گاهی پایان یک مسئولیت، آغاز یک قضاوت منصفانه است

فاش نیوز - جامعه مدیران را با مُهر انتصاب به‌ خاطر نمی‌سپارد؛ با اثری که بر زندگی مردم گذاشته‌اند به یاد می‌آورد. تاریخ نیز هرگز نه حافظ نام‌ها، بلکه حافظ کارنامه‌ها بوده است. این حقیقت درباره بنیاد شهید و امور ایثارگران، معنایی عمیق‌تر دارد. نهادی که مخاطبان آن، صرفاً ارباب‌رجوع یک سازمان اداری نیستند؛ بلکه انسان‌هایی هستند که بخشی از سلامت، جوانی، آرامش و آینده خود را برای امنیت، استقلال و عزت این سرزمین تقدیم کرده‌اند. جانبازان، آزادگان و خانواده‌های معظم شهدا، صاحبان حقی هستند که هیچ خدمت اداری، هرگز نمی‌تواند ارزش فداکاری آنان را جبران کند. از همین رو، مسئولیت در حوزه درمان ایثارگران، تنها یک جایگاه مدیریتی نیست؛ بلکه امانتی اخلاقی، انسانی و ملی است. مدیری که در این جایگاه قرار می‌گیرد، هر روز با درد، رنج، امید و انتظار انسان‌هایی روبه‌روست که سال‌هاست هزینه امنیت کشور را با جسم و جان خود می‌پردازند. در چنین جایگاهی، موفقیت تنها با آمار و گزارش سنجیده نمی‌شود. معیار واقعی، لبخند جانبازی است که پس از ماه‌ها انتظار، خدمات درمانی شایسته دریافت کرده است؛ آرامش مادری است که دغدغه درمان فرزند جانبازش کمتر شده؛ و اعتمادی است که میان جامعه ایثارگری و نظام خدمت‌رسانی شکل می‌گیرد.
 دکتر عبدالرضا عباس‌پور در دوران مسئولیت خود در معاونت بهداشت و درمان بنیاد شهید و امور ایثارگران، مسئولیتی را بر عهده داشت که شاید کمتر مدیری بتواند سنگینی واقعی آن را درک کند. اداره نظام درمان جامعه‌ای با نیازهای پیچیده، بیماری‌های خاص، محدودیت منابع و انتظارات بحق ایثارگران، مأموریتی ساده نیست. این مسئولیت، بیش از هر چیز، به دانش، تدبیر، صبوری و احساس مسئولیت نیاز دارد.
 بدیهی است که هیچ مدیری بی‌نیاز از نقد نیست و هیچ دوره مدیریتی نیز خالی از کاستی نخواهد بود. نقد منصفانه، لازمه پیشرفت هر سازمان است. اما همان‌گونه که نقد باید مستند و عادلانه باشد، قدردانی نیز باید بر پایه انصاف شکل بگیرد. جامعه‌ای که خدمات مدیران خود را نبیند، به همان اندازه آسیب می‌بیند که از نقدنکردن خطاهای آنان.
 یکی از مشکلات مزمن نظام اداری ما آن است که با پایان مسئولیت یک مدیر، گویی همه تجربه‌ها و تلاش‌های او نیز به پایان می‌رسد؛ درحالی‌که سازمان‌های پیشرو، تجربه مدیران را سرمایه‌ای برای آینده می‌دانند، نه پرونده‌ای که با یک حکم بایگانی شود. سرمایه انسانی، ارزشمندترین دارایی هر نهاد است و حفظ این سرمایه، نشانه بلوغ مدیریتی است.
 مدیران می‌آیند و می‌روند، اما رسالت خدمت باقی می‌ماند. آنچه اهمیت دارد، استمرار مسیر اصلاح، تقویت نقاط قوت و جبران کاستی‌هاست. تغییر مسئولیت، نباید به معنای فراموش‌شدن تلاش‌هایی باشد که با نیت خدمت به جامعه ایثارگری انجام شده است.
 امروز بیش از هر زمان دیگری حوزه درمان ایثارگران نیازمند همدلی، برنامه‌ریزی، نگاه علمی، عدالت در توزیع خدمات و استفاده از تجربه مدیرانی است که این مسیر دشوار را پیموده‌اند. آینده این حوزه، زمانی روشن‌تر خواهد بود که تجربه دیروز، چراغ راه فردا شود.
 بی‌تردید دکتر عبدالرضا عباس‌پور نیز همچون هر مدیر دیگری، کارنامه‌ای دارد که باید با معیار انصاف، واقعیت و نتایج عملی ارزیابی شود. آنچه مسلم است، پذیرش مسئولیت در یکی از حساس‌ترین حوزه‌های خدمت به ایثارگران، خود نشان‌دهنده اعتماد به دانش، تجربه و توان مدیریتی ایشان بوده است. چنین مسئولیتی، صرف‌نظر از فراز و نشیب‌های آن، شایسته احترام است.
 فرهنگ قدردانی، یکی از نشانه‌های بلوغ اجتماعی است. تقدیر از مدیرانی که مسئولیت‌های سنگین را بر عهده گرفته‌اند، به معنای نادیده‌گرفتن نقدها نیست؛ بلکه به معنای پاسداشت اصل خدمت است. جامعه‌ای که خدمت را ارج می‌نهد، انگیزه خدمت را نیز تقویت می‌کند.
 در پایان، شایسته است از خدمات و تلاش‌های دکتر عبدالرضا عباس‌پور در دوران تصدی معاونت بهداشت و درمان بنیاد شهید و امور ایثارگران صمیمانه قدردانی شود. مسئولیتی که با همه دشواری‌ها و پیچیدگی‌هایش، نیازمند دانش، بردباری و تعهد بود و ایشان این مسئولیت را در یکی از حساس‌ترین مقاطع بر عهده داشتند.
 از درگاه خداوند متعال، برای ایشان سلامتی، عزت، آرامش، توفیق روزافزون و موفقیت در مسئولیت‌ها و عرصه‌های خدمت آینده مسئلت داریم و امیدواریم تجربه و توان علمی ایشان همچنان در مسیر ارتقای نظام سلامت و خدمت به مردم، به‌ویژه جامعه بزرگ ایثارگران، منشأ خیر، برکت و اثرگذاری باشد؛ زیرا در نهایت، آنچه از یک انسان باقی می‌ماند، نه عنوان‌های اداری، بلکه دعای خیری است که از دل مردم برمی‌خیزد.

|| امین امان‌الله‌پور