شهیده «پروانه شماعی‌زاده؛ تجلی‌گاه ایثار و حیا در خط مقدم جبهه‌های نبرد

به گزارش ایرنا؛ زندگی کوتاه اما پربار شهیده پروانه شماعی‌زاده، روایتی از ایستادگی زنی است که در روزهای پرالتهاب انقلاب و جنگ، لحظه‌ای از رسالت انسانی خود غافل نشد.

او که متولد ۱۵ مرداد ۱۳۴۳ در شهرستان قصرشیرین بود، در دامان خانواده‌ای متدین پرورش یافت و از همان دوران نوجوانی، تقید به حجاب و حضور فعال در کلاس‌های قرآن را سرلوحه زندگی خود قرار داد.

شهیده شماعی‌زاده همگام با جوشش انقلابی ملت ایران از سال ۱۳۵۶، در حالی که تنها دانش‌آموز سال دوم راهنمایی بود، فعالیت‌های سیاسی خود را با پخش اعلامیه‌های حضرت امام (ره) و شرکت در راهپیمایی‌های ضدرژیم آغاز کرد. وی در این سالها نسبت به آرمان‌های انقلاب بینشی عمیق داشت و همواره با معلمان خود پیرامون مسائل سیاسی و اعتقادی به بحث و تبادل‌نظر می‌پرداخت.

معلمی در سنگر تعلیم و امدادگری در خط مقدم
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، عشق به خدمت به مناطق محروم او را به سنگر «نهضت سوادآموزی» کشاند و به عنوان معلم در روستای «دارتوت» سرپل‌ذهاب مشغول به تدریس شد.

اما با آغاز جنگ تحمیلی در پنجم مهر ۱۳۵۹ رسالت او رنگی دیگر گرفت. وی در ۱۶ سالگی، بی‌درنگ لباس خدمت را به تن کرد و در درمانگاه موقتی پارک شهر سرپل‌ذهاب به یاری مجروحان جنگی شتافت.

شجاعت این بانوی امدادگر در زیر باران آتش توپخانه دشمن، زبانزد همرزمانش بود. در روزهایی که دشمن به حوالی شهر پیشروی کرده بود و دستور تخلیه و انتقال مجروحان صادر شد، او با بستن سلاح به کمر، حاضر به ترک مجروحان نشد. همرزمانش روایت می‌کنند که او در اوج محاصره، با در دست داشتن یک نارنجک اعلام کرده بود: «تا آخرین لحظه می‌جنگم و در صورت محاصره، خود را شهید می‌کنم تا به دست بعثی‌ها اسیر نشوم»؛ روحیه‌ای که در آن لحظات بحرانی، به کادر درمان و مجروحان قدرتی مضاعف می‌بخشید.

خدمت صادقانه در جهاد سازندگی
یکی از جلوه‌های بارز اخلاص این شهید والامقام، انصراف از سفر حج بود. در سال ۱۳۶۱، هلال‌احمر او را به عنوان بهیار جهت اعزام به حج انتخاب کرد و حتی لباس احرام او نیز مهیا بود؛ اما همزمان با شروع عملیات، او بدون تردید با چشم‌پوشی از این سفر معنوی، اولویت را به حضور در جبهه‌ها و مداوای مجروحان داد و در کنار آنان باقی ماند. پس از آزادسازی قصرشیرین نیز، او نخستین فرد از خانواده‌اش بود که به خاک شهر بازگشت و سجده شکر به‌جای آورد.

وی پس از مدتی خدمت در بخش ۶ بیمارستان طالقانی کرمانشاه (باختران)، در اواسط سال ۱۳۶۳ به جهاد سازندگی تهران پیوست و سپس به کرمانشاه منتقل شد. او تا زمان شهادت در گروه پزشکی جهاد، به خدمت خالصانه به روستاییان محروم ادامه داد. اخلاق کریمانه و گره‌گشایی از کار مردم، به‌ویژه حمایت از کودکان یتیم و خانواده‌های بی‌بضاعت، از او چهره‌ای محبوب و مورد اعتماد میان مردم منطقه ساخته بود.

پرواز به سوی ملکوت

سرانجام در صبحگاه ۲۶ اسفند ۱۳۶۶، این جهادگر و امدادگر خدوم در اثر حمله موشکی رژیم بعث صدام، در حالی که در کنار خانواده حضور داشت، به فیض عظیم شهادت نائل آمد. پیکر پاک او پس از ۱۲ ساعت جست‌وجو از زیر آوار کشف شد تا پرونده زندگی دنیایی‌اش با مُهر شهادت بسته شود.

یاد این شهید والامقام که عمر پربرکت خود را وقف آرمان‌های انقلاب و خدمت به همنوعان کرد، همواره در حافظه تاریخی ملت ایران و مردم کرمانشاه زنده و جاوید خواهد ماند.

کرمانشاه؛ موزه زنده مقاومت

کرمانشاه با ۲ میلیون نفر جمعیت افزون بر ۳۷۱ کیلومتر مرز مشترک با کشور عراق دارد بیش از ۲۷ عملیات بزرگ و سرنوشت ساز در دوران دفاع مقدس در استان کرمانشاه مانند مرصاد، بازی‌ دراز، تنگ حاجیان، محمد رسول‌الله، والفجر ۱۰، مطلع‌الفجر؛ بمباران شمیایی شهر نودشه و روستاهای زرده و دیره و هزار و ۱۰۰ بار بمباران شهری؛ کرمانشاه را به موزه ای زنده برای گردشگران دفاع مقدس تبدیل کرده است.

مردم این استان ۳۰ هزار ایثارگر شامل ۹ هزار و ۸۰۰ شهید، ۱۹ هزار جانباز و هزار و ۷۰۰ آزاده تقدیم میهن کرده اند.

امروز کرمانشاه با برخورداری از هشت یادمان مهم دفاع مقدس؛ مرصاد، بازی‌دراز، مطلع‌الفجر، پاوه، قصرشیرین، شهید شیرودی، پادگان ابوذر، ۵۸ یادمان شهدای گمنام، سه باغ موزه و مجتمع فرهنگی دفاع مقدس( گیلانغرب و مرصاد) به یک موزه بزرگ مقاومت تبدیل شده است که گردشگران را می تواند با ایثار و خودگذشتگی ملت ایران دراین خطه سر افراز آشنا کند.