جانبازان نخاعی؛ مردانی که خستگی را خسته کردند

فاش نیوز - این روزها صحنه‌هایی در خیابان‌ها دیده می‌شود که دل هر بیننده‌ای را به تأمل وامی‌دارد. جانبازانی با جسم‌های خسته اما روح‌هایی استوار، در کنار مردمی ایستاده‌اند که با پرچم‌های برافراشته از سرزمین خود دفاع می‌کنند. حضور آنان تنها یک حضور فیزیکی نیست، بلکه یادآور سال‌ها ایثار، مقاومت و عشقی عمیق به میهن است.

بدن‌های زخمی آنان روایتگر روزهایی است که برای حفظ آرامش و امنیت این خاک از جان و سلامت خود گذشتند. اکنون نیز باوجود دشواری‌های جسمی، همچنان در کنار مردم ایستاده‌اند تا نشان دهند که دفاع از وطن تنها به یک زمان و یک میدان محدود نمی‌شود.
این همراهی میان مردم و جانبازان، تصویری از همبستگی و مسئولیت مشترک را به نمایش می‌گذارد. گویی نسلی که روزی در میدان‌های سخت ایستادگی کرده، امروز نیز الهام‌بخش مردمی است که راه استقامت را ادامه می‌دهند. شاید همین صحنه‌هاست که نگاه جهان را به خود جلب می‌کند؛ زیرا در آن‌ها می‌توان معنای واقعی وفاداری، فداکاری و پیوند عمیق میان مردم و سرزمینشان را دید.

جانبازان خوزستان در هر گوشه این خاک شهیدپرور هستند در صحنه حضور دارند. یکی از آنها جانباز نخاعی ولی حبیبیان شجاعی از ایل سترگ بهمیی، متولد روستای علاباغ‌ملک، مردی از تبار غیرت و استقامت است.
او در اسفند سال ۱۳۶۶ در میدان نبرد جانباز نخاعی شد، اما زخم جسم هرگز نتوانست اراده‌اش را بشکند. عزم و ایمانش او را استوار نگه داشت، همان‌گونه که در جنگ تحمیلی اول مقاوم و سربلند بود.

وی از سال ۶۸ در رامهرمز ساکن شده است. او سال‌هاست که بر ویلچر تکیه دارد، اما ویلچر برای او نشانهٔ محدودیت نیست.
نشان راهی است که برای وطن پیموده و بهای سنگینی که برای دفاع از این خاک پرداخته است. ویلچر او فقط یک وسیله نیست. روایتگر سال‌های ایثار، صبوری و استقامت است.

  هر بار که در میان مردم، بر ویلچر حاضر می‌شود، شکوه مردی را به تصویر می‌کشد که جسمش آسیب دید، اما روحش هرگز خم نشد. او بر ویلچر می‌نشیند، اما قامت اراده‌اش از بسیاری ایستاده‌تر است. چرخ‌های ویلچرش گواه سال‌هایی هستند که برای امنیت و آرامش این سرزمین هزینه شده است. حضورش در بین مردم شادی‌آفرین است و یادآور این حقیقت است که جانبازان اگرچه زخمی‌تن‌اند، اما همچنان استوار، مقاوم و در میدان‌اند.
  او از ورزشکاران توانمند خوزستان است. مردی که باوجود رنج سال‌های جانبازی، همچنان نماد قدرت، امید و پایداری مانده. حتی مدت‌ها در کار ساختمانی فعالیت داشت.

  این روزها، در میانه جنگ تحمیلی سوم نیز پرچم‌به‌دست با حضورش در میان مردم، روحیه پاسداری از وطن و انگیزه مقاومت در برابر دشمن آمریکایی صهیونیستی می‌بخشد. او اکثر شب‌ها میدان‌دار حضور در خیابان‌های رامهرمز است. عزم و اراده او مسلح به سلاح ایمان در خط مقدم دفاع از وطن ایستاده است. حضورش نشان می‌دهد خیابان میدان اصلی رویارویی با دشمن آمریکایی صهیونیستی است. جانبازان هیچ‌گاه لباس رزم را از تن بیرون نیاوردند.

  سال‌ها گذشته، اما روحیهٔ جهاد و ایثار در وجودشان زنده است. همان رزمندگان پرشورند که از جان خود گذشتند تا اسلام، وطن و عزت مردم باقی بماند. وقتی پرچم را در دست می‌گیرد، انگار تمام سال‌های مقاومت جنگ تحمیلی اول دوباره جان می‌گیرند. حضورش پیامی روشن برای همه دارد: مردان این سرزمین، تا آخرین نفس، پای وطن می‌ایستند.

|| جعفری