قلعه منصور در ارک تهران

فاش نیوز - زمانی که در عصر نوجوانی شب‌های رمضان به قلعه‌ی منصور در ارک تهران می‌رفتم، آرزو می‌کردم حاج‌منصور ولو شده پنج دقیقه میکروفن را بدهد حدادیان. حدادیان در همه‌ی نوحه‌هایش گریز می‌زد به دوکوهه و شلمچه و شرهانی و من لذت می‌بردم از معرفت حدادیان به شهیدان.‌ دو سه باری هم دیده بودم حاج‌سعید را. از طرز حرف‌زدنش حتی راه‌رفتنش خوشم می‌آمد. کپی تهرانی‌های قدیم. لوطی اما محکم. داش‌مشتی. بامرام.‌ نقل خیلی سال پیش است. آن سال‌ها بعد از حاج‌منصور، سعید حدادیان از همه‌ی مداح‌ها بیشتر طرفدار داشت و به خصوص بچه‌های جبهه و جنگ خیلی با حاج‌سعید و اشعارش حال می‌کردند.‌

محمود کریمی هم‌ردیف محمدرضا طاهری حتماً در رتبه‌های پایین‌تر تعریف می‌شد. من البته سازور را هم دوست داشتم. انگار سازور پائولو مالدینی بود و مسجد ارک آث میلان. سازور با حاج‌منصور می‌آمد و با حاج‌منصور می‌رفت و سبک زندگی ماه رمضان ایام نوجوانی مرا به احسن وجه تشکیل می‌داد. به خصوص که من سازور را به «دوکوهه السلام ای خانه‌ی عشق» می‌شناختم.

برگردیم سر حاج‌سعید که وقتی دیدم آوینی هم در روایت فتح به سوز صدای سعید حدادیانِ آن روزها جوانِ جبهه ‌و جنگ‌ اشاره کرده، عشقم به حدادیان دوچندان شد. بعدها گذشت و رفته‌رفته لیگ مداح‌ها دست‌خوش تغییر شد. از سویی هلالی و علیمی داشتند جای خالی ذاکر را پر می‌کردند و از دیگر سو محمود کریمی داشت از همه‌ی هم‌قطارانش سبقت می‌گرفت: «عمو جونم تا تو بودی سر و سامونی داشتیم.» به عقل من جای حدادیان و کریمی عوض شده بود و به عبارتی حاج‌محمود، حاج‌منصور را هم جا گذاشته بود. حالا کریمی در چیذر موفق شده بود حتی پای غیر حزب‌اللهی‌های شمال شهرنشین را هم به روضه باز کند.

کات! من پارسال در اینستا کلیپی دیدم از حدادیان که دارد در مدح کریمی حرف می‌زند. آدم‌ها معمولاً چشم دیدن موفقیت رقیب یا حتی رفیق‌شان را ندارند ولی حاج‌سعید به وضوح داشت در تمجید حاج‌محمود حرف می‌زد. خواستم سوژه‌ی متنش کنم که کشید تا امشب. وقتی آوینی در مدح حدادیان نوشته، من که باشم و این متن چه باشد ولی آقای حدادیان دمت گرم که هنوز بچه‌رزمنده‌ای و داری به امثال من اخلاق یاد می‌دهی. از شما فقط یاد امام و عطر شهدا باید شنفت. آوینی حق داشت دوستت داشته باشد. باری برای حزب‌اللهی‌ها کینه هیچ محلی از اعراب ندارد. به یقین باز هم پا بدهد، حدادیان به کریمی حال خواهد داد و من اسم این اخلاق را می‌گذارم اخلاق حسنه‌ی بچه‌های مکتب خامنه‌ای. نه که حسود نیستند، کمک هم می‌کنند به هم. مرسی حاج‌سعید. مشتی هستی و پرطرفدار...

|| حسین قدیانی