برادرها! کسی شفاعت نمی خواد؟

توی این چندین عملیات که با رسول فیروزبخت رفتم، همیشه آمادگی برای عملیاتش با یه مقدمه خاص بود. یادمه قبل از کربلای 5 روز قبل از عملیات هرچی لباس توی ساکش داشت بین بچه ها تقسیم کرد؛ حتی لباس های زیرش که نو بود توی ساکش به این و آن داد و یک پیراهن چارخونه اش هم به من رسید. کتونی هاش رو به ناصر اسماعیل یزدی داد. از بذل و بخشش وسایل اش که فارغ شد شروع کرد به داد و فریاد با صدای بلند و کف دست هاش رو به هم می زد و می گفت:شفاعت. شفاعت. هرکسی شفاعت می خواد بیاد جلو... همه رو دور خودش جمع می کرد و اسباب شادمانی رو برای بچه ها فراهم می کرد و حرف های جدیش رو با شوخی می زد.