عذاب قیامت اسرا در زندان‌های صهیونی!

به گزارش مرکز اطلاع رسانی فلسطین، هیئت رسیدگی به امور اسرا و باشگاه اسیر در این گزارش تاکید کرده اند که زندان «سدیه تیمان» دیگر تنها زندان محل شکنجه اسرای فلسطینی؛ از جمله تجاوزات جنسی به آنها نیست، بلکه شهادت های اسرا نشان می‌‌دهد که در اکثر زندان‌های اصلی و بازداشتگاه ها این حجم از وحشیگری سازمان یافته رواج پیدا کرده است.

عذاب قیامت

اسیر «ک. ن» (45 ساله) که از ماه دسامبر 2023 در اسارت به سر می‌‌برد، در سخنان خود درباره شکنجه های صورت گرفته در زندان‌های صهیونیستی می‌‌گوید: « از لحظه بازداشتم، در معرض ضرب و شتم شدید قرار گرفتم و حتی برخی اعضای بدنم دچار شکستگی شد و آنها سعی کردند که از من اعتراف بگیرند. من 58 روز در یک بازداشتگاه در اطراف غزه ماندم».

وی شکنجه های صورت گرفته در این بازداشتگاه را «مانند عذاب قیامت» توصیف می‌‌کند که شامل بستن دست و پا و ضرب و شتم مداوم و توهین و تحقیر می‌‌شدند.

این اسیر خاطر نشان کرده است که «وقتی به زندان «نقب» منتقل می‌‌شدم، مرا با آب داغی که با کتری به سمتم پاشیدند، سوزاندند و هنوز آثار سوختگی به وضوح در بدنم دیده می‌‌شود. من امروز در چادر زندگی می‌‌کنم و چادرها معمولا پاره هستند و ما در معرض سرمایه شدید قرار داریم و امروز از سرما و گرسنگی می‌میریم.»

اسیر دیگری به نام «ع . ه» (21 ساله) در اظهاراتش گفته است که «من در فوریه 2024 در جریان ترک منزلمان بازداشت و به یکی از بازداشتگاه ها در اطراف غزه منتقل شدم و 12 روز در آنجا ماندم. سپس مرا به بازداشتگاهی در قدس و از آنجا به عوفر و سپس به نقب انتقال دادند و هر کدام از این سفرها به منزله یک سفر عذاب‌آور و سفر مرگ بود و همان طور که می‌‌بینید، پس از ابتلایم به بیماری گری دمل ها و زخم‌ها و سوراخ ها همه جای بدنم را فرا گرفته است. امروز گرسنه می‌خوابم و گرسنه بیدار می‌شوم و در کنار آن مشکل فشار چشم هم دارم و از بچگی چشم راستم بینایی نداشت، اما امروز چشم چپم هم در معرض خطر شدید قرار گرفته است.»

«م . ح» که از دسامبر 2024 بازداشت شده است، می‌‌گوید: « روزهای نخست بازداشتم فاجعه بود و من در معرض شکنجه و ضرب و شتم قرار می‌‌گرفتم. صبح تا شب ما را می‌‌زدند و می‌‌کشتند».

وی می‌‌افزاید: «سپس ما را به جای دیگری منتقل کردند و فاضلاب ها را به سمت ما می‌‌پاشیدند. بر روی ما ادرار می‌‌کردند. سپس به مدت 27 روز ما را به بازداشتگاه منتقل کردند. آنجا فقط روی زانو می‌‌نشستیم و چشم ها و دست ها و پاهایمان را می‌‌بستند. سپس به زندان نقب منتقل شدیم و امروز عذاب و مرگ تدریجی را به صورت شبانه روزی تجربه می‌‌کنیم.»

وکیلی که با این اسیر ملاقات کرده بود، می‌‌گوید که وی در حالی از بازداشتگاه بیرون آمد که یک لباس تابستانی و پاره پاره بر تن داشت و از شدت سرما می‌لرزید و بیماری گری کل بدنش را فرا گرفته بود.

در جهنم به سر می‌بریم

درباره شهادت اسیر «خ . ج» هم آمده است که «در آغاز بازداشت در جهنم به سر می‌بردیم. نمی‌‌دانستیم سرنوشت مان چه می‌‌شود و چه وضعیت حقوقی داریم. تمامی‌‌اشکال جنایت و سرکوب و محرومیت علیه ما اعمال شد و امروز در معرض گرسنگی قرار داریم. مقادیر غذایی که به ما داده می‌‌شود واقعا کم و برای انسان غیر قابل استفاده است. اکثر اسرا لقمه های غذا را جمع می‌‌کنند تا آخر شب یک وعده غذا بخورند. از وقتی که بازداشت شدیم، از شکر و نمک محروم شدیم و امروز از شرایط بازداشت سخت رنج می‌‌بریم؛ به طوری که از تمامی‌‌ملزومات اساسی زندگی محروم شده ایم.»

اسیر «م . أ» (25 ساله) می‌‌گوید: «من از یکی از مدارس توسط ارتش صهیونیستی بازداشت شدم و مورد ضرب و شتم قرار گرفتم و مرا لخت کردند و در معرض بازجویی صحرایی قرار دادند. سپس با چشم‌های بسته به یکی از بازداشتگاه های اطراف غزه و پس از آن به قدس منتقل شدم و در ادامه به زندان‌های عوفر و نقب انتقال پیدا کردم. امروز اکثر اسرا از خستگی شدید رنج می‌‌برند و این وضعیت به مرور زمین شدیدتر می‌‌شود و بسیاری از آنها از حال می‌‌روند. اوضاع خیلی سخت است و به همین شکل هم ادامه دارد. اسرا گرسنه و بیمار هستند و تمام شب از سرما به خود می‌‌لرزند.»

یکی دیگر از این اسرا «م . د» بود که به وکیلش گفته است که «من از یکی از پناهگاه ها که به همراه خانواده‌ام در آنجا حضور داشتم، بازداشت شدم و پس از آن به اطراف غزه منتقل شدم و 60 روز آنجا بازداشت بودم و بعدا به زندان نقب انتقال پیدا کردم. در اثر ضرب و شتم شدید، لنز چشمم از جا درآمد و در نتیجه آن امروز دچار خشکی چشم می‌‌شوم، اما نظامیان صهیونیست به آن اکتفا نکردند، بلکه عینکم را هم گرفتند.»

در گزارش هیئت رسیدگی به امور اسرا و باشگاه اسیر آمده است که در بازداشتگاه نفتالی، اظهارات بازداشت‌شدگان همان حجم وحشیگری صورت گرفته از سوی اداره زندان‌های رژیم صهیونیستی در زندان‌های دیگر را نشان می‌‌دهد که بازجویان با شکنجه و ضرب و شتم از اسرا اعتراف می‌‌گیرند و بازداشت شدگان در این مرکز از جنایت‌های پزشکی رنج می‌‌برند و از درمان محروم می‌‌شوند. یکی از اسرایی که وکلا با وی ملاقات کرده بودند، مبتلا به سرطان و نیازمند به درمان بود و یکی دیگر از اسرا هم اعضای خانواده اش را از دست داده بود و بعدا پدرش هم از دنیا رفت و این وضعیت تاثیر بدی بر روی او داشت.

در پایان این گزارش آمده است که اظهارات و شهادت‌های اسرای غزه، تحولی مهم در حجم وحشیگری اداره زندان‌های صهیونیستی بود که بیانگر حجم بی‌سابقه‌ای از جنایت‌های شکنجه، ضرب و شتم و تحمیل گرسنگی در کنار جنایت‌های پزشکی هدفمند و تجاوزات جنسی و نیز استفاده از آنها به عنوان سپرهای انسانی است.