بعد از مرگ سهراب نوشدارو چه ارزشی دارد

فاش نیوز - در سرزمینی به نام ایران عزیز که ما زندگی می‌کنیم پر از نعمت خدادادی است. این نعمت‌ها متعلق به‌تمامی اقشار مختلف ملت است.

بنده ایثارگر وظیفه هستم که در سال ۵۷ دیپلم گرفتم؛ آن هم با معدل بالا که سال ۵۹ داوطلبانه عازم خدمت سربازی شدم. در منجیل زیر نظر تکاوران کلاه سبز دلاور و شجاع دوره سخت‌ترین آموزش‌های جنگی و رزمی را طی کردم و بعد از آموزش به پادگان نیروی دریایی خرمشهر اعزام شدم. بعد از یک هفته مستقر شدن در پادگان، نیروهای ارتش بعثی عراق ناجوانمردانه و ناگهانی از زمین و آسمان خرمشهر و آبادان را زیر آتش بارهای سنگین و سبک قرار دادند؛ زمانی که مردم در خانه‌هایشان آرمیده بودند. هیچ قلم و کاغذ و فیلمی نیست که تمامی آن صحنه‌های وحشتناک را به‌صورت واقعی بیان کند بعضی از خانواده‌ها فراموش کرده بودند سماورشان خاموش کنند بنده و بقیه ایثارگران و رزمندگان دلیر به مدت دو سال در خط مقدم خونین‌شهر و آبادان بدون مرخصی که جوانی بیش نبودم با تمام وجود از سرزمینم دفاع کردم.

چون‌که اهل سرپل ذهاب بودم، خانواده‌ام هم در سرپل ذهاب به‌علت بمباران شدید راه کوه و بیابان را در پیش می‌گیرند و در یکی از روستاهای دورافتاده سرپل ذهاب بدون هیچ‌گونه وسایل و امکانات زندگی در اتاقی گلی ساکن می‌شوند و مدت دو سال هیچ ارتباطی با هم نداشتیم. صبح تا شب کار مادرم شده بود گریه‌وزاری و بی‌خبری از من. خیلی از جوانان در چنین شرایطی عازم کشورهای خارجی شدند. من به‌علت دو سال جنگیدن در خط مقدم از ناحیه روحی و روانی و شنوایی و شیمیایی دچار آسیب شده بودم.

بعد از پایان خدمت سربازی باز هم از سال ۶۲ تا ۶۶ در منطقه جنگی سرپل ذهاب و گیلان غرب در خدمات کشاورزی به خدمت به مردم به‌عنوان نقشه‌بردار، زیر بمباران مشغول به خدمت شدم. بعد از اینکه قرار شد استخدام رسمی بشوم، به‌علت مشکلات اعصاب و روان که آثار جنگ بود بنده را نپذیرفتند. از آن تاریخ تا کنون بیکار هستم با مدرک دیپلم سال ۵۷ که برابر دکترای الان بود.

کارت ایثارگری و تکریم کارت به بنده داده‌اند که تکریم کارت از زمان صدور هیچ واریزی نداشته است و حتی بنده تحت پوشش بیمه هم نیستم. درحالی که پزشکان پادگان نیروی دریایی خرمشهر در پروندۀ بنده قید کرده‌اند بنده از ناحیه اعصاب و شنوایی و شیمیایی دچار آسیب شده‌ام و ۱۵ ماه پیش، بعد از گذشت ۴۶ سال از جنگ تحمیلی، پرونده بنده را ارسال کردند برای پادگان نیروی دریایی کوهک تهران برای تعیین در صد جانبازی که تا کنون مسئولین پادگان کوهک اظهار می‌دارند، هنوز نوبت کمیسیون شما نشده است.

اکنون ۶۶ سال سن دارم، اگر خدمت نمی‌رفتم و با مدرکی که آن زمان داشتم، مثل بقیه، سرزمینم را ترک می‌کردم، الان مبلغ ناچیزی که حق قانونی و شرعی ما تمامی رزمندگان و ایثارگران است شخصیت ما را لگدمال نمی‌کردند که به‌عنوان معیشت، مبلغی ناچیز پرداخت کنند. ولی ما سرزمینمان را به تمام این رنج‌ها و فلاکت‌ها که این مدت کشیدیم ترجیح دادیم به همه چیز ولی چرا بنده و امثال بنده در سن ۶۶ سالگی باز منتظر 5 درصد جانبازی باشیم، آن هم وقتی تماس می‌گیرم می‌گویند هنوز نوبت شما نرسیده است. این عدل علی (ع) نیست.

قضاوت با شما عزیزان... بعد از مرگ سهراب نوشدارو ارزشی ندارد، واقعیت‌ها را بپذیریم هر چند تلخ است.