دوشنبه 18 خرداد 1405 , 12:23
۱۶۸ شجرهی طیبه و بانویی به نام پروین مؤمن
دفاعپرس _ مریم سادات ذکریایی(نویسنده و فعال ادبیات پایداری)؛ کمتر کسی میداند که نام شجره طیبه برای مدرسه میناب از کجا آمده و به چه دلیل این اسم انتخاب شده. مدارس شجره طیبه در بسیاری از نقاط کشور وجود دارد و این نام، ابداع مرحومه خانم پروین مؤمن زحمتکش؛ همسر سردار فدوی (فرمانده اسبق نیروی دریایی و جانشین سابق فرمانده کل سپاه پاسداران) است.
فکر تأسیس مدارس نیروی دریایی سپاه هم یکی از ایدههای پیشنهادی او که فردی تحصیلکرده و دانشجوی دکتری مدیریت اجرایی بود. خانم مؤمن، مشاور سردار در امور خانواده ندسا (نیروی دریایی سپاه پاسداران) بود و حقوقی بابت این کار دریافت نمیکرد. حتی خانۀ خودشان را هم فروختند و پولش را برای پایه گذاری و کلنگزنی مدارس ندسا گذاشتند.
این زن و شوهر سادهزیست در کنار هم و دست تنها کار تأسیس مدارس را شروع کردند. او با رایزنی و روابط عمومی بالایی که داشت، توانست نظر مساعد آموزش و پرورش و خیرین را به این حرکت خداپسندانه جلب کنند. اگر درست گفته باشم از سال ۱۳۹۲ کار تأسیس مدارس در استانهای جنوبی کشور و حاشیه خلیج فارس آغاز شد.
خانم مؤمن قصد داشت مدارس را تبدیل به مجتمع آموزشی کنند. تا سال ۱۳۹۶ بخشی از این مدارس در کل کشور تأسیس شد و تا سال ۱۴۰۴ ادامه داشت. بعضی مدارس در حد یک کلاس بود یا مدرسه یا ساختمانی قدیمی که او با همراهی کادر و نیروها و کمک خیرین بازسازی میکردند و به بهرهبرداری میرساندند. بیان زحمات او در چند سطر آسان نیست، ولی فقط خداوند میداند چه زحمات شبانهروزی متحمل شد تا کار به نتیجه رسید.
از هماهنگ کردن کارگر و بنا و مصالح، تهیه میز و نیمکت و تخته و ماژیک تا کارکنان اعم از ناظم و مدیر و مربی، و رایزنی با خانوادههای نیرو و البته افرادی که فرزند دوره ابتدایی داشتند. او با مردم عادی کوچه و بازار و هر که پسر یا دختر خردسال داشت، به گفتوگو مینشست تا بیاید و مدرسه را ببینند و فرزندش را در این مدارس ثبت نام کند.
وی ارادت خاصی به حضرت زهرا (س) داشت و علت انتخاب و پیشنهاد این اسم هم به همین دلیل بود. این مدارس از سال ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۴ «رستگاران» نام داشت. خانم مومن در رشته گرافیک هم تحصیل کرده بودند و در جلسهای که در محل بیتالزهرای نیروی دریایی سپاه با نیروهای تحت امرش داشت، درخت زیبایی کشید و پس از پایان جلسه، با همان بیان سلیس و روان، توضیح داد: «نظرتان چیست که اسم مدارس ندسا را بگذاریم شجره طیبه؟» همه نیروها با این پیشنهاد موافق بودند و از آن پس «مدرسه شجره طیبه»، جان گرفت.
خانم مؤمن معتقد بودند در این مدارس، باید اسلام و قرآن و سبک زندگی اسلامی به بچهها آموزش داده شود تا این درخت مطهر، روزی بارور شده و فرزندان این مرز و بوم، هرکدامشان یک مبلّغ و نماد برای اسلام ناب محمدی (ص) باشند. در این مدارس، تا جایی که خبر دارم پیش آمده که بچههای شیعه و سنی کنار هم درس میخواندند و این هم یکی از شیوههای بدیع خانم مؤمن برای حفظ وحدت بود.
نه غذای درست و حسابی میخورد و نه استراحت کافی داشت. همۀ استراحت بعدازظهرش بعد از کار روزانۀ طاقت فرسا، پنج دقیقه بود، آن هم نشسته و تکیه داده به پشتی، با همان چادر سادهاش و تا به خود بجنبیم، بلند شده و دوباره مشغول کار میشد.
وی سالها بیماری دیابت داشت، ولی با وجود ضعف جسمانی، دست از تلاش برنمیداشت و در تکاپو و پیشروی همراه کسانی بود که با او کار میکردند. اعتقاد به کار جهادی داشت و خود نیز اینگونه بود. این بانوی نستوه، تیرماه سال ۱۴۰۴ دار فانی را وداع گفت و در حرم مطهر علیبنموسیالرضا(ع) و در رواق فاطمهالزهرا(س) آرمید.
فقط خدا میداند جمعآوری ۱۶۸ کودک پسر و دختر در یک مدرسه که به نوعی میشود گفت مجتمع آموزشی آرمانی خانم مؤمن بود و تا حدی داشت تحقق مییافت، چه کار بزرگی بود! ۱۶۸ دانش آموز؛ یعنی رایزنی و صحبت با بیش از ۱۶۸ خانواده برای اینکه فرزندشان در این مدرسه تربیت و بزرگ و بالنده شود؛ و چه زیبا این بچهها ره صد ساله را یک شبه طی کرده و هرکدام شجره طیبهای شدند برای نسل آینده که به آنان تأسی کرده و از منش و سبک زندگی آنان بیاموزند و کتابها و داستانها در وصف این ۱۶۸ گل پرپر شده ایران اسلامی بنویسند؛ و بنویسند که سرکار خانم پروین مؤمن زحمتکش؛ بنیانگذار مدارس شجره طیبه، به هدف والای خود رسید و در مدارسی که او برای روی هم رفتن تک تک آجرهایش تلاش کرد، اسلام و شهادت به معنای واقعی آموزش داده شد و نوگلان این سرزمین آموختند و بدان عمل کردند و رسیدند به آنچه بسیاری از ما شاید هرگز به آن نرسیم.
