سحرگاهِ امامت؛ پیوندِ غمِ سامرا با نویدِ عدالتِ مهدوی

فاش نیوز - تاریخ اسلام، سرشار از لحظاتِ پیوندِ میانِ اندوه و امید است. هشتم ربیع‌الاول، روزی است که در آن، سامرا در سوگِ یازدهمین پیشوای شیعیان، حضرت امام حسن عسکری (ع) به عزا نشست. اما در پسِ این غبارِ حزن، خورشیدی طلوع کرد که جهان، قرن‌هاست در انتظارِ گرمای وجود اوست؛ روزِ آغاز امامت و ولایتِ حضرت بقیة‌الله الاعظم (عج). این روز، نقطه عطفِ تاریخ برای منتظران است؛ پایانِ دوران حضورِ فیزیکی پدر و آغازِ عصرِ غیبتِ فرزند.

سوگِ خورشید در سامرا

امام حسن عسکری (ع) در حالی که در اوج جوانی بود، در خفقان‌آمیزترین دورانِ حکومت عباسیان، مسئولیتِ سنگینِ هدایتِ امت را بر عهده داشت. ایشان با تمامِ فشارهای سیاسی، حبس‌ها و مراقبت‌های شبانه‌روزی، توانستند با ظرافتی بی‌نظیر، شیعیان را برای ورود به دورانی که دسترسی مستقیم به امام ندارند، آماده کنند. شهادتِ آن حضرت در ۲۸ سالگی، ضایعه‌ای جانکاه بود، اما تقدیرِ الهی بر این قرار گرفته بود که این شمع، چراغِ راهی باشد برای بشریت تا در تاریکیِ غیبت، به دنبالِ نورِ فرزندش باشند.

آغازِ عهدِ مهدوی؛ مسئولیتِ منتظران

با شهادت امام یازدهم، بارِ سنگینِ امامت بر شانه‌های کودکی نهاده شد که خداوند او را برای روزی بزرگ ذخیره کرده بود. آغاز امامت امام زمان (عج)، نه یک واقعه تاریخی ساده، بلکه آغازِ یک تحولِ بنیادین در جهان هستی است. با شروع این دوران، شیعه واردِ مرحله‌ای شد که در آن، «ارتباط با امام» از مسیرِ «نمایندگان و فقها» به یک ضرورت تبدیل گشت.
امروز، آغاز امامت امام زمان (عج) یادآور این پیامِ سترگ است که جهان بدونِ راهبر و حجت نخواهد ماند. همان‌طور که امام عسکری (ع) با تمام محدودیت‌ها، شاگردان خود را تربیت کردند، امروز نیز عصرِ غیبت، میدانِ آزمون و تمرینِ ما برای ظهور است.
در این روز که سامرا اشک‌بار است و افق‌های دوردست، چشم‌به‌راهِ طلوعِ عدل، ما نیز در آستانه عهدِ جدیدِ امامت، پیمان می‌بندیم که در مسیرِ انتظارِ فعال قدم برداریم. انتظار، نشستن و دست روی دست گذاشتن نیست؛ بلکه ساختنِ فردی و اجتماعی برای رسیدن به جامعه‌ای است که شایسته قدومِ مبارکِ آن امامِ غایب باشد. بیایید در این روز، بیش از همیشه برای تعجیل در فرجِ آن یگانه منجی، دعا کنیم و عهدِ مودتِ خود را با امامِ حیّ و حاضرِ خویش، تجدید نماییم.