جمعه 24 تير 1401 , 13:00
فرهنگ ایثار و شهادت،آنتی تز فرهنگ مبتذل غربی
وقتی میگیم شهدا شرمنده ایم، آنان به ما می گویند تا کی؟ تا کی می خواهید بگویید شهدا شرمنده ایم، خب! کاری کنید که شرمنده نباشید...
فاش نیوز- ضمن عرض ادب و احترام خدمت عزیزان، اعم از اقشار مختلف مردم غیور و دلاورپرور ایران اسلامی خاصه مردم ولایت مدار استان سیستان و بلوچستان
سزاوار آن است که عرض ادبی داشته باشم خدمت ولی امر مسلمین جهان، رهبری مقتدر نظام اسلامی حضرت آیت الله العظمی امام خامنه ای(حفظه الله). درود بیکران می فرستم بر ارواح مطهر شهدای گرانقدر و امام آن شهدا خمینی کبیر قدس الله نفسه زکیه، همچنین خدا قوت عرض می نمایم خدمت همه نیروهای جهادی نظام اسلامی اعم از بسیج قهرمان، سپاه و ارتش و نیروی انتظامی ولایی و سربازان گمنام امام زمان (عج) که با تبعیت از فرامین مقام معظم فرماندهی کل قوا و اقتداری مثال زدنی، امنیت نظام را تأمین نمودند و خاری شدند بر چشم دشمنان قسم خورده، مایلم سخنی نیز با جوانان خوش طینت، با حیا، خوش فکر و اندیشه سرزمینم نیز داشته باشم.
عزیزان! تاریخ سراسر فراز انقلاب اسلامیمان را مرور کنید. در دفاع مقدس کنکاش نمایید. چه شد که ما در سال ۵۷ در مقابل امپراتوری عظیم شاهنشاهی که حمایت بی چون و چرای دنیای استکبار را داشت، پیروز شدیم و یا در آن دفاع جانانه مقدس، که صدام از نوپا بودن انقلابمان به طمع افتاد و به دستور اربابانش جنگی ۸ ساله را بر ما تحمیل نمود و در آن پیکار نابرابر، به پیروزی رسیدیم؟
آیا غیر از رهبری داهیانه حضرت امام (ره) و مقام معظم رهبری و جانفشانی مردم غیور ایران اسلامی بود؟ انقلاب ما در بهمن ۵۷ پیروز شد، اما برخی به ظاهر انقلابیون که به دنبال سهم خواهی از آن بودند، ساز مخالف سر دادند و یکی یکی ماهیتشان بر مردم روشن گردید، اگر چه به دنبال نشیب برای آن حماسه بودند اما هرگز به آرزویشان نرسیدند.
اما مردان و زنان دفاع مقدس، انقلابیونی که خالصانه در خط امام ره بودند و البته جوانان و نوجوانانی که به انقلابیون بعد از انقلاب شهره گشتند، که فقط حفظ نظام اسلامی و خدمت به آن، هدفشان بود و بس، و دیدید که با آنکه باز هم دنیا در کنار دشمن بود، با روحیه ای وصف ناپذیر، با گذشتن از گرانقدرترین موجودی خود، یعنی جان، پیروز این میدان نیز شدند.
آری! در آن دفاع جانانه، همه اقشار به ندای امام ره لبیک گفتند؛ از کشاورز و کارگر و بازاری تا دانش آموز و دانشجو و دکتر و مهندس و... رفتند و در کنار دیگر نیروهای جان بر کف مسلح کاری کردند کارستان. باور کنید اگر می خواهید از رزم بچه های جنگ بدانید، بروید به مناطق عملیاتی، زمین شلمچه، طلائیه، فکه، دهلران، مهران، سومار و جای جای آن سرزمین، خود شهادت می دهند بر رزم مقتدر در عین مظلومیت بچه های مخلص ایرانی.
فرهنگ ایثار و شهادت، همان آنتی تز فرهنگ مبتذل غربی است. چرا داریم فاصله می گیریم از آن فرهنگ؟ به خدا وقتی میگیم شهدا شرمنده ایم، آنان به ما می گویند تا کی؟ تا کی می خواهید بگویید شهدا شرمنده ایم، خب! کاری کنید که شرمنده نباشید. آتش به اختیاری که آقا گفت رو، بکار ببرید، فرهنگ ناب اسلامی رو محقق نمایید، و....
خب! جنگ تمام شد، مردان جنگ به خانه هایشان بازگشتند، اما یادگاری های زیادی را با خود آورده بودند، انواع و اقسام ترکشهای سربی، نفس های زخمی از آتش گازهای شیمیایی، ضایعات نخاعی، اعضای قطع شده، چشمانی که در جبهه جا گذاشته بودند تا همچنان ناظر آن دفاع مردانه باشند و...
و دلگرم به آینده ای روشن که پیر و مرادشان امام خمینی ره مظلوم و خلف صالح ایشان مولای آزادمردان امام خامنه ای عزیز(مدظله) نوید داده بودند باشند، اما برخی دنیاطلبی های مجاهدان قدیم بیشتر از نامردی دشمنان قسم خورده نظام، خون به جگر رزمندگان و مردم کرد!
چه بسیار سخت است مردان جنگ و جهاد با ریه های آزرده و پاهای جامانده و چشم های در ظاهر کم فروغ، بیکاری و دلسردی جوانان پاک سرشت و انقلابی را ببینند و در کنار آن چپاول گری های برخی که خود را برتر از بقیه می دانند و دزدی از سفره ی مردم را حق خود از انقلاب می دانند نظاره گر باشند.
جنگ تمام شد، همه ما خط را رها کردیم و به شهرهای خود بازگشتیم و باز دیدیم مسابقه تجمل را، رفاه مسئولین را، حتی به قیمت فساد را و سال هاست که نظاره می کنیم و میشنویم که چگونه پای بر خون های پاک رفقای مان گذاردند.
آنانی که وسیله تفریح و نقلیه شان و لَتیان گردیشان، هلیکوپتر بود، آن هم در روز تاسوعا، در حالی که فقط برای نمونه جانبازان شیمیاییمان را با هزار منت، آن هم اندکی می فرستادند آلمان اما خودشان مسابقه، اروپا گردی داشتند به اسم درمان
و باز خودشان می گویند 32 سال حکومت دست ما بوده. پس چه کسانی خالق مشکلات بوده اند؟
چه کسانی رواج تجمل و اشرافی گری داشته اند؟
چه کسانی، فرزندانشان هم اکنون مقیم اروپا هستند؟
و اصلا چه کسانی از اهداف انقلاب دور شدند؟
و باز چه کسانی اصلا رزم رزم آوران را فراموش کردند؟
و یا چه کسانی باعث و بانی لو رفتن عملیات کربلای 4 که منجر به شهادت بسیاری از رزمندگان و زنده به گور کردن غواص هایمان گردید، شدند؟
و یادآوری و تداوم این افکار و کردار اینهاست که مرگ تدریجی را برای والدین و همسران شهدای معزز، جانبازان و آزادگان در پی داشته و دارد و البته ما سال هاست که فریاد می زنیم. گویی فریادمان زیر آب است، اما ادامه می دهیم تا سکوت روی آب شکسته شود. با قلم هایمان می نویسیم. آنچه را که در طول سالیان کوتاهی کردند که اگر نمی بود رهبری معظم انقلاب، خدا می داند که چگونه کشور را دو دستی تقدیم دشمن می نمودند.
و باز با قَدهای خمیده، اراده ای استوار را به نمایش گذاشته و خواهیم گذاشت و باز با سینه هایی آکنده از زخم گازهای خردَل، دردهای خود را، نه ! دردهای امت را فریاد خواهیم زد و باز با قدم های مزین به پروتْز (پاهای مصنوعی) و عصای سفید (چشمان نابینا)، در راستای اهداف انقلاب و رسوا کردن بدخواهان گام برخواهیم داشت و باز با پای که نه! با ویلچرهای شکسته های خود، هستیم در رکاب ولایت و دوست داران ولایت.
به امید روزی که دیگر کسی فرزندان اصولی انقلاب را افراطی خطاب نکند، حرف ولی فقیه را به خاطر دنیاطلبی ها و دلخوشی عده ای به زمین نگذارد، پاره های تن ملت ایران را در سوریه و عراق و لبنان و برخورد با مفسدین را با کلمات پادگان و چَکُشِ دادگاه مضحکه نکند.
به امید ظهور حجت خدا عج
و به امید سلامتی و طول عمر رهبری معظم انقلاب حضرت آیت الله العظمی امام خامنه ای حفظه الله و
به امید بصیرت جهانی امت بزرگ اسلام و به امید انتخابی آگاهانه از سوی ملت قهرمان ایران اسلامی.
و
به امید روزی که ظرفیت فکری ملت و مسئولین به حد کمال برسد
...
درود و بدرود
جانباز سیستانی _ علیرضا ضابطی
