غواصِ خط‌شکنِ ام‌الرصاص

فاش نیوز - عباس، شجاع، دلیر و بی‌باک بود؛ خصلتی که از همان سال‌های کودکی در رفتارش آشکار بود و در نگاه و کردارش جلوه می‌کرد. روزهای محرم و عزاداری سیدالشهدا (صلوات‌الله‌علیه) به همراه پدرم در مجالس عزاداری شرکت می‌کرد و پس از بازگشت به خانه، با شوق‌وذوق کودکانه سعی می‌کرد اشعار نوحه‌خوانان را بخواند و به اهل خانه می‌گفت: «شما سینه بزنید. » از همان زمان عشق به امام حسین (ع) در دلش ریشه داشت. بسیار بخشنده بود. در دوره ابتدایی، دوچرخه‌اش را به دوستی که از روستاهای اطراف برای تحصیل به مدرسه‌ای در شهر می‌آمد، بخشید و خودش پیاده به خانه بازگشت و موضوع را برای مادرمان توضیح داد. یک‌بار هم کاپشن خود را به یکی از هم‌کلاسی‌هایش داده بود و می‌گفت: «او سردش بود و لباس کافی نداشت؛ ولی من می‌توانم دوباره لباسی تهیه کنم. »
از همان دوران نوجوانی به نماز و فرائض دینی پایبند بود. البته پدر و مادرمان در راهنمایی و ارشاد او نقش بسزایی داشتند. او به خانواده بسیار علاقه‌مند بود، به‌ویژه به پدر و مادر. نسبت به مادر محبت بیشتری نشان می‌داد و علاقه خاصی به ایشان داشت. تحصیل را دوست داشت؛ اما با شروع دفاع مقدس احساس تکلیف کرد. عضو بسیج محل شد و پس از آموزش‌های نظامی، باوجود سن کم، باسماجت توانست به‌عنوان بسیجی به منطقه جنگی اعزام شود.
زمانی که به مرخصی می‌آمد، طاقت ماندن در محل سکونت را نداشت و پیش از اتمام مرخصی آماده بازگشت به منطقه می‌شد. حتی چند باری که به علت جراحت در بیمارستان بستری بود، بلافاصله پس از بهبودی جزئی، دوباره بی‌تابانه راهی جبهه می‌شد. یکی از بستگان به او تذکر می‌داد که ادای تکلیف کرده است؛ اما او پاسخ می‌داد: «تا الان تکلیف خودم را هم ادا نکرده‌ام. » هر زمان که می‌خواست به جبهه بازگردد، شادی و سرور در صورتش نمایان بود. در مرخصی آخر که به زرند، محل سکونتمان آمد، با پدر و سایر خواهران و برادران دیدار و خداحافظی کرد؛ اما من و مادرم در مشهد بودیم. او با اتوبوس به مشهد آمد و چون دیروقت رسید، درِ منزل را نزد. به حرم رفت و کنار قبر شیخ بهایی (ره) هنگام نماز صبح ما را دید؛ زیرا می‌دانست که ما غالباً برای خواندن فاتحه کنار قبر شیخ بهایی (ره) می‌آییم. توضیح داد که چون نیمه‌شب بوده و مادرم بیمار بوده، نیامده تا نگران نشود. همان‌جا ما را ملاقات نمود و سپس خداحافظی کرد و یادآور شد که ممکن است دیگر ما را نبیند و این دیدار پایانی باشد. ما باورمان نمی‌شد که پس از این دیدار، شهید شود. باتوجه‌به اینکه حدود هشت سال از او خبری نداشتیم و پدر و مادرمان چشم‌انتظارش بودند، وقتی خبر شهادتش قطعی شد، ازاین‌جهت خیالشان آسوده شد؛ اما دلتنگی و فقدان چنین فرزند و برادری برایمان بسیار سخت و ناراحت‌کننده بود.
پیام او برای امروز ما، استقامت و مقاومت در برابر زورگویان و مستکبران و توجه به فرامین رهبری است. باتوجه‌به اخلاصی که در عملکرد این رزمندگان بی‌توقع دیدیم، در ما این احساس احیا شد که جز عمل صالح همراه باایمان، هیچ توشه‌ای راه‌گشای آخرت نخواهد بود و باید بصیرت داشت تا مورد هجمه کوردلان زمانه قرار نگیریم؛ و این بصیرت در پیروی از رهبر آگاه و بابصیرت معنا پیدا می‌کند. حضور او برایم ملموس است؛ به‌ویژه زمان‌هایی که فتنه‌ها به مملکت هجوم می‌آورد و انسان در گردباد این فتنه‌ها گرفتار می‌شود. گاهی غبطه می‌خورم که ای‌کاش ما جای آن‌هایی بودیم که شهید شدند.
آنچه بیش از همه در وجود عباس برجسته بود، این بود که زمانه خود را درست تشخیص داد و باوجود سن کم، تصمیم به‌موقع و درستی گرفت. توصیه همیشگی او توجه به اوامر رهبر کبیر انقلاب، حضرت سید روح‌الله خمینی و اهمیت‌دادن به نماز و رعایت حجاب برای خواهرانش بود. سخن امروز من با برادرم این است: «با این سن کم چه تصمیم درستی برای زندگی جاودانه گرفتی. برداشتن چنین قدمی دشوار است؛ اما برای شما راحت و آسان بود. چقدر بابصیرت و شجاعانه راهت را انتخاب کردی. » من، به‌عنوان خواهرش، عباس را این‌گونه می‌شناسم: «بسیجیِ بابصیرت و شجاع. »
شهید عباس سلطان‌زاده زرندی، از دلاورمردان خطه زرند استان کرمان، در تاریخ اول مهرماه ۱۳۴۴ دیده به جهان گشود. وی در دوران دفاع مقدس با حضور در جبهه‌های حق علیه باطل، سرانجام در تاریخ ۳ دی‌ماه ۱۳۶۵ در منطقه عملیاتی ام‌الرصاص و در جریان عملیات کربلای ۴، بر اثر اصابت ترکش خمپاره به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
خاطره و یاد این شهید گران‌قدر به روایت خواهروارۀ سرور سلطان‌زاده زرندی حفظ شده و مزار مطهر ایشان در گلزار شهدای زادگاهش، زرند، پناهگاه عاشقان و دل‌سوختگان است.