یکشنبه 29 شهريور 1405 , 13:11
رتبه ۱۴ کشوری بدون اعمال سهمیه ایثارگری
به گزارش خبرنگار حماسه و جهاد دفاعپرس، «سعیده محبی دوره متوسطه اول را در زریندشت گذراند و پس از قبولی در دبیرستان فرزانگان شیراز، خانوادهاش برای فراهم کردن شرایط تحصیل بهتر او به این شهر نقل مکان کردند. او پس از سه سال تحصیل در این مدرسه، در کنکور سراسری رتبه ۱۴ کشور و رتبه هشت منطقه یک را به دست آورد و پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران را بهعنوان انتخاب نخست خود برگزید.
او با وجود برخورداری از سهمیه ایثارگری، در کنکور بدون اعمال سهمیه در میان رتبههای برتر قرار گرفت. محبی میگوید پدر و مادرش از ابتدا تأکید داشتند که از تمام توانش استفاده کند و در جایی پذیرفته شود که نتیجه تلاش خودش باشد. به گفته او، در یک تا دو سال منتهی به کنکور، روزانه ۱۲ تا ۱۳ ساعت مطالعه میکرد و روز کنکور نیز بیش از آنکه به رتبه فکر کند، به زحمات خانوادهاش میاندیشید؛ خانوادهای که برای تحصیل او کتاب و کلاس فراهم کردند و حتی محل زندگی خود را تغییر دادند.
پدر او که معلم بازنشسته است، از ۱۳سالگی به جبهه اعزام شد و حدود ۱۸ ماه سابقه حضور در دفاع مقدس دارد. او در نوجوانی در شلمچه مجروح و ۲۵ درصد جانباز شد. عموی سعیده نیز در سالهای پایانی جنگ به شهادت رسید. محبی میگوید روحیه ایثار و خدمت در خانواده آنها بیشتر از طریق رفتار پدر و مادر منتقل شده است. پدرش بهعنوان معلم، حتی تلفن همراهش را سر کلاس نمیبرد تا به تعبیر خودش «حق دانشآموزان ضایع نشود».
مادر محبی نیز در مسیر تحصیل او نقش پررنگی داشته است. به گفته او، والدینش در سالهای درس خواندنش وظایف خانه و حمایت تحصیلی را تقسیم کرده بودند؛ مادرش در درسها کمک میکرد، فضای خانه را در سال کنکور آرام نگه میداشت و حتی در حل مسائل درسی به او کمک میکرد تا وقتش برای ادامه مطالعه گرفته نشود.
محبی درباره انتخاب پزشکی میگوید این رشته بیشتر برآمده از علاقه شخصیاش بوده است. او که از ترم چهارم ارتباط مستقیم با بیماران را تجربه کرده، کمک به بیمار و شنیدن دعای خیر او را از لذتهای این حرفه میداند. با این حال تأکید دارد پزشکی نباید صرفاً به مسیری برای درآمدزایی تبدیل شود و آموزش اخلاق حرفهای باید از همان سالهای ابتدایی دانشگاه جدی گرفته شود.
این دانشجوی پزشکی در جریان جنگ ۱۲روزه نیز احساس مسئولیت اجتماعی خود را تجربه کرده است. او میگوید روز نخست جنگ در تهران بود و تمایل داشت به بیمارستان امام خمینی (ره) برود و در خدمترسانی حضور داشته باشد، اما با تعطیلی خوابگاه مجبور شد به شیراز بازگردد؛ اتفاقی که خودش از آن احساس خوبی نداشت.
محبی با اشاره به فشار روانی ناشی از نگاه جامعه به سهمیهها میگوید با وجود آنکه رتبه ۱۴ کشوریاش بدون اعمال سهمیه ثبت شده بود، برخی همچنان تصور میکردند سهمیه در نتیجه او اثر داشته است. او معتقد است بخش زیادی از این قضاوتها ناشی از ناآگاهی است و باید درباره نحوه دقیق اثرگذاری سهمیهها آگاهیرسانی بیشتری انجام شود.
این دانشجوی پزشکی هنوز درباره تخصص آینده خود تصمیم قطعی نگرفته، اما به رشته اطفال علاقهمند است. او در کنار تحصیل، خود را متعهد به ادامه مسیر خدمت خانواده میداند و میگوید در آینده میتواند با ارائه مشاوره تحصیلی به فرزندان شهدا و ایثارگران و حتی با تدریس و انتقال تجربه در دانشگاه شاهد، بخشی از این مسیر را ادامه دهد.
محبی همچنین بر ضرورت تقویت عدالت آموزشی تأکید دارد و پیشنهاد میکند کلاسهای آموزشی، کتابهای کمکدرسی، محتوای آنلاین و دورههای مجازی باکیفیت در اختیار فرزندان خانوادههای ایثارگران، بهویژه در مناطق کمبرخوردار، قرار گیرد. او معتقد است امروز با گسترش اینترنت، امکان دسترسی عادلانهتر به آموزش بیش از گذشته فراهم شده است.
به گفته محبی، بخش مهمی از موفقیتش حاصل همراهی پدر و مادری است که هم فرصت رشد را برای او فراهم کردند و هم با رفتارشان الگوی زندگی و خدمت بودند؛ الگویی که او امیدوار است در آینده با طبابت و خدمت به مردم، آن را ادامه دهد.
