تک‌تیرانداز اصفهانی: استراحت بماند برای بعد از شهادت

پرورش در خانواده‌ای مبارز و ورود به سپاه
شهید حسین یوسفی سال ۱۳۵۸ در روستای ایچی اصفهان، در خانواده‌ای مذهبی و مبارز علیه رژیم پهلوی متولد شد. وی که از همان دوران نوجوانی جذب آرمان‌های امام خمینی (ره) شده بود، پس از گذراندن دوره‌های آموزشی در همدان و دوره‌های تکاوری در تهران و سد لتیان، در سال ۱۳۷۷ به عضویت رسمی سپاه پاسداران درآمد. تخصص او در تیراندازی، کاراته و شنا بود و به دلیل مهارت استثنایی در تک‌تیراندازی، به عنوان مربی نمونه سال معرفی شد و سال‌ها تجربه خود را در سراسر کشور با نیرو‌های سپاه به اشتراک گذاشت. 

عاشق خط مقدم و گریزان از پشت میز
ویژگی بارز شهید یوسفی، بیزاری از کار‌های اداری و تمایل شدید به حضور در نقاط عملیاتی بود. همسر ایشان اشاره می‌کند که وی همواره ترجیح می‌داد در خط مقدم باشد و سوابق حضور او در مناطق سخت از جمله زلزله بم و یاسوج، سیستان و بلوچستان، پیرانشهر و دفاع از مقدسات در سوریه گواه این مدعاست. او در سوریه با شهید قاسم سلیمانی دیدار کرده بود و همواره با ذوق و شوق روز‌های اول پاسداری، به مأموریت‌های سخت می‌رفت. 

تواضعی که در لباس غیرنظامی پنهان بود
در عین تخصص بالا در تک‌تیراندازی و ارادت به شهید عبدالرسول زرین، شهید یوسفی مردی بی‌ادعا و متواضع بود. او هرگز در محله لباس نظامی نمی‌پوشید و حتی در مورد درجه و شغلش سخنی نمی‌گفت، تا جایی که همسایگانش از نظامی بودن او بی‌خبر بودند. در محیط کار نیز با وجود جایگاه مربیگری، هرگز برای خود تشویقی نمی‌نوشت و معتقد بود هنوز راه زیادی برای خدمت در پیش دارد. 

مهربانی در خانه و ولایتمداری در میدان
شهید یوسفی در زندگی مشترک ۲۵ ساله، مردی خنده‌رو و مهربان بود که احترام ویژه‌ای برای بزرگتر‌ها و دلبستگی عمیقی به فرزندانش، به‌ویژه دخترانش داشت. او ولایتمداری را اساس زندگی خود قرار داده بود و همواره با پرچم «لبیک یا خامنه‌ای» در تجمعات حضور می‌یافت. او معتقد بود شهادت لیاقت می‌خواهد و همواره می‌گفت: «وقت برای خواب بسیار است؛ استراحت بماند برای پس از شهادت». 

نگاهی استراتژیک به تهدیدات دشمن
شهید یوسفی همواره نسبت به نقش پایگاه‌های آمریکایی در منطقه هشدار می‌داد و معتقد بود ایستادگی امروز در برابر آمریکا و اسرائیل، امنیت ۵۰ سال آینده ایران را تضمین می‌کند. وی با اشاره به قدرت نظامی و مردمی ایران، بر این باور بود که دشمن هرگز نخواهد توانست وجبی از خاک وطن را تصرف کند. 

لحظات پایانی و غسل شهادت
روز‌های پایانی عمر شهید یوسفی با دل‌آشوب بودن به دلیل شهادت رهبری و انگیزه‌ای مضاعف برای دفاع از وطن همراه بود. وی در ۱۶ اسفند، پس از انجام غسل شهادت و خداحافظی با خانواده، به پادگان رفت. در صبح ۱۷ اسفند ۱۴۰۴، در حالی که در نزدیکی ساختمان بود، موج انفجار ناشی از حمله دشمن او را به شهادت رساند. پیکر وی در ۲۱ اسفند تشییع گردید. 

پیامی برای همبستگی ملی
همسر شهید یوسفی در پایان بر لزوم اتحاد و همبستگی مردم ایران تأکید کرد و خاطرنشان نمود که دشمن از یکدلی مردم و حمایت آنها از نظام، سپاه و ارتش می‌ترسد. وی تأکید کرد که خون شهدا با همبستگی ملی جاری می‌ماند و باید در برابر توطئه‌های بیگانگان، متحد باقی ماند.