انگشتری که از پای لانچر برگشت

انگشتر جواد زودتر از خودش برگشت

روز جمعه بود. چند ساعتی بیشتر نبود که خبر شهادتش را شنیده بودم که نشانه‌ای از جواد آمد. آقا محمد دوست صمیمی جواد با برادر همسرم تماس گرفت و گفت: کسی با او تماس گرفته و گفته انگشتر جواد دست اوست. ماجرا ازاین‌قرار بود که جواد چند ساعت قبل از شهادت، انگشترش را به یکی از هم‌رزمانش می‌دهد و می‌گوید: «انگشتری را که الان بهت می‌دم، به دست خانواده‌ام برسون؛ بگو حتماً بذارنش داخل قبر من.» موشک که به تونل اصابت می‌کند، فقط چند نفر را می‌توانند نجات دهند که یکی‌شان همین هم‌رزم جواد بود ولی هوشیاری به‌شدت پایینی داشته و به کما رفته بود. یک‌دفعه روز جمعه از کما خارج می‌شود. مسئول حراست بیمارستان با انگشتری می‌آید و می‌گوید: وقتی شما را آوردند این انگشتر در دستتان بود. هم‌رزم جواد به‌محض دیدن انگشتر همه چیز را یادش می‌آید و شماره آقا محمد را از گوشی‌اش درآورده و زنگ می‌زند. این‌طور بود که بعد از خبر شهادت جواد، انگشترش هم آمد. امیرعلی خیلی دوست داشت برای خودش نگه دارد ولی چون خود جواد خواسته بود، همراه پیراهن مشکلی اربعینش روی سینه‌اش گذاشتیم.

|| لعیا بغدادی