20 خرداد 1405 / ۲۴ ذو الحجة ۱۴۴۷
شناسه خبر : 40450
سه شنبه 01 دي 1394 , 12:59
سه شنبه 01 دي 1394 , 12:59
شکستی که اسرائیل برای خود ساخت
اسماء خواجهزاده
زمانهای که اراذل بر افاضل مقدم شدهاند
امیرحسین ثابتی
دیپلماسی خارجی در سایه بحرانهای داخلی
علیرضا جائی
خواب سنگین عربی
سید محمدعماد اعرابی
ماشه هرمز
دکتر علیرضا معشوری
همزمانی بحران انتخابات و سرکوب خیابانی
علیرضا رجائی
پایان عصر ذهنهای استعمارزده
محمدرضا الهی
بگرد تا بگردیم!
حسین شریعتمداری
پایان سکوت راهبردی آغاز عملیات «نصر»
حسن رشوند
سیاست پیشگیرانه ایران در منطقه و افق مذاکرات
علیرضا رجائی
سکوت قانون اساسی یا سوءبرداشت از آن؟
امین اماناللهپور
جنگی که پایانش فقط روی کاغذ اعلام میشود
سیدرضا موسوی فاضل
گوش و چشمی که وارث حسین(ع) شد!
محسن قنبریان
دلنوشتهای از سر درد و دلتنگی
علیرضا ضابطی سیستان
صبح دلتنگی رهبر و فرماندهان شهید
طاهر اسدی
شبهای بمباران، در آغوش مخملین دعا
ر . جعفری
نمایش متفاوت «سبز، سپید، سرخ»
یکی از مشکلات جدی که همیشه در آثار هنری مختلف در کشور ما وجود داشته و دارد این است که نسبت به جامعه و اتفاقات روز که در حال وقوع هستند بیتفاوت میگذرند. گویی حوادث مهم که تأثیر مستقیم هم بر زندگی مردم و جامعه دارند، بازتابی در آینه این هنرها ندارد و همه چیز در دنیایی متفاوت از دنیایی که ما در آن قرار داریم، سیر میکند. این مسئلهای است که با بررسی آثار خلق شده در مدیومهای مختلف هنری در این سالها به راحتی میتوان بر آن صحه گذاشت.
تئاتر «سبز، سپید، سرخ» سه قصه موازی با هم را روایت میکند که به تشییع عجیب و متفاوت یک شهید مدافع حرم حضرت زینب(س) در روستایی دورافتاده ختم میشود. داستانی که بر گرفته از یک رویداد واقعی است. این تئاتر برخلاف آنچه پیش از این گفته شد نه تنها نسبت به جهان امروز بیتفاوت نیست بلکه میکوشد با ظرافتهای هنرمندانه به درستی میان زندگی امروز، هشت سال دفاع مقدس و جنگ این روزها با تروریستهای تکفیری تلفیق ایجاد کند؛ تلفیقی که صرفنظر از ضعف نسبی بازی بعضی از کاراکترها اتفاقاً تصنعی نیست و کاملاً معنا دار از کار درآمده است. این نمایش جایزه بهترین طراحی صحنه نمایش جشنواره تئاتر مقاومت را به دست آورده است. کار از طراحی صحنهای قوی و در خدمت کار بر خوردار است. هرچند به خاطر محدودیتهای سالن نتوانست در اجرای عمومی خود همان صحنهپردازی را تکرار کند و از عمق بر خوردار نبود، اما صحنهای که چیده شده کاملاً فکر شده مینماید و به خوبی در بیان مفاهیم کار به بازیگران کمک میکند. بازیگرانی که خود در میزانسنهایی صحیح توسط کارگردان هدایت شدهاند. بازیهای این تئاتر یکدست هستند و به تعبیری بازیگران در نقش خود نشسته و از عهده اجرای آن بر آمدهاند و این اتفاق باعث شده است که ضعف یکی، دو بازیگر زیاد به چشم نیاید و در کار اخلال ایجاد نکند.
این تئاتر با وجود آنکه در حال خطشکنی است اما مظلومانه بدون هیچگونه تبلیغات و پشتوانه رسانهای در یک سانس نامناسب – چهار بعدازظهر- اجرا شد. حتی نگارنده این سطور نیز پس از پخش یک گزارش کوتاه در یکی از بخشهای خبری سیما، در یکی از روزهای پایانی اجرا موفق به تماشای آن شد. این مظلومیت گویی قرار نیست از شهدای مدافع حرم جدا شود و تبدیل به یک صفت بارز در خصوص این شهیدان شده است.
بهرغم آنکه پس از مدتها در عرصه تئاتر چنین اتفاق افتاده مبارکی است، اما ظاهراً غیر از رئیس سازمان فرهنگی هنری شهرداری که در سوگواره خمسه به تماشای این اثر نشست، متولیان فرهنگ و هنرهای نمایشی در کشور ما احساس تکلیف نکردهاند که برای دیده شدن و حمایت از این تئاتر اقدامی انجام دهند. شاید آنها نیز نگران این هستند که از صف مدعیان بیطرفی در عرصه هنر بیرون بیایند. در دورانی که هنرمندان عرصههای مختلف نمایشی سعی دارند با ساخت آثاری خنثی و با مضمونهایی ناکجا آبادی هرگونه سوگیری نسبت به اتفاقات معاصر خود را منکر شوند باید از پدیدآورندگان «سبز، سپید، سرخ» و هنرمندانی که میکوشند مسئله مهمی همچون جنگ فرامرزی ایران با تروریست تکفیری را به صورت هنرمندانه برای مخاطب خود بیان کنند تقدیر کرد.
تئاتر «سبز، سپید، سرخ» سه قصه موازی با هم را روایت میکند که به تشییع عجیب و متفاوت یک شهید مدافع حرم حضرت زینب(س) در روستایی دورافتاده ختم میشود. داستانی که بر گرفته از یک رویداد واقعی است. این تئاتر برخلاف آنچه پیش از این گفته شد نه تنها نسبت به جهان امروز بیتفاوت نیست بلکه میکوشد با ظرافتهای هنرمندانه به درستی میان زندگی امروز، هشت سال دفاع مقدس و جنگ این روزها با تروریستهای تکفیری تلفیق ایجاد کند؛ تلفیقی که صرفنظر از ضعف نسبی بازی بعضی از کاراکترها اتفاقاً تصنعی نیست و کاملاً معنا دار از کار درآمده است. این نمایش جایزه بهترین طراحی صحنه نمایش جشنواره تئاتر مقاومت را به دست آورده است. کار از طراحی صحنهای قوی و در خدمت کار بر خوردار است. هرچند به خاطر محدودیتهای سالن نتوانست در اجرای عمومی خود همان صحنهپردازی را تکرار کند و از عمق بر خوردار نبود، اما صحنهای که چیده شده کاملاً فکر شده مینماید و به خوبی در بیان مفاهیم کار به بازیگران کمک میکند. بازیگرانی که خود در میزانسنهایی صحیح توسط کارگردان هدایت شدهاند. بازیهای این تئاتر یکدست هستند و به تعبیری بازیگران در نقش خود نشسته و از عهده اجرای آن بر آمدهاند و این اتفاق باعث شده است که ضعف یکی، دو بازیگر زیاد به چشم نیاید و در کار اخلال ایجاد نکند.
این تئاتر با وجود آنکه در حال خطشکنی است اما مظلومانه بدون هیچگونه تبلیغات و پشتوانه رسانهای در یک سانس نامناسب – چهار بعدازظهر- اجرا شد. حتی نگارنده این سطور نیز پس از پخش یک گزارش کوتاه در یکی از بخشهای خبری سیما، در یکی از روزهای پایانی اجرا موفق به تماشای آن شد. این مظلومیت گویی قرار نیست از شهدای مدافع حرم جدا شود و تبدیل به یک صفت بارز در خصوص این شهیدان شده است.
بهرغم آنکه پس از مدتها در عرصه تئاتر چنین اتفاق افتاده مبارکی است، اما ظاهراً غیر از رئیس سازمان فرهنگی هنری شهرداری که در سوگواره خمسه به تماشای این اثر نشست، متولیان فرهنگ و هنرهای نمایشی در کشور ما احساس تکلیف نکردهاند که برای دیده شدن و حمایت از این تئاتر اقدامی انجام دهند. شاید آنها نیز نگران این هستند که از صف مدعیان بیطرفی در عرصه هنر بیرون بیایند. در دورانی که هنرمندان عرصههای مختلف نمایشی سعی دارند با ساخت آثاری خنثی و با مضمونهایی ناکجا آبادی هرگونه سوگیری نسبت به اتفاقات معاصر خود را منکر شوند باید از پدیدآورندگان «سبز، سپید، سرخ» و هنرمندانی که میکوشند مسئله مهمی همچون جنگ فرامرزی ایران با تروریست تکفیری را به صورت هنرمندانه برای مخاطب خود بیان کنند تقدیر کرد.
منبع : روزنامه جوان
نظری بگذارید
حاجمحب؛ نقطه وصلِ دلها بود
علیرضا ضابطی سیستان
یاداشتی از تنگه هرمز، به قلم رزمندۀ میدان دیروز و امروز
رضا امیریان فارسانی
روایت خلبان F-۱۴ از فتح خرمشهر و مقاومت دزفول
مهدی طلوع وند
راز سفرهای که ۷ نفر را مسافر بهشت کرد
مریم صاحب محمدی نژاد
