ثباتِ ملت در مسیرِ ولایت

فاش نیوز - به نام خدا؛ از سال ۱۳۵۷ تا ۱۴۰۱، این سرزمینِ کهن، قریب به ۴۵ سال در سایه وحدت و ایستادگیِ ملتی پولادین، در برابر تمام قدرت‌های جهان قد علم کرد. در تمام آن سال‌ها، هیچ قدرتِ بیگانه‌ای جرئت چشم‌داشت به آب، خاک و ناموس این مرز و بوم را نداشت؛ دفاع جانانه‌ی ملت رشید ایران در برابر هجمه‌ی جهانیِ بعثی، گواهی صادق بر این مدعاست. اما دشمنِ مکار که از تقابل سخت ناامید گشته بود، از دریچه‌ی فرهنگ وارد شد و با اسم رمز «حجاب اجباری»، خاکریزِ حیا و عفاف را نشانه رفت تا سنگر مقاومت را از درون فرو بپاشد.

فتنه‌ی «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱، فراتر از درگیری‌های بی‌حاصل سیاسی، نقطه‌ی عطفی تلخ بود؛ روزی که برخی نادانسته پرچم حیا را زمین گذارده و این سنگرِ استوار را به دست دشمن سپردند. از آن روز تاکنون، پرده‌دری‌ها چنان پیش رفت که حریمِ عفاف توسط عده‌ای معدود شکسته شد و به مرز عریانی رسید. امروز با نگاهی به ویرانه‌های امنیت، عمق آن اندیشه‌ی نورانیِ امام راحل (ره) را بهتر درک می‌کنیم که فرمود: «پشتیبان ولایت فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد.»

اگر تاکنون دشمن قدّار و اهریمن‌صفت نتوانسته حریمِ این «حرم» (ایران) را به‌کلی در هم بپاشد، تنها به برکتِ ثباتِ اکثریت ملت در مسیرِ ولایت بوده است. تا پیش از سال ۱۴۰۱ که دشمنان با وقاحت، حجاب را نماد دیکتاتوری و عقب‌ماندگی می‌خواندند، مرزهای این کشور در امن و امان بود؛ اما از روزی که حجاب به مسلخِ «اختیارِ کاذب» برده شد، طمع دشمن افزون گشت تا جایی که امروز شاهد هجمه‌ی مستقیم آمریکای جهانخوار و رژیم پلید صهیونیستی هستیم.

بیاییم با خود صادق باشیم؛ آیا برخی از ما با رفتارهایمان، جاده‌صاف‌کنِ دشمن نشدیم؟ آیا با ترویجِ بی‌بندوباری، چراغِ راهنمای بمب‌افکن‌های دشمن بر فراز میهنمان نبودیم؟ آیا مایه خوشحالی و هلهله‌ی شبکه‌های معاندِ تحت هدایت «موساد» و «سیا» نگشتیم؟ دشمن با مشاهده‌ی کسانی که در مسیرِ خواست او قدم برمی‌دارند، جسور شد و به بهانه‌ی آزادی، ایرانِ عزیزِ ما را هدف گلوله و بمب قرار داد.

امروز کار به جایی رسیده است که سرباز متوحش آمریکایی با وقاحتی بی‌شرمانه پیام می‌دهد که: «اگر به ایران بیایم، نمی‌توانم خود را در برابر زنان زیبا و پوستِ کاراملی ایرانی کنترل کنم!»... ننگ و خفت بر کسانی که با حراج کردنِ حیا، خاک و ناموس ایران و ایرانی را در چشم این اجنبی‌هایِ وحشی، مباح و دست‌یافتنی جلوه دادند.

یک‌بار دیگر بیندیشیم؛ آیا منصفانه است مجاهدانی را که در خط مقدم، پنجه در پنجه‌ی دشمن انداخته‌اند «عرب‌پرست» بنامیم، اما آنانی را که دشمن را به بمبارانِ زیرساخت‌های وطن تشویق می‌کنند، «وطن‌پرست» بدانیم؟! آن عده‌ی قلیلی که چشم و گوش به دهان بیگانه دوخته‌اند، باید به خود آیند و پیش از آنکه شعله‌های جنگ همه‌چیز را بسوزاند، به آغوش ملت و دامان اسلام بازگردند.

حرف آخر: اگر به این نظام اسلامی عقیده ندارید، لااقل «آزاد‌مرد» باشید. وطن خود را به خیمه‌گاه دشمنان تبدیل نکنید و امنیتِ خانه را به بهایِ سرابِ فریبِ بیگانه نفروشید.

والسلام علی من اتبع الهدی

|| محمدرضا الهی(جانباز نخاعی - شیراز)