وقتی کنار هم باشیم هیچ‌کس نمی تواند صدایمان را نشنود

فاش نیوز - بسم‌الله الرحمن الرحیم؛ با سلام و احترام؛
۱- جامعه معزز ایثارگری، یادگار زنده روزهای نورانی دفاع مقدس و سرمایه بی‌بدیل معنوی این سرزمین است.
۲- با این حال، در سال‌های اخیر گاه شاهد بروز گلایه‌ها، رنجش‌ها و نقدهای شخصی میان برخی از فعالان و تشکل‌های این عرصه بوده‌ایم؛ امری که گرچه ریشه در دلسوزی و دغدغه‌مندی دارد، اما استمرار آن می‌تواند ناخواسته به ایجاد شکاف، کدورت و کاهش اثرگذاری جمعی منجر شود؛ و این دقیقاً مسیری است که با روح اخوت، ایثار و مجاهدت رزمندگان دیروز همخوانی ندارد.
۳- تجربه نشان داده است که بسیاری از این اختلافات نه عمیق‌اند و نه پیچیده؛ اغلب ناشی از سوءبرداشت‌ها، نگرانی‌های تلنبارشده یا واکنش‌های احساسی در لحظه‌اند. ادامه چنین روندهایی انرژی ارزشمند جامعه‌ای را که باید صرف همگرایی، مطالبه‌گری عقلانی و پیگیری امور کلان شود، به حاشیه می‌برد و ظرفیت‌های مهم آن را تضعیف می‌کند.
۴- بی‌تردید هیچ‌یک از ما بی‌خطا نیست. هر فعال ایثارگری، در هر جایگاهی که باشد، ممکن است گاهی دچار شتاب‌زدگی، تندی یا برداشت نادرست شده باشد. پذیرش این حقیقت می‌تواند نقطه آغاز بازگشت به مسیر اصیل «برادری، صبوری، اخلاق و همدلی» باشد.
۵- اهمیت حفظ شأن تشکل‌ها و پرهیز از تضعیف شخصیت حقوقی انجمن‌ها:
یکی از نکات مهمی که باید همواره به آن توجه داشت این است که ایرادات به افراد نباید شاکله یک تشکل یا انجمن ایثارگری را که نهادی نوپا و دارای هویت حقوقی مستقل است، دچار خدشه و تضعیف کند.
۶- در دنیای امروز، تشکل‌ها و انجمن‌های صنفی نقش اساسی در جهت‌دهی به تصمیم‌سازی‌ها و مطالبه‌گری مؤثر دارند. اگر این نهادها گرفتار حاشیه‌ها یا اختلافات فردی شوند، «تیغ برنده و اثرگذار» آنان کند خواهد شد و توان پیگیری حقوق قانونی ایثارگران کاهش می‌یابد.
۷- کارکرد، اختیارات و انتخابات انجمن‌ها در قانون به‌طور روشن و مدون مشخص شده است؛ ازاین‌رو تحمیل دیدگاه شخصی، مطالبه خارج از چارچوب یا تلاش برای تغییر مسیر قانونی تشکل‌ها، هم منافی قانون است و هم به زیان جامعه ایثارگری تمام می‌شود.
۸- ضرورت تمرکز بر مسائل اصلی و پرهیز از خط‌کشی‌های بی‌ثمر:
امروز جامعه ایثارگری با مسائل بزرگی چون درمان، افزایش عوارض ناشی از جراحات، روند سریع سالمندی جانبازان، مشکلات معیشتی، حقوق و درآمد  و اینده خانواده ها....‌‌مواجه است. اینها دردهای واقعی ماست، نه اختلافات شخصی.
 ۹- بدیهی است که در زمان محدود و امکانات موجود، نمی‌توان یک‌باره به همه این مسائل پاسخ داد؛ اما بدون شک، لازمه موفقیت، همدلی و اتحاد است، نه خط‌کشی میان جانباز نخاعی، شیمیایی، بصیر، قطع عضو و دیگر گروه‌ها.
۱۰- هیچ‌یک از این عناوین برتری فرد بر دیگری را اثبات نمی‌کند. همه آنان در یک جبهه، برای یک آرمان و زیر یک پرچم جنگیده‌اند.
تخریب شخصیت‌ها، زیر سؤال بردن انگیزه‌ها یا تعریض به حرمت افراد، تنها انرژی‌ها را تحلیل می‌برد و همه را زیان‌مند می‌سازد.
۱۱- بخش قابل‌توجهی از جامعه ایثارگری و خانواده‌هایشان از این جدال‌های بی‌ثمر میان نخبگان و فعالان خسته شده‌اند و چشم‌انتظار روزی هستند که صدای وحدت و همبستگی بر اختلافات سایه افکند.
۱۲- وظیفه نخبگان، حل مسئله است؛ نه تبدیل شدن به بخشی از آن. نخبگان و فعالان ایثارگری امروز رسالتی خطیر بر عهده دارند؛ جهت‌دهی صحیح به بنیاد شهید و دستگاه‌های مسئول برای جبران کاستی‌ها و رفع مشکلات. خانواده‌هایمان، فرزندانمان، و حتی مسئولان، از ما انتظار دارند که به جای اختلاف، راه را روشن کنیم.
۱۳- بدیهی است که اگر برخی افراد در جایگاه‌های مدیریتی بنیاد شهید حضور دارند، این به‌تنهایی کافی نیست؛ زیرا گاه حتی شائبه تعارض منافع نیز به ذهن متبادر می‌شود و نتیجه‌ای درخور انتظار جامعه ایثارگری به همراه نمی‌آورد.
۱۴- مسیر درست، مطالبه‌گری هوشمندانه، نقد سازنده، پرهیز از شخصی‌سازی اختلافات و حرکت در چارچوب قانون است.
در چنین شرایطی، حفظ آرامش، تقویت وحدت درونی، و فاصله گرفتن از حاشیه‌ها نه یک توصیه اخلاقی ساده، بلکه ضرورتی راهبردی برای اعتلای جایگاه جامعه ایثارگری است. هرچه هم‌افزایی افزایش یابد، صدای این جامعه رسا‌تر، اثرگذارتر و قابل‌اعتناتر خواهد بود.
۱۵- اکنون بیش از هر زمان دیگر باید بر مشترکات فراوان، آرمان‌های بزرگ و رسالت‌های مشترک تمرکز کنیم و اختلافات جزئی و فردی را کنار بگذاریم تا در مسیر عزت، حکمت و مطالبه‌گری مؤثر گام برداریم.
۱۶- برادران، دوباره برگردیم به روح همان روزها… به صف‌های نماز بارانی، به لبخندهای پشت غبار، به عهدهایی که با خدا بسته‌ایم.
بیایید کنار هم دوباره جبهه‌ای بسازیم؛ جبهه‌ای برای حقیقت، برای عدالت، برای حقوق قانونی و روشن خودمان.
ما وقتی کنار هم باشیم، هیچ‌کس نمی‌تواند صدایمان را نشنود.

با احترام و محبت

|| محمدرضا الهی(۱۴ آذر ۱۴۰۴)