یکشنبه 01 آذر 1405 , 09:06




روایت جهاد ادامهدار جانباز «محمد محمدی»
دفاعپرس- «محمد محمدی» جانباز ۷۰ درصد دفاع مقدس، از آن دسته رزمندگانی است که پس از مجروحیت و سالها زندگی با ویلچر، مسیر تازهای برای ادامه جهاد و خدمت پیدا کرد؛ مسیری که از میدانهای جنگ آغاز شد و به سکوی قهرمانی مسابقات جهانی و سپس عرصه فعالیتهای قرآنی در کشورهای مختلف جهان رسید.

محمدی که از نیروهای غواص تخریب لشکر ۲۱ امام رضا (ع) بوده، در جریان عملیات بدر به درجه رفیع جانبازی نائل شد. او با وجود سالها محدودیت جسمی، ورزش شنا را ادامه داد و در ادامه با عضویت در تیم ملی شنای جانبازان، در رقابتهای بینالمللی حضور یافت و موفق به کسب ۲۰ مدال طلا، نقره و برنز جهانی شد.
این جانباز دفاع مقدس هشت ساله در گفتوگوی اختصاصی با خبرنگار دفاعپرس در خراسان رضوی، از روزهای حضور در جبهه، مجروحیت در عملیات بدر، آغاز دوباره فعالیت ورزشی، حضور در مسابقات جهانی و همچنین فعالیتهای قرآنی خود در ایران و کشورهای مختلف سخن گفت.
دفاعپرس: یکی از ویژگیهای برجسته جانبازان، روحیه و نگاه متفاوت آنان به موضوع جانبازی است. شما این نگاه را چگونه توصیف میکنید؟
یکی از خاطراتی که همیشه برای من ماندگار است، صحبت یکی از جانبازان عزیز است. در جمعی، یکی از خواهران از خداوند برای یک جانباز آرزوی شفای عاجل کرد. این جانباز ابتدا ناراحت شد و گفت: «مادر جان، ما از خدا شفای جانبازیمان را نمیخواهیم.»
وقتی از او پرسیدند چرا چنین حرفی میزند، پاسخ زیبایی داد و گفت: «ما چیزی را که در راه خدا هدیه دادهایم، پس نمیگیریم.»
این جمله برای من بسیار معنا دارد. رابطه ما با خداوند، رابطه عاشق و معشوق است. اگر انسانی عاشق باشد و به معشوق خود هدیهای بدهد، درست نیست بعد از مدتی بگوید هدیهام را پس بده. ما نیز جان و سلامتی خود را در راه خدا تقدیم کردهایم و آنچه را خداوند از ما پذیرفته، با افتخار میپذیریم و هیچگاه از این مسیر پشیمان نیستیم.

دفاعپرس: خود شما چه زمانی و چگونه جانباز شدید؟
من در دوران دفاع مقدس بهعنوان غواص در تخریب لشکر ۲۱ امام رضا (ع) فعالیت میکردم. در جریان عملیات بدر و در شب عملیات، پیش از خندق، مجروح شدم و به درجه رفیع جانبازی نائل آمدم.
حدود ۴۲ سال است که روی ویلچر هستم، اما در تمام این سالها حتی برای یک لحظه از کاری که انجام دادهام، پشیمان نشدهام. خدا را شاکرم که این هدیه را از ما قبول کرد و امیدوارم بتوانیم تا پایان عمر نیز در همان مسیری که شهدا و رزمندگان برای آن جانفشانی کردند، ثابتقدم بمانیم.
دفاعپرس: پس از جانبازی، چگونه ورزش شنا را دوباره آغاز کردید؟
پیش از مجروحیت با شنا آشنایی داشتم و شناگر بودم. در دوران جنگ نیز به دلیل فعالیتهای نظامی، در رودخانههای اروند، کارون و کرخه شنا میکردیم و آموزشهای مربوط به غواصی و شنا را پشت سر گذاشته بودیم.
بعد از جانبازی، به دلیل علاقهای که از گذشته به شنا داشتم، این ورزش را کنار نگذاشتم. بهتدریج فعالیت خودم را ادامه دادم و دوباره تواناییهایم را پیدا کردم.
پس از مدتی، یکی از مربیان استان توانایی من را دید و گفت شما ظرفیت بالایی دارید و باید برای تیم استان شنا کنید. همین موضوع باعث شد وارد تیم شنای استان شوم و در ادامه در مسابقات مختلف استانی و کشوری شرکت کنم.

دفاعپرس: حضور در مسابقات کشوری چگونه ادامه پیدا کرد؟
بعد از مدت کوتاهی به تیم شنای استان پیوستم و رفتهرفته وارد مسابقات کشوری شدم. در آن زمان آستان قدس رضوی نیز از تیم ما حمایت میکرد و این حمایتها نقش مهمی در ادامه فعالیت ورزشکاران داشت.
در چندین دوره توانستیم عنوان نخست کشور را به دست آوریم. خود من نیز در بسیاری از مسابقاتی که شرکت کردم، موفق به کسب مدال طلا شدم. همین موفقیتها باعث شد به اردوی تیم ملی دعوت شوم.
دفاعپرس: نخستین حضور شما در مسابقات جهانی چگونه رقم خورد؟
بعد از حضور در اردوهای تیم ملی، برای نخستین بار به مسابقات جهانی تایوان اعزام شدیم. سه ورزشکار از ایران در این مسابقات حضور داشتند که یکی از آنها من بودم.
الحمدلله توانستم در این رقابتها مدال طلای ارزشمند مسابقات جهانی را کسب کنم. این اتفاق برای خودم بسیار مهم بود، اما از آن مهمتر این بود که این مدال در تاریخ شنای جانبازان ایران ثبت شد و نشان داد جانبازان با وجود همه محدودیتها میتوانند در بالاترین سطح ورزشی جهان نیز افتخارآفرینی کنند.
بعد از آن، فدراسیون توجه ویژهای به شنای جانبازان پیدا کرد و در مسابقات بینالمللی مختلف شرکت کردیم. در مسابقات اسلواکی و چند دوره رقابتهای آلمان نیز حضور داشتیم و در مجموع حاصل این مسابقات برای من، کسب ۲۰ مدال طلا، نقره و برنز جهانی بود.
دفاعپرس: کسب مدال برای یک ورزشکار جانباز چه تفاوتی با ورزشکاران عادی دارد؟
شرایط ورزشکاران جانباز با ورزشکاران سالم متفاوت است. به اعتقاد من، مدال گرفتن جانبازان از این جهت دشوارتر است که علاوه بر رقابت سنگین، ورزشکار باید با محدودیتهای جسمی ناشی از جانبازی نیز کنار بیاید.
با این حال، جانبازان با روحیهای که از دوران دفاع مقدس به همراه دارند، تلاش میکنند محدودیتها را به مانع تبدیل نکنند.
یکی از خاطرات شیرین من مربوط به همان دوران مسابقات جهانی است. آن زمان روزنامه خراسان گزارشی با عنوان «جانباز مشهدی از آب طلا گرفت» منتشر کرد. این عنوان برای من و خانوادهام خاطره ماندگاری شد.

دفاعپرس: آیا خاطرات دوران جنگ و فعالیتهای ورزشی خود را ثبت کردهاید؟
بخشی از خاطرات ورزشی، دفاع مقدس و جانبازی من در قالب کتاب «شناگر هور» جمعآوری شده است. این کتاب با تلاش دوستان تهیه و منتشر شد و بخشی از خاطرات دوران دفاع مقدس، جانبازی و فعالیتهای ورزشی را دربرمیگیرد.
البته مدتی است که این کتاب چاپ نشده و امیدوارم دوباره امکان انتشار آن فراهم شود؛ چراکه معتقدم این خاطرات باید به دست جوانان برسد.
ما خودمان را قهرمان نمیدانیم، اما تجربه زندگی یک جانباز میتواند برای جوانان آموزنده باشد. اینکه یک فرد پس از مجروحیت و سالها زندگی روی ویلچر بتواند دوباره وارد عرصه ورزش شود، در مسابقات کشوری و جهانی شرکت کند و مدال بگیرد، میتواند نشان دهد که محدودیت جسمی نباید انسان را از تلاش و پیشرفت بازدارد.
دفاعپرس: فعالیتهای شما تنها به ورزش محدود نشده و در عرصه قرآن نیز حضور داشتهاید. در این زمینه چه فعالیتهایی انجام دادهاید؟
در کنار ورزش، فعالیت فرهنگی و قرآنی را نیز دنبال کردهام. از قاریان بینالمللی قرآن کریم هستم و بهعنوان قاری منتخب بعثه مقام معظم رهبری نیز دو مرتبه در سالهای ۱۳۸۳ و ۱۳۸۵ به حج تمتع اعزام شدم.
در سال ۱۳۸۶ نیز بهعنوان قاری قرآن و حامل پرچم امام رضا (ع)، همراه جمعی از خادمان حرم مطهر رضوی به هندوستان سفر کردم.
در این سفر، به هشت تا ۱۱ ایالت هندوستان رفتیم و در جمع مسلمانان این کشور به تلاوت قرآن پرداختیم. این سفر خاطرات بسیار ارزشمندی برای من داشت و کرامتهای زیادی را نیز شاهد بودیم که امیدوارم روزی بتوانم آنها را به رشته تحریر درآورم.

دفاعپرس: در چه کشورهای دیگری بهعنوان قاری قرآن حضور داشتهاید؟
در مجموع به حدود ۳۰ کشور جهان بهعنوان قاری قرآن اعزام شدهام. بیشتر این کشورها در اروپا قرار داشتند؛ از جمله فنلاند، سوئد، بوسنی و هرزگوین، اتریش، آلمان، ترکیه، اسپانیا، ایتالیا و فرانسه.
این سفرها بهویژه در ماه مبارک رمضان انجام میشد و حضور در جمع مسلمانان کشورهای مختلف و تلاوت قرآن برای آنها، تجربه بسیار ارزشمندی بود.
آخرین سفر من به استانبول ترکیه بود. این سفرها فقط یک برنامه قرآنی نبود، بلکه فرصتی برای ارتباط با مسلمانان کشورهای مختلف و معرفی ظرفیتهای فرهنگی و معنوی جمهوری اسلامی ایران نیز محسوب میشد.
دفاعپرس: پس از گذشت سالها از دوران دفاع مقدس، چه چیزی همچنان انگیزه شما برای ادامه فعالیت است؟
راهی که با دفاع مقدس آغاز کردیم، با گذشت زمان تمام نمیشود. شکل جهاد ممکن است تغییر کند، اما اصل آن باقی است. یک روز در جبهه و در میدان جنگ بودیم، امروز نیز باید در عرصههای فرهنگی، ورزشی، قرآنی و اجتماعی پای کار باشیم.
خدا را شکر میکنم که با وجود شرایط جسمی، توانستهام در حد توان خود در این عرصهها فعالیت کنم. امروز نیز اگر بتوانیم تجربههای خودمان را در اختیار جوانان قرار دهیم و آنها را با فرهنگ ایثار، مقاومت و تلاش آشنا کنیم، بخشی از وظیفه خود را انجام دادهایم.

دفاعپرس: در پایان اگر بخواهید پیامی برای جوانان داشته باشید، چه میگویید؟
جوانان باید بدانند که هیچ محدودیتی نباید انسان را از حرکت بازدارد. اگر هدف انسان الهی باشد و با توکل به خدا قدم بردارد، حتی سختترین شرایط نیز نمیتواند مانع او شود.
من سالهاست روی ویلچر هستم، اما خداوند فرصتهای زیادی در زندگی به من داده است؛ از حضور در مسابقات جهانی و کسب مدال گرفته تا فعالیتهای قرآنی و سفر به کشورهای مختلف.
اینها همه لطف خداست و امیدوارم بتوانیم از فرصت زندگی برای خدمت به مردم، انقلاب، شهدا و ارزشهای دفاع مقدس استفاده کنیم.
در پایان نیز برای سلامتی بیماران دعا میکنم و یاد همه شهدای دفاع مقدس، شهدای جبهه مقاومت و شهدای حوادث و جنگهای اخیر را گرامی میدارم. امیدوارم خداوند روح شهدا را با اولیای خود محشور کند و به خانوادههای معظم شهدا و جانبازان عزت و سلامتی عطا فرماید.
محمد محمدی در پایان این گفتوگو، آیاتی از سورههای مبارکه «حمد» و «توحید» را قرائت کرد و برای شفای بیماران و علو درجات شهدا دعا کرد.

















