وامِ دیرهنگام؛ زخمِ همیشگی جانبازان

فاش نیوز - جامعه جانبازان چیزی فراتر از حق خود نمی‌خواهد، فقط می‌خواهد همان‌طور که روزی بی‌منت برای کشور ایستاد، امروز کشور هم بی‌تأخیر کنار او بایستد.

 بعضی دردها را نمی‌شود با عدد و رقم و بخش‌نامه توضیح داد، درد جانبازی فقط همان ترکش و زخم و دارو نیست؛ گاهی از یک انتظار طولانی شروع می‌شود، از ایستادن پشت در بانک‌ها، از وعده‌هایی که هر سال تکرار می‌شوند و از حق مسلمی که همیشه دیر به دست صاحبش می‌رسد.

 سال ۱۴۰۵ هم مثل سال‌های قبل، وام مسکن جانبازان باز به نیمه دوم سال موکول شد، تصمیمی که شاید پشت میزهای اداری فقط یک زمان‌بندی معمولی باشد، اما برای خانواده‌ای که ماه‌هاست زیر فشار اجاره، گرانی و نگرانی زندگی می‌کند معنای دیگری دارد.

 برای جانبازی که سال‌ها با درد جسم و خاطرات جنگ زندگی کرده خانه فقط یک سقف نیست؛ بلکه پناهگاهی است برای آرامش و برای فراموش‌کردن شب‌هایی که هنوز بوی دود و باروت می‌دهد.

 متأسفانه دست‌اندرکاران هر سال می‌گویند اعتبار دیر ابلاغ شد، بودجه نرسید و بانک‌ها همکاری نکردند. اما کسی نمی‌پرسد در این فاصله، قیمت خانه چندبرابر و مصالح چقدر گران‌تر شد؟ چند خانواده مجبور شدند رؤیای خانه‌دارشدن را عقب بیندازند؟

 انگار زمان فقط برای مردم جلو می‌رود و تورم هر روز می‌تازد، اما حق جانباز باید آرام‌آرام و با تأخیر حرکت کند. اقتصاد هم به مسابقه‌ای تبدیل شده است که در آن قیمت‌ها می‌دوند و حقوق مردم با عصا پشت سرشان نفس‌نفس می‌زند.

 تلخ‌تر آنجاست که بسیاری از این جانبازان، همان مردانی هستند که روزی برای دفاع از این سرزمین، حتی یک‌لحظه درنگ نکردند. آن روز اگر قرار بود مثل امروز تصمیم‌گیری شود، شاید هنوز بعضی پرونده‌ها میان اداره‌ها در رفت‌وآمد بود و کسی جرئت حضور در میدان را پیدا نمی‌کرد.

 اما آنها رفتند، ایستادند، جنگیدند و بخشی از جان و مال و جوانی خود را برای آرامش مردم گذاشتند، حالا بعد از سال‌ها فقط برای دریافت یک وام باید ماه‌ها منتظر بمانند.

 احترام به ایثار فقط در قاب عکس‌ها و مراسم‌ها معنا ندارد، احترام واقعی یعنی وقتی جانبازی برای تأمین ابتدایی‌ترین نیاز زندگی‌اش مراجعه می‌کند، احساس نکند فراموش شده است. یعنی قانونی که برای حمایت از او تصویب شده، در زمان درست اجرا شود، نه وقتی که ارزش آن زیر فشار گرانی و تورم از بین رفته است.

 جامعه جانبازان چیزی فراتر از حق خود نمی‌خواهد؛ فقط می‌خواهد همان‌طور که روزی بی‌منت برای کشور ایستاد، امروز کشور هم بی‌تأخیر کنار او بایستد. چون بعضی آدم‌ها برای این خاک فقط زندگی نکردند، بخشی از وجودشان را جا گذاشتند تا دیگران در آرامش زندگی کنند.

|| امین امان‌الله‌پور