سه شنبه 15 دي 1394 , 15:19
خاطرات واقعیت ها را می گویند
محسن ناطق- یکی از محاسن ذکر خاطرات ایثارگران محترم از دوران دفاع مقدس، همین بیان واقعیات تشخیص مجروحیت رزمندگان است که خارج از بحث تعیین درصد و کمیسیون پزشکی بطور صادقانه در خاطرات بیان می گردد. برای مثال در اکثریت خاطرات نظیر خاطره سردار عزیز و گرامی اخوی شهید حسن باقری شاهدیم رزمنده با اصابت یک ترکش کوچک به شهادت رسیده اما پس از معاینات بعدی معلوم شده شهادت در اثر شدت اصابت موج انفجار بوده است.
واقعیت این است که هرچه رزمنده به نقطه انفجار نزدیک باشد ترکش ها کوچک اما ضربه موج انفجار شدیدتر و در دو مرحله رفت و برگشت وارد گردیده است ابتدا موج انفجار در جهت رو به خارج از نقطه انفجار و دوم موجی که در اثر برگشت موج به طرف نقطه انفجار وارد می گردد، لذا در صورت زنده ماندن جانباز با تقدیر الهی صدمات اعصاب و روان و ضایعات اصابت موج در وجود جانبازان طبق قانون خودشان به چهار بخش تقسیم می شوند.
موج گرفتگی اعصاب و روان که به اشتباه فقط اختلال استرس می گویند، موج گرفتگی گوشها که به اشتباه فقط کاهش شنوایی می گویند، موج گرفتگی کمر و سر در صورت وجود ترکش می باشند که صدمات داخلی و ذکر در صورت سانحه و سابقه پزشکی همزمان قابل تشخیص نیستند. از سوی دیگر کمیسیون پزشکی موج گرفتگی کمر و سر را در صورت وجود ترکش فقط 5 درصد برای ترکش بدون ضایعات وارد بر اثر ترکش و موج انفجار محاسبه می کنند که پس از کسر سی درصد و اعمال ضرایب ظالمانه من درآوردی و ضد جانبازی موجب گرفتاری و مشکلات لاینحل زندگی و خانواده جانبازانی شده که دچار آسیب های شدید اعصاب و روان و داخلی بعلاوه چند ترکش کوچک در نقاط مختلف بدن و به دوش کشیدن بار سنگین معیشت زندگی با وجود انواع آسیبهای جنگی هستند.
موضوع مهم دیگری که جزو آسیب های اجتماعی رزمندگان فاقد درصد و جانبازان زیر 25 درصد مطرح و بدتر از هر کفر و شرک و نفاق و ظلم میباشد عدم تناسب و فاصله بسیار زیاد بین آسیب های واقعی جانبازان با عدد درصد کمیسیون پزشکی است که این دوگانگی معمولا مشکلات روانی و شیمیایی داخلی نا مرئی جانبازان مظلوم و محروم را به تمارض نسبت می دهند یعنی جانبازی که باید حداقل 70 درصد از کارافتاده معرفی شود توسط رای کمیسیون پزشکی زیر 25 درصد اعلام می شوند که در نظر و قضاوت اطرافیان با توجه به فقدان عضو قطع شده اهل تمارض و بزرگ نمایی وانمود و اغلب موجب تهمت ناروا و پچ پچ و تمسخر اطرافیان و ضربه روانی و انزوای شدیدتری بدتر از موج انفجار و ترکش صدها خمپاره است که توضیح و تفهیم و تحمل آن از عهده پهلوان ها و قهرمان های افسانه ای هم خارج است.
اما من وقتی فیلم آلمانی ظور جنگی می بینم به اطرافیان می گویم، می بینی چطور رزمنده ها پرتاب می شوند، من هم همینطوری بودم،بعد با نچ نچی تمام میشود.
فیلمهای ایرانی همش دروغه و رزمنده ها را یکه بزن معرکه می کنند.
بازیگرها انگار از آرایشگاه آوردی؟؟؟؟؟؟؟؟؟
جای هزاران هزار گلوله که بر سر رزمندگان فرود آمده خالیست و سرما و گرما و نرسیدن مهمات و نیرو. و غذا در فیلم بیخود جنگی ایرانی مفقود است.
این است که حتی در خانواده، باورش سخت میشود، چه برسد به مردم.
ناطق جان این روزها فقط از درد دل ما رازها گفتی،خدا نگهدارت باشد.