌ی خامنه‌ای- ترامپ زیر بیرق رهبر فرزانه‌ی انقلاب سینه می‌زد. پس کاسبی نکنیم با اسم تختی.

تجلی تختی را من در جوان حزب‌اللهی‌ای می‌بینم که از نفوذ پدرش برای آزادی فلان زندانی منتقد استفاده می‌کند و البته شوآف هم نمی‌کند. تجلی تختی مصطفی صدرزاده بود و محمد بلباسی بود که هر کجا در شمال سیل می‌آمد، بلباسی در خط مقدم خدمت به ملت بود و محمد بلباسی شهید مدافع حرم بود. این می‌شود تختی!

تختی کجا پشت مردم مخفی می‌شد؟ تختی کجا امنیت را برای خودش برمی‌داشت و مردم را علیه حکومت شیر می‌کرد؟ کارهایی که این چند سال اخیر علی دایی انجام داده، اتفاقاً در ضدیت با راه تختی است. تختی مردم را تقسیم بر دو نمی‌کرد و دنبال ازدیاد شکاف نبود. من اگر سوپرانقلابی‌ها را به جهتی مشخص نقد می‌کنم، حریت نوشتن این متن را هم دارم. احترام دایی جای خود؛ ولی مگر نظام حرمت ندارد؟

|| حسین قدیانی(۲۴بهمن ۱۴۰۴)